Μηνύματα Αγίων

[Ionas]

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος «Ομιλία ιε΄ 21»

Κατά παρόμοιο τρόπο πάλι, όσοι είναι τέκνα του σκότους, βασιλεύει μέσα στην καρδιά τους η αμαρτία, και διαπερνά σ’ όλα τα μέλη («διότι μέσα από την καρδιά βγαίνουν οι πονηροί διαλογισμοί»), και έτσι, αφού ξεχειλίσει, κάνει τον άνθρωπο σκοτεινό. Και αυτοί που λένε ότι το κακό δε συνυπάρχει και δεν συναυξάνεται με τον άνθρωπο, ούτε μεριμνούν για το αύριο, ούτε έχουν και καμιά επιθυμία διότι για λίγο καιρό έπαψε νά τους ενοχλεί το κακό, με το νά τους υποβάλλει κάποια επιθυμία, ώστε με όρκο νά διαβεβαιώνει ο άνθρωπος ότι δεν επαναστατεί πλέον καθόλου σε μένα αυτό το πάθος. Μετά από λίγο καιρό όμως κατακάηκε από την επιθυμία, ώστε συν τοις άλλοις νά βρεθεί ο άνθρωπος αυτός νά είναι και επίορκος. Διότι, όπως περνάει το νερό μέσα από το σωλήνα, έτσι περνάει και η αμαρτία μέσα από την καρδιά και τους λογισμούς. Και όσοι το αρνούνται αυτό, ελέγχονται και εμπαίζονται από την ίδια την αμαρτία, η οποία δε θέλει νά φαίνεται ότι θριαμβεύει• διότι το κακό φροντίζει νά ξεφεύγει από την προσοχή μας και νά κρύβεται μέσα στη διάνοια του ανθρώπου.

[Ionas]

Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος «Προς τον ηγούμενο Λεόντιο»


Ό αββάς Μωυσής είπε: «Το να βλέπει κανείς το Θεό και να είναι αχώριστος από Αυτόν, με τον τρόπο πού νομίζετε, είναι αδύνατο σε άνθρωπο πού φορεί σάρκα και είναι ενωμένος με την ασθένεια. Με άλλο όμως τρόπο μπορεί να βλέπει κανείς το Θεό. Γιατί η θεωρία τού Θεού με πολλούς τρόπους γίνεται και θεωρείται. Ο Θεός δεν γνωρίζεται μόνο κατά την μακάρια και ακατάληπτη ουσία Του• αυτό επιφυλάσσεται στον μέλλοντα αιώνα μόνο για τους αγίους Του• αλλά γνωρίζεται και από τη μεγαλειότητα και ωραιό¬τητα των δημιουργημάτων Του και από την καθημερινή διοίκηση και πρόνοια Του και από τη δικαιοσύνη Του και από τα θαύματα, τα οποία φανερώνει σε κάθε γενεά στους αγίους Του. Όταν λοιπόν σκεφτούμε την άπειρη δύναμη Του και τον ακοίμητο οφθαλμό Του, ο οποίος βλέπει και τα κρυφά των καρδιών και ότι τίποτε δεν μπορεί να Του διαφύγει, τότε νιώθομε φόβο στην καρδιά και Τον θαυμάζομε και Τον προσκυνούμε. Όταν σκεφτούμε ότι είναι μετρημένες από Αυτόν οι σταγόνες τής βροχής και η άμμος στη θάλασσα και τα άστρα στον ουρανό, νιώθουμε κατάπληξη για το μεγαλείο της φύσεως και τής σοφίας. Όταν σκεφτούμε την άρρητη και απερίγραπτη σοφία και φιλανθρωπία Του και την ακατάληπτη μακροθυμία Του, η οποία υπομένει τα αναρίθμητα σφάλματα εκείνων πού αμαρτάνουν, Τον δοξάζομε. Όταν σκεφτούμε τη μεγάλη αγάπη Του προς εμάς, ότι ενώ κανένα καλό δεν κάναμε, δεν το θεώρησε ανάξιο Του, παρόλο πού είναι Θεός, να γίνει άνθρωπος για να μας σώσει από την πλάνη, παρακινούμαστε να Τον ποθούμε. Όταν σκεφτούμε ;oτι τον αντίδικο μας διάβολο, Αυτός τον νικά μέσα μας για χάρη μόνον τής καλής προαιρέσεως και τής κλίσεως στο αγαθό, και μας χαρίζει αιώνια ζωή, τότε Τον προσκυνούμε. Υπάρχουν και αναρίθμητες άλλες ανάλογες θεωρίες, οι όποιες ανάλογα με την πνευματική εργα¬σία και την κάθαρση γεννιούνται μέσα μας, και με τις όποιες φανερώνεται και εννοείται ό Θεός.»

[theodora]

«Άν τυχόν ο αδελφός σου πειραζόμενος από τον δαίμονα σε κακολογεί και σε συκοφαντεί,
εσύ μη βγείς από την κατάσταση τής αγάπης.
Και δεν θα βγείς από την αγάπη άν, ενώ εκείνος σε κατηγορεί, εσύ τον επαινέσεις
και ενώ θέλει το κακό σου, εσύ φανείς συμφιλιωτικός.
Αυτός είναι ο δρόμος τής κατά Χριστόν φιλοσοφίας και όποιος δεν τον βαδίζει δεν συγκατοικεί με το Χριστό».

Αγ. Μαξίμου τού Ομολογητού, Ευεργετινός Α’, σελ. 389

[Ionas]

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής «Περί Πνευματικού Νόμου»

Βάλε ασφάλεια στα λόγια σου για να μην καυχηθείς και φύλαγε το νου σου να μη νομίσεις ότι είσαι κάτι, για να μην παραχωρήσει ο Θεός και πράξεις τα αντίθετα. Γιατί το αγαθό δεν κατορθώνεται από μόνον τον άνθρωπο, αλλά με την βοήθεια του Παντεπόπτη Θεού.
Ο Θεός, ο οποίος τα πάντα επιβλέπει, όπως μας δίνει τις αντα¬μοιβές πού αξίζουν τα έργα μας, το ίδιο κάνει και για τους λογισμούς μας και για τις εκούσιες σκέψεις μας.
Οι ακούσιοι λογισμοί ξεφυτρώνουν από προηγούμενη αμαρτία, οι εκούσιοι από την ελεύθερη θέληση μας. Λοιπόν, αίτιοι των πρώτων είναι οι δεύτεροι.

[Ionas]

Μεγάλου Αντωνίου «Συμβουλές σε 170 κεφάλαια»


Εκείνοι πού για κάποιους λόγους ή δύσκολες περιστάσεις αναγκάζονται να κολυμπήσουν και στα μεγαλύτερα ποτάμια, αν είναι προσεκτικοί σώζονται γιατί κι αν τα ρεύματα τυχαίνει να είναι ορμητικά και μπορούν να τους καταπιούν, πιάνονται από οτιδήποτε φυτρώνει στην όχθη και σώζονται. Όσοι όμως βρέθηκαν μεθυσμένοι (όταν παρουσιάστηκε η ανάγκη να πέσουν στο ποτάμι), ακόμη και αν έχουν σπουδάσει άπειρες φορές στην εντέλεια το κολύμπι, βουλιάζουν κάτω από το ρεύμα και βγαίνουν από τον κύκλο των ζωντανών. Έτσι και η ψυχή όταν πέσει μέσα στον παρασυρμό και τον παραδαρμό των ρευμάτων του βίου, αν δεν ξεζαλιστεί από την κακία των υλικών πραγμάτων και δε σκεφτεί καλά ότι ενώ είναι θεϊκή και αθάνατη συνδέθηκε με το λιγόχρονο και πολύπαθες και θνητό σώμα για να δοκιμαστεί, τραβιέται προς τα κάτω από τις σωματικές ηδονές στην απώλεια. Και περιφρονώντας τον εαυτό της και μεθυσμένη από την άγνοια του Θεού και μη έχοντας συναίσθηση τού εαυτού της, χάνεται και βγαίνει από τον κύκλο εκείνων πού σώζονται. Γιατί το σώμα πολλές φορές σαν ποτάμι μας συμπαρασύρει σε άτοπες ηδονές.

[Ionas]

Όσιος Μακάριος και ο Ιερέας της Ίσιδας


ΕΝΩ περπατούσε κάποτε, φιλοσοφώντας, πολύ βαθειά στην έρημο, ο Μέγας Μακάριος, βρήκε παραπεταμένο ένα ανθρώπινο κρανίο. Το σάλεψε με το ραβδί του και σαν να ήταν ζωντανό το ρώτησε:
—Ποιος είσαι;
—Ιερεύς τής Ίσιδος, αποκρίθηκε εκείνο, σαν νά το βίαζε μυστηριώδης δύναμη νά μιλήση. Εσύ είσαι ο Μακάριος, δεν είναι έτσι; "Άκουσε λοιπόν: Κάθε φορά πού νοιώθης συμπάθεια για τους κολασμένους και προσεύχεσαι γι’ αυτούς, παίρνουν λίγη άνεση.
Ό Όσιος βρήκε την ευκαιρία νά ρωτήση για τις τιμωρίες τού Άδου καί για την άνεση πού μπορεί νά δοθή στους δυστυχισμένους φυλακισμένους του.
—Όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, εξήγησε το κρανίο, τόση απόσταση πιάνει ή βασανιστική φωτιά. Εμείς βρισκόμαστε στη μέση καί είναι αδύνατο νά ιδούμε ο ένας τον άλλο στο πρόσωπο, γιατί έχομε στραμμένα τα νώτα. Άλλ' όταν κάποιος ευσεβής στη γη προσεύχεται για μας, τότε γυρίζομε καί, βλέποντας ο ένας τον άλλο, παίρνομε μικρή παρηγοριά.
—Καταραμένη η ώρα, πού γεννήθηκε στον κόσμο ο άθλιος αμαρτωλός. Καλύτερα νά μην είχε γεννηθή, όπως είπε ο Χριστός για τον Ιούδα, αναστέναξε πάλι ο Όσιος. Ύστερα ρώτησε πάλι το κρανίο:
—Υπάρχουν καί μεγαλύτερα βασανιστήρια;
—Ω, βέβαια. Κάτω από μας.
—Ποιοι πάνε εκεί;
—Εμείς, πού δε γνωρίσαμε ποτέ τον αληθινό Θεό, είπε ο απόκοσμος συνομιλητής, βρίσκομε κάποιο έλεος. Εκείνοι όμως πού Τον γνώρισαν, αλλά με τα έργα Τον αρνούνται, βασανίζονται ανελέητα.
Όταν πήρε τις πληροφορίες, πού παραχώρησε ο Θεός, έθαψε το κρανίο ο Όσιος καί συνέχισε το δρόμο του, θρηνώντας τους αμετανόητους αμαρτωλούς καί μάλιστα τους χριστιανούς.

[Teri]

Όταν σεις οι γονείς νηστεύετε, προσεύχεσθε, κάνετε ελεημοσύνες, φυλάει ο Θεός τα παιδιά σας.

Χιλιάδες καλά κι αν κάνουμε, αν ίσως και έχουμε έχθρα με τον αδελφό μας, όλα είναι χαμένα.


Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

[Ionas]

Οσίου Νείλου «Κεφάλαια περί προσευχής»

Αν την ώρα της προσευχής σου βρίσκεσαι μπροστά στον παντοκράτορα και δημιουργό και προνοητή του παντός Θεό, γιατί κάνεις την παράσταση σου αυτή τόσο ανόητα, παραμερίζοντας το φόβο του Θεού, που απ’ αυτόν τίποτε δεν είναι μεγαλύτερο; Γιατί φοβάσαι τόσο ανόητα κουνούπια και σκαθάρια; Ή μήπως δεν άκουσες αυτόν, που λέγει «Κύριον τον Θεόν σου φοβήση» (Δευτ. ς΄ 13), δηλαδή να δείχνεις φόβο βαθύ και σεβασμό στον Κύριο και Θεό σου; Και αλλού «Ον φρίττει και τρέμει πάντα από προσώπου της δυνάμεως αυτού» και όσα λέγονται στη συνέχεια; (Στην προσευχή του Μανασσή).
Όπως το ψωμί είναι τροφή του σώματος και η αρετή της ψυχής, έτσι και η πνευματική προσευχή είναι τροφή του νού.
Μην προσεύχεσαι με φαρισαϊκό, αλλά με τελωνιακό φρόνημα και τρόπο στον ιερό τόπο της προσευχής, για να δικαιωθείς και εσύ από τον Κύριο (Λουκ. ιη΄ 10-14).
Να αγωνίζεσαι να μην καταριέσαι κανένα στην προσευχή σου, για να μη γκρεμίζεις όσα χτίζεις, κάνοντας έτσι σιχαμερή την προσευχή σου.

[petrosathonas]

Η θεία βούληση εκδηλώνεται με δύο τρόπους, γι' αυτό και δε μας δεσμεύει, δεν περιορίζει την ελευθερία μας:
ο Θεός επιθυμεί ορισμένα πράγματα και ανέχεται άλλα. Αυτός ο δεύτερος τρόπος γίνεται φανερός όταν επιμένουμε να γίνονται τα πράγματα όπως εμείς θεωρούμε καλύτερα. Όταν όμως εγκαταλειφθούμε αβίαστα και μ' εμπιστοσύνη στο θέλημά του, ο Θεός μας δείχνει τον πρώτο τρόπο, που τελικά είναι πιο ωφέλιμος για μας.

[petrosathonas]

Η θεία βούληση εκδηλώνεται με δύο τρόπους, γι' αυτό και δε μας δεσμεύει, δεν περιορίζει την ελευθερία μας:
ο Θεός επιθυμεί ορισμένα πράγματα και ανέχεται άλλα. Αυτός ο δεύτερος τρόπος γίνεται φανερός όταν επιμένουμε να γίνονται τα πράγματα όπως εμείς θεωρούμε καλύτερα. Όταν όμως εγκαταλειφθούμε αβίαστα και μ' εμπιστοσύνη στο θέλημά του, ο Θεός μας δείχνει τον πρώτο τρόπο, που τελικά είναι πιο ωφέλιμος για μας.

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ