Η ζωή μας στα χέρια του Θεού...

[NIKOSZ]

Πριν από μερικά χρόνια, μπαίνοντας ως επισκέπτης στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν ο πατέρας μου, είχα μια σκέψη. Αυτή η σκέψη μου ερχόταν κάθε φορά που πήγαινα. Αν είναι, έλεγα από μέσα μου, να πάθω κάτι, ας το πάθω τώρα. Σε νοσοκομείο είμαι, στα χέρια των γιατρών θα πέσω, θα με γιατρέψουν αυτοί. Το σκεφτόμουν και το πίστευα. (Τελικά δεν είχα πάθει τίποτα).

Σε όλο αυτό το σκεπτικό, συμπεριλαμβάνεται, ας πούμε και ένας συντελεστής που περιορίζει τις δυνατότητες των γιατρών να ενεργήσουν αποτελεσματικά είτε επειδή είναι άνθρωποι και μπορεί να κάνουν λάθη, είτε επειδή μπορεί μια περίπτωση να είναι πολύ δύσκολη.

Αυτός όλος ο συλλογισμός, του οποίου απλώς μια περιγραφή έκανα πιο πάνω, μου δείχνει πόσο ολιγόπιστος είμαι. Εϊναι ένα επιβεβαιωτικό συμπέρασμα, για το θέμα της πίστης, που τάχα θέλω να υποστηρίζω πως ανήκω στους πιστούς.

Γιατί, δεν το είπα ποτέ αυτό για τον Θεό. Θεέ μου, είμαι αμαρτωλός, είμαι αδικαιολόγητος, αλλά αφήνω την ψυχή μου στα χέρια σου να την γιατρέψεις.

Δεν υποψιάζομαι απλώς, αν έχω κάτι. Το αισθάνομαι. Το γνωρίζω. Μου έχεις δώσει την ικανότητα της αυτοδιάγνωσης για τις ασθένειες της ψυχής. Και μου έχεις δείξει τον τρόπο και τον δρόμο για να έρθω σε Σένα.

Δεν υποθέτω απλώς, ότι μπορεί να έχεις τις ικανότητες να με γιατρέψεις. Το πιστεύω. Το γνωρίζω.
Αν ποτέ τόλμησα να κάνω μια τέτοια σκέψη, ήταν τόσο δειλή που ούτε καν αφέθηκα να με συνεπάρει η ομορφιά της.

Κοιτάζω κάποιους ανθρώπους, που πηγαίνουν στην εκκλησία και παίρνουν αμέσως το ύφος της λύπης, της δυστυχίας, της μιζέριας και όταν πηγαίνουν να μιλήσουν στον ιερέα, κυριολεκτικά τρέμουν από την ντροπή. Ας με συγχωρέσει ο Θεός για αυτή την παρατήρηση.

Όμως νομίζω, πως στην εκκλησία πρέπει να πηγαίνουμε με χαρά. Ναι μεν με λύπη για τις αμαρτίες μας, αλλά νομίζω ότι η καρδιά μας πρέπει να φτερουγίζει από τη χαρά που πήγαμε στο σπίτι του Θεού. Εκεί, άραγε, γιατί να κατσουφιάζουμε και να στεναχωριόμαστε; Γιατί να μιζεριάζουμε λες και πήγαμε σε κάποιο ελεϊνό μέρος από το οποίο θέλουμε να φύγουμε; Λες και η Εκκλησία είναι βασανιστήριο και εμείς καταδικαστήκαμε σε αιώνια τιμωρία. Ίσα ίσα που εκεί είναι το προαύλιο του Παραδείσου. Εκεί είναι που θα μετανοήσουμε ειλικρινά.

Ίσως να είναι τελικά, αυτό που οι γέροντες ονομάζουν χαρμολύπη. Ίσως αυτά τα δάκρυα της μετάνοιας, δεν είναι δάκρυα ντροπής, δεν είναι δάκρυα στεναχώριας, αλλά δάκρυα συγκίνησης.

Όπως μπορούμε να συγκινηθούμε από την υπερβολική χαρά και να δακρύσουμε.

Οι γονείς μου δάκρυσαν από τη συγκίνηση που τους προκάλεσε η χαρά του γάμου μου.

Θεέ μου, τώρα γράφω κάποια πράγματα που σε λίγο θα τα ξεχάσω. Θύμησέ τα μου όταν θα σε αφήνω, αφημένος στην πτωτική φύση μου, να γυρίζω άσκοπα σε αδιέξοδα μονοπάτια αυτής της μάταιας ζωής.
Πάρε μου τον φόβο που με εμποδίζει να αφήσω την ζωή μου στα χέρια Σου.

http://agapi-pisti-elpida.blogspot.com/ ... _1519.html