η ερμηνεια του Κυριε Ελεησον

[eleimon]

Πολλές φορές ο άνθρωπος ζητά από το Πανάγιο Θεό να τον ελεήσει. Όμως δεν γνωρίζει τι ούτε τι ζητά, ούτε τι σημαίνει το «Κύριε ελέησον». ».

Το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», και συντομότερα «Κύριε ελέησον», από τον καιρό των Αποστόλων χαρίστηκε στους Χριστιανούς και ορίστηκε να το λένε ακατάπαυστα, όπως και το λένε. Τι σημαίνει όμως τούτο το «Κύριε ελέησον», είναι πολύ λίγοι σήμερα που το ξέρουν, κι έτσι φωνάζουν καθημερινά ανωφελώς, αλίμονο, και ματαίως το «Κύριε ελέησον», και το έλεος του Κυρίου δεν το λαβαίνουν γιατί δεν ξέρουν τι ζητούν. Γι αυτό πρέπει να ξέρομε πως ο Υιός και λόγος του Θεού, αφότου σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος και υπέμεινε τόσα πάθη και σταυρώθηκε και χύνοντας το πανάγιο αίμα Του εξαγόρασε τον άνθρωπο από τα χέρια του διαβόλου, από τότε έγινε Κύριος και εξουσιαστής της ανθρώπινης φύσεως. Και προτού βέβαια σαρκωθεί ήταν Κύριος όλων των κτισμάτων, ορατών και αοράτων, ως δημιουργός και ποιητής τους, όμως των ανθρώπων και των δαιμόνων που δεν θέλησαν από μόνοι τους να τον έχουν Κύριο και εξουσιαστή τους, δεν ήταν και Αυτός Κύριός τους, ο Κύριος όλου του κόσμου. Ο πανάγαθος Θεός δηλαδή, και τους Αγγέλους και τους ανθρώπους τους έκανε αυτεξούσιους και τους χάρισε το λογικό, ώστε να έχουν γνώση και διάκριση' γι' αυτό, ως δίκαιος που είναι και αληθινός, δε θέλησε να τους αφαιρέσει το αυτεξούσιο και να τους εξουσιάζει με τη βία και χωρίς τη θέλησή τους. Αλλά εκείνους που θέλουν να είναι κάτω από την εξουσία και τη διακυβέρνησή Του, εκείνους ο Θεός και τους εξουσιάζει κι τους κυβερνά' εκείνους πάλι που δεν θέλουν, τους αφήνει να κάνουν το θέλημά τους ως αυτεξούσιοι που είναι. Για τούτο και τον Αδάμ που πλανήθηκε από τον αποστάτη διάβολο κι έγινε κι αυτός αποστάτης του Θεού και δεν θέλησε να υπακούσει την εντολή Του, τον άφησε ο Θεός στο αυτεξούσιό του και δεν θέλησε να τον εξουσιάζει τυραννικά. Αλλά ο φθονερός διάβολος που τον πλανάει σε εξαρχής, δεν έπαψε κι έπειτα να τον πλανά, ώσπου τον έκανε παρόμοιο στην αλογία με τα κτήνη τα ανόητα και ζούσε πλέον σαν ζώο άλογο και ανόητο. Μα ο πολυέλεος Θεός τον σπλαχνίστηκε τελικά κι έτσι χαμήλωσε τους ουρανούς και κατέβηκε στη γη κι έγινε άνθρωπος για τον άνθρωπο' και με το πανάχραντο αίμα Του τον λύτρωσε από τη δουλεία της αμαρτίας και δια μέσου του ιερού Ευαγγελίου τον οδήγησε πώς να ζει θεάρεστα. Και, κατά το θεολόγο Ιωάννη, μας έδωσε εξουσία να γίνομε τέκνα Θεού και με το θείο βάπτισμα μας αναγέννησε και ένας ανέπλασε και με τα άχραντά Του μυστήρια τρέφει καθημερινά την ψυχή μας και τη ζωογονεί. Και μ' ένα λόγο, με την άκρα Του σοφία βρήκε τον τρόπο να μείνει πάντοτε αχώριστος μ' εμάς κι εμείς με Αυτόν, για να μην έχει πλέον καθόλου τόπο σ' εμάς ο διάβολος. Ορισμένοι όμως από τους Χριστιανούς, ύστερα από τόσες χάριτες που αξιώθηκαν και ύστερα από τόσες ευεργεσίες που έλαβαν από τον Δεσπότη Χριστό, πλανήθηκαν πάλι από το διάβολο και εξαιτίας του κόσμου και της σάρκας ξεμάκρυναν από το Θεό και κατακυριεύονται από την αμαρτία και από το διάβολο κάνοντας τα θελήματά του. Όμως δεν είναι τελείως αναίσθητοι ώστε να μην αισθάνονται το κακό που έπαθαν. Καταλαβαίνουν το σφάλμα τους και γνωρίζουν την υποδούλωσή τους, αλλά δεν μπορούν αυτοί μόνοι τους να γλιτώσουν και γι' αυτό προστρέχουν στο Θεό και φωνάζουν το «Κύριε ελέησον» για να τους ευσπλαχνιστεί ο πολυέλεος Κύριος και να τους ελεήσει, να τους δεχτεί σαν τον άσωτο Υιό και να τους δώσει πάλι τη χάρη Του και μέσω αυτής να γλιτώσουν από τη δουλεία της αμαρτίας, ν' απομακρυνθούν από τους δαίμονες και να λάβουν πάλι την ελευθερία τους, για να μπορέσουν με τον τρόπο αυτό να ζήσουν θεάρεστα και να φυλάξουν τις εντολές του Θεού. Αυτοί λοιπόν οι Χριστιανοί που, όπως είπαμε, με τέτοιο σκοπό φωνάζουν το «Κύριε ελέησον», αυτοί θα επιτύχουν εξάπαντος και το έλεος του πανάγαθου Θεού και θα λάβουν τη χάρη Του να ελευθερωθούν από τη δουλεία της αμαρτίας και να σωθούν. Εκείνοι όμως που δεν έχουν είδηση από αυτά που είπαμε, μήτε γνωρίζουν τη συμφορά τους που είναι καταδουλώμένη στα θελήματα της σάρκας και στα κοσμικά πράγματα, μήτε έχουν ευκαιρία να συλλογιστούν την υποδούλωσή τους, αλλά χωρίς τέτοιο σκοπό, φωνάζουν μόνο το «Κύριε ελέησοv» περισσότερο από συνήθεια, αυτοί πώς είναι δυνατόν να λάβουν το έλεος του Θεού; Και μάλιστα τέτοιο θαυμάσιο και άπειρο έλεος; Γιατί είναι καλύτερα να μη λάβουν το έλεος του Θεού, παρά να το λάβουν και πάλι να το χάσουν, επειδή τότε είναι διπλό το φταίξιμο τους. Άλλωστε, αν κανείς δώσει ένα πετράδι πολύτιμο στα χέρια μικρού παιδιού ή κανενός αγροίκου ανθρώπου που να μην ξέρει τι αξίζει, και αυτοί το πάρουν στα χέρια τους και το χάσουν, είναι φανερό πως δεν το έχασαν εκείνοι, αλλά αυτός που τούς το έδωσε.

Και για να καταλάβεις καλύτερα τα λεγόμενα, συλλογίσου πως στον κόσμο τούτο εκείνος που είναι άπορος και φτωχός και θέλει να πάρει ελεημοσύνη από κάποιον πλούσιο, πηγαίνει και του λέει «ελέησόν με», δηλαδή «λυπήσου με για την ανέχειά μου και σος μου τα αναγκαία». Και πάλι, εκείνος που έχει χρέος και θέλει να του το χαρίσει ο δανειστής του, πηγαίνει και του λέει «ελέησόν με», δηλαδή «λυπήσου με για την ανέχειά μου και χάρισέ μου αυτό που σου χρωστώ». Όμοια και ο φταίχτης, θέλοντας να τον συγχωρήσει εκείνος στον οποίο έφταιξε, πηγαίνει και του λέει «ελέησόν με», δηλαδή «συγχώρεσέ με για ο,τι σου έκανα». Από την άλλη μεριά, ο αμαρτωλός φωνάζει στο Θεό το «Κύριε ελέησον» και δεν ξέρει μήτε τι λέει, μήτε γιατί το λέει, μήτε τι είναι το έλεος του Θεού που τον παρακαλεί να του το δώσει μήτε σε τι τον συμφέρει το έλεος που ζητά και μόνο από συνήθεια φωνάζει «Κύριε ελέησον», χωρίς να ξέρει τίποτα. Πώς λοιπόν να του δώσει ο Θεός το έλεός Του, αφού αυτός καθώς δεν το ξέρει, το καταφρονεί και πάλι το χάνει σύντομα και αμαρτάνει περισσότερο ; Το έλεος του Θεού δεν είναι άλλο παρά η χάρη του Παναγίου Πνεύματος, την οποία πρέπει να ζητούμε από το Θεό εμείς οι αμαρτωλοί και να φωνάζομε ακατάπαυστα το «Κύριε ελέησον», δηλαδή «λυπήσου με Κύριέ μου, τον αμαρτωλό, στην ελεεινή κατάσταση που βρίσκομαι και δέξου με πάλι στη χάρη Σου.


Δος μου πνεύμα δυνάμεως για να με δυναμώσει ν' αντισταθώ στους πειρασμούς του διαβόλου και στην κακή συνήθεια της αμαρτίας.
Δος μου πνεύμα σωφρονισμού, για να σωφρονιστώ, να έρθω σε αίσθημα του εαυτού μου και να διορθωθώ.
Δος μου πνεύμα φόβου, για να σε φοβούμαι και να φυλάγω τις εντολές Σου. Δος μου πνεύμα αγάπης, για να Σε αγαπώ και να μην απομακρύνομαι πλέον από κοντά Σου.
Δος μου πνεύμα ειρήνης, για να φυλάγει την ψυχή μου ειρηνική και να συγκεντρώνω όλους μου τους λογισμούς και να είμαι ήσυχος κι ατάραχος.
Δος μου πνεύμα καθαρότητας, για να με φυλάγει καθαρό από κάθε μολυσμό.
Δος μου πνεύμα πραότητας, για να είμαι ήμερος στους αδελφούς μου Χριστιανούς και να απέχω από το θυμό.
Δος μου πνεύμα ταπεινοφροσύνης, για να μη φαντάζομαι τα υψηλά και να υπερηφανεύομαι».

Εκείνος λοιπόν που γνωρίζει την ανάγκη που έχει από όλα αυτά και τα ζητά από τον πολυέλεο Θεό, φωνάζοντας το «Κύριε ελέησον», αυτός βεβαιότατα θα λάβει εκείνο που ζητά και θα επιτύχει το έλεος και τη θεία χάρη του Κυρίου. Όποιος όμως δεν ξέρει τίποτε από αυτά που είπαμε αλλά από συνήθεια μόνο φωνάζει το «Κύριε ελέησον», αυτός δεν είναι δυνατό να λάβει ποτέ το έλεος του Θεού γιατί και πρωτύτερα έλαβε πολλές χάριτες από το Θεό μα δεν τις αναγνώρισε, μήτε ευχαρίστησε το Θεό που του τις έδωσε. Αυτός

v «έλαβε το έλεος του Θεού όταν πλάστηκε και έγινε άνθρωπος»

v «έλαβε το έλεος του Θεού όταν αναπλάστηκε με το άγιο βάπτισμα και έγινε ορθόδοξος χριστιανός»

v «έλαβε το έλεος του Θεού όταν γλίτωσε από τόσους κινδύνους ψυχικούς και σωματικούς που δοκίμασε στη ζωή του»

v «έλαβε το έλεος του Θεού τόσες φορές που αξιώθηκε να κοινωνήσει τα άχραντα μυστήρια»

v «έλαβε το έλεος του Θεού όσες φορές αμάρτησε στο Θεό και τον πίκρανε με τις αμαρτίες του που δεν εξολοθρεύτηκε μήτε τιμωρήθηκε παιδαγωγικά όπως του έπρεπε»

v «έλαβε το έλεος του Θεού όταν με διάφορους τρόπους ευεργετήθηκε από το Θεό και δεν το αναγνώρισε, όλα τα λησμόνησε και δε φρόντισε καθόλου για τη σωτηρία του».

Αυτός λοιπόν ο Χριστιανός πώς να λάβει το έλεος του Θεού χωρίς να το αισθάνεται και χωρίς να γνωρίζει πώς δέχεται τέτοια χάρη από το Θεό, καθώς είπαμε, μήτε να ξέρει τι λέει, αλλά να φωνάζει μόνο το «Κύριε ελέησον» χωρίς κανένα στόχο και σκοπό, εκτός από μόνη τη συνήθεια ;

+ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΧΡΗ. ΤΕΡΖΗΣ

[panosgreece]

εσενα ποια ειναι η γνωμη σου ελπιδα ;

πως το νιωθεις ;

πως το βιωνεις το κυριε ελεησον ;

[eleimon]

Να σου πω Πανο μου,καθε πρωι και καθε βραδυ με το Κυριε Ελεησον ξεκιναω...πως το βιωνω τωρα?υπαρχουν στιγμες που αισθανομαι αγαλλιαση οταν το πω,υπαρχουν και στιγμες το λεω για να το λεω,φευγει ο νους μου και πιανω τον εαυτο μου να σκεφτεται αλλα πραγματα και να μη μπορει να συγκεντρωθει.Ειναι πολεμος το καταλαβαινω,αλλα προσπαθω να το συνεχισω.Το ελεος του Κυριου δε νομιζω οτι μπορουμε να το αισθανθουμε παντα,συνηθως οταν ειμαστε μεσα σε συντριβη εκει αισθανομαστε ενα πεπλο γαληνης μετα τη προσευχη μας. Τουλαχιστον ετσι αισθανθομαι εγω.Ειναι λιγες οι φορες παντως που συμβαινει αυτο,με τους ρυθμους που ζουμε...Ειμαστε σε διαρκη αγωνα και θα ειμαστε οσο ζουμε,ας ζηταμε καθημερινα το Ελεος του γιατι εμεις δεν ειμαστε μοναχοι,ζουμε δυστηχως μεσ τις πολεις,μεσ την αμαρτια,μεσ την ενταση...Δε ξερω αν σε καλυψα με την απαντηση μου,το ξανασυζηταμε οποτε θες.

[panosgreece]

το θεμα του κυριε ελεησον που εβαλε η ελπιδα ειναι ολο του ζουμι .

το α και το ω καθε χριστιανου



ελεγε ενας αγιος γεροντας στο ορος που ειχα την τυχη να τον ακουσω πω πω τι οπλο μας αφησε ο κυριος τα συνθλιβει ολα ,,,


μπραβο ελπιδα για το ωραιο θεμα

καλο να πουνε και αλλοι την γνωμη τους χωρις κοπυ

[panosgreece]

η ευχη ελπιδα δεν λεγεται [[ εν συντομια οπως ειπες πριν ]]

λεγεται ολη ...............ελεησον με τον αμαρτωλο αλλιως δεν εχει νοημα

ειναι σαν λες οτι απο ενα ψαλμο βγαζω εν συντομια ενα στιχο .


επισης καλο να κοπιαρουμε ,,,,,,,το κανουμε ολοι μας αλλα οχι μονο κοπυ

ποια ειναι η γνωμη μας ;

επι της ουσιας

ποια ειναι η εμπειρια μας [ μικρη η μεγαλη δεν εχει σημασια ]

δεν μπορει να λεμε ο πνευματικος μου μου ειπε αυτο και μετα να ρωτας ;

αμα θες πες ποια ειναι η γνωμη σας ρε παιδια ;



μην το παρεις στραβα το λεω με αγαπη



μην τα βαζουμε ολα σε ενα καζανι δεν ειναι σουπα

καλο ειναι να λεμε τι πιστευουμε [ ειναι αληθινο ]

παρα να γλειφουμε

[eleimon]

Συμφωνω απολυτα Πανο μαζι σου,ολη την ευχη λεμε...Κυριε Ιησου Χριστε ελεησον με τον αμαρτωλο,Υπεραγια Θεοτοκε Σωσον Ημας....
Ζητω συγγνωμη αν δεν την εγραψα ολοκληρη πιστευω παντως οτι ολοι μας την λεμε ολοκληρη,εδω την εγραψα εν συντομεια,συγχωρειστε με....Ολοι μας θα ηταν ωραιο να γραψουμε πως τη βιωνουμε την ευχη.
Σευχαριστω Πανο για την ιδεα που ειχες να αναφερουμε τη γνωμη μας.

[vasilikirimp]

Η ευχή είναι για μένα η όλη ουσία ..............................................

Υπάρχουν στιγμές που βγαίνει άνετα απο το στόμα μου πολλές φορές και σε ανύποπτο χρόνο δηλ. να ασχολούμαι με κατι και ασυναίσθητα ναπιάνω τον εαυτό μου που λέει την ευχή , κάποιες φορές τραγουδώ την ευχή δηλ. λέω τ΄την ευχή τραγουδιστά ,άλλες φορές με δυσκολία τη προφέρω διότι το μυαλό μου είναι αλλού , άλλες φορές μπερδεύω τα λόγια - ναι ,μη γελάτε είναι τόσο λίγα λόγια και όμως υπάρχουν φορές που τα έχω μπερδέψει και άλλες φορές ( ακούγεται ακόμη πιο γελοίο ) τα έχω ξεχάσει .Χρειάστηκε να σκεφτώ για να βρω τα λόγια.

Για μένα η ευχή είναι ακόμη πιο δύσκολη απο τη προσευχή -

Όλες αυτές οι εναλλαγές που σας περιγράφω συμβαίνουν ακόμη και σήμερα - δεν αφήνω τη προσπάθεια ακόμη και αν έχουν υπάρξει μέρες που καθόλου δεν είπα την ευχή..........

Συνεχίζω απτόητη τον αγώνα ..............................................................................

[eleimon]

Κι εγω μαζι σου Βασιλικη μου....απτοητη,πολεμο θα εχουμε οσο ζουμε!!

[nikolaos-9]

Panosgreece, το θέμα της συντόμευσης της ευχής το έχω συζητήσει με γέροντα, διότι με απασχολούσε. Μου είπε πως οι Πατέρες έχουν δώσει την προτροπή να μπορεί να συντομεύσει η ευχή, για να μη μετεωρίζεται ο νούς στην προσπάθειά του να λέει όλη την πρόταση. Είναι πιό εύκολο να λες "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με", πιό εύκολα συγκεντρώνεσαι.


Άλλωστε το όνομα του Κυρίου επικαλείσαι και το έλεός Του ζητάς.

[eleimon]

πως να λεμε την ευχη

Ο πλέον συνηθισμένος τρόπος είναι να λέμε την Ευχή είτε προφορικά είτε ψιθυριστά είτε από μέσα μας με τον ενδιάθετο λόγο, παντού και πάντοτε. Έτσι, στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο λέμε: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Όταν τρώμε, όταν περπατάμε και, ειδικότερα, όταν βρισκόμαστε μέσα στο ναό: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.

Τον πρώτο καιρό πρέπει να λέμε την Ευχή προφορικά, με το στόμα ψιθυριστά, σεμνά και ταπεινά και μάλιστα όσο μπορούμε συχνότερα: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με… Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Γιατί η φωνή που βγαίνει από το στόμα, συγκεντρώνει τον νου πάνω στις λέξεις και έτσι ο νους με τη σειρά του αρχίζει σιγά-σιγά να τις προσέχει. Όπως λοιπόν δεν είμαστε αφηρημένοι μπροστά στον Πνευματικό ή σ’ ένα επίσημο πρόσωπο, έτσι και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να είμαστε αφηρημένοι όταν κάνουμε Ευχή, για ν’ αρχίσει ο τρόπος αυτός ν’ αποδίδει καρπούς. Γιατί, όσο πιο θερμή και πιο δυνατή είναι η Ευχή, τόσο και τα αποτελέσματά της είναι πιο θεάρεστα και πιο ωφέλιμα για την ψυχή μας.

Όταν επιμείνουμε πολύ στην προφορική Ευχή καθ’ όλη την ημέρα, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουμε, όσο θα περνάει ο καιρός, τόσο και πιο απαραίτητη θα την αισθανόμαστε, καθώς δημιουργείται μέσα μας ένα παράδοξο κλίμα γλυκύτητος και ειρήνης, τόσο που ακόμα και το στόμα γλυκαίνεται, σαν να έχει μέσα του μια γλυκιά καραμέλα που την πιπιλίζει διαρκώς: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…”. Έτσι αυθόρμητα πλέον επιθυμούμε και ζητούμε να λέμε την Ευχή, γιατί έχουμε γλύκα στο στόμα και στα χείλη γεύση μειλιού. Και τότε, βέβαια, για κανένα λόγο δε θέλουμε να σταματήσουμε το Όνομα του Χριστού. Όταν μας διακόπτουν για τον άλφα ή βήτα λόγο, αισθανόμαστε σαν να μας λείπει κάτι το πολύτιμο, γιατί η ψυχή αισθάνεται την έλλειψη της Ευχής και την αναζητεί. Μόλις όμως ξαναβρεί την ευκαιρία, αμέσως αρχίζει και πάλι: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…”

Η προφορική Ευχή είναι μεν στάδιο αρχαρίων -ων πρώτος ειμί εγώ- αλλά είναι και στάδιο εισαγωγικό για όλους εκείνους, που επιθυμούν εν Πνεύματι Αγίω να εργάζονται την Ευχή, όσο μπορούν, ώστε να δουν καλύτερες ημέρες στη ζωή τους, στην οικογένειά τους και στο περιβάλλον τους γενικότερα. Είναι δε επίμονος και απαραίτητη αρχή, για την επιτυχία του τελικού σκοπού, δηλαδή του αγιασμού του Ορθοδόξου χριστιανού, που πετυχαίνεται με την κατάκτηση της καρδιάς από το παντοδύναμο Όνομα του Ιησού Χριστού.

Ο χριστιανός, που λέει την Ευχή, πλουτίζει πνευματικά!!! Πλουτίζει όντως από τις θείες Τριαδικές δωρεές, αλλ’ όχι χωρίς κόπους, πειρασμούς και σκληρούς πνευματικούς αγώνες, που χρειάζονται, για να απαλλαγεί από τα μύρια πάθη που έχει μέσα του και κυρίως την ψωρό-υπερηφάνεια.
Τα παραδείγματα που υποδεικνύουν ότι η Ευχή είναι δυνατή και μέσα στον κόσμο, είναι πολλά και ζωντανά ανάμεσα στους χριστιανούς, που ζουν και αγωνίζονται φιλότιμα, εν Χριστώ.

Ο μακαριστός παπα-Χαράλαμπος, μέλος της συνοδείας του οσίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή και προηγούμενος της Ι. Μ. Διονυσίου του Αγίου Όρους, διηγείτο από την προσωπική του πείρα ως Πνευματικού, τα εξής:

“Εξομολογώ κάποιο ανδρόγυνο από τη Θεσσαλονίκη. Έχουν τέτοια ακρίβεια, που τους θαύμασα. Πρόκειται πραγματικά για μια “κατ’ οίκον εκκλησία”.

Έχουν τρία παιδιά. Μόλις φύγουν τα παιδιά στο σχολείο και ο άνδρας για τη δουλειά, η γυναίκα κάθεται μια-δυο ώρες και λέει την Ευχή. Κατόπιν σηκώνεται, αρχίζει τις δουλειές του σπιτιού και εν τω μεταξύ η Ευχή, σαν μηχανή, δουλεύει ασταμάτητα, πότε με το στόμα και πότε με το νου. Ο άνδρας, μόλις γυρίσει από τη δουλειά, αμέσως θ’ αλλάξει και θα πάει λίγη ώρα για προσευχή και μελέτη. αυτή την τάξη συνήθισαν και τα παιδιά τους.

Μου έγραφε τις προάλλες η μάνα: “Τα παιδιά μας έμαθαν να λένε την Ευχή και στο σχολείο. Όταν γυρίζουν από το σχολείο, έχω τελειωμένες τις δουλειές και το φαγητό και κάθομαι ξανά στο προσευχητάρι. Τα παιδιά με περιέργεια με ρωτούν:

— Τι κάνεις εκεί, μαμά;
— Προσεύχομαι στο Χριστούλη για να μας φυλάει.
— Μαμά, μπορούμε κι εμείς να προσευχόμαστε μαζί σου;
— Βεβαίως, παιδιά μου. Ο Χριστούλης σας αγαπά και θέλει να μιλάτε μαζί Του.

Έτσι λοιπόν κάναμε συνήθεια και το μεσημέρι προσευχόμαστε όλοι μαζί δεκαπέντε-είκοσι λεπτά και ύστερα τρώμε.

Όταν το βράδυ γυρίσει και ο πατέρας τους, καθόμαστε όλοι μαζί. Άλλοτε διαβάζουμε μαζί βιβλία της Εκκλησίας, άλλοτε τους διηγούμαι ιστορίες.

Κάποτε μας τυχαίνει κανένας ξένος και μας χαλά λίγο τη σειρά. Ωστόσο, οι πιο πολλοί μάς έμαθαν και είτε έρχονται για ν’ ακούσουν καμιά ωφέλιμη κουβέντα είτε πάνε σε άλλους φίλους τους, που ταιριάζουν στα φρονήματα. Κάποιες φορές κανονίζουμε και μικρές οικογενειακές αγρυπνίες.

Την Κυριακή όλοι οικογενειακώς θα εκκλησιασθούμε και θα κοινωνήσουμε. Με τη Χάρη του Κυρίου, και τα παιδιά μας προσαρμόσθηκαν και μας ακολουθούν χωρίς προβλήματα. Παρόλο που οι φίλοι τους στο σχολείο δε νηστεύουν, όμως ευτυχώς δεν παρασύρονται”.

Τελειώνοντας, γράφει αυτή η χαριτωμένη γυναίκα:

“Κατ’ αυτόν τον τρόπο κυλά η ζωή μας. Αν και έχουμε πολλούς πειρασμούς από το φθόνο του εχθρού, όμως αισθανόμαστε ότι στο σπίτι μας βασιλεύει ο Χριστός και είμαστε πολύ χαρούμενοι και ευτυχισμένοι”.

Και καταλήγει ο αγιασμένος Γέροντας Χαράλαμπος:

“Να, τέκνον, ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμο, για να εννοήσεις ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης. Δίνει τη χάρη Του παντού