Πώς φερόμαστε στη ζωή μας,όπως ο Τελώνης ή όπως ο Φαρισαίος?

[eleimon]

Με αφορμη την αυριανη ημερα του Τελωνη και του Φαρισαιου,θετω μερικα ερωτηματα πρωτα στον εαυτο μου και οποιος αλλος θελησει τοποθετειται.Πως βλεπουμε τον εαυτο μας?Τι γνωμη εχουμε σχηματισει για το ατομο μας?Πως φερομαστε στη καθημερινη μας ζωη?Συγκρινομαστε με τους φιλους μας,με τους συγγενεις μας,οτι τους ξεπερναμε για τις γνωσεις μας,για τις αρετες μας,για τις ικανοτητες που εχει ο καθενας μας?
Ο Χριστος μας ειχε πει καποτε σε καποιους που φερονταν επιπολαια και ειχαν μεγαλη ιδεα για τον εαυτο τους,τη παραβολη του Τελωνη και του Φαρισαιου.Την ιστορια αυτη τη ξερουμε ολοι μας,οι Τελωνες ηταν ανθρωποι αδικοι και οι Φαρισαιοι υπηρετουσαν το Μωσαικο Νομο και τους υπολογιζε ο λαος.
Ο Φαρισαιος εφτασε στο σημειο απ τη καυχηση του να χασει τη βασιλεια του Θεου,συγκρινονταν με τον υπολοιπο κοσμο,θεωρουσε τον εαυτο του οτι ηταν ο ακακος ο τελειος και ολοι οι υπολοιποι ηταν ενα τιποτα μπροστα του.Και ο καημενος ο Τελωνης απ τη ντροπη του και επειδη πιστευε οτι ηταν αξιος να τιμωρηθει κερδισε τη βασιλεια του Θεου.
Εμεις στη ζωη μας αυτοδιαφημιζομαστε γιαυτα που κανουμε?Ο Θεος δεν ευαρεστειται οταν βλεπει την αυτοπροβολη μας και τη δημοσιοποιηση των εργων μας.Εχουμε ικανοτητες?εχουμε χαρισματα?ναι να τα πολλαπλασιασουμε και να τα δουλεψουμε ταπεινα και χωρις επιδειξη.Ποσοι απο μας ειναι ταπεινοι?ποσοι απο μας δεχονται την αντιθετη γνωμη του αλλου και δεν του επιτεθενται?
Ο Χριστος θελει να συγκριθουμε μονο με το δικαιους νομους του και αυτα που μας εχει διδαξει.Γι αυτο
με ταπεινωση και λυπη πρεπει να προσευχομαστε οχι οπως ο Φαρισαιος,αλλα οπως ο Τελωνης και να παρακαλαμε να μας κατεβασει την ιδεα που μπορει να εχουμε για τον εαυτο μας,να ζηταμε το ελεος Του,και να μας δινει δυναμη ν αγωνιζομαστε για να γινουμε καλυτεροι.

[vasilikirimp]

Αν μιλήσω για το άτομό μου έχω όχι απλά πολύ δουλειά ακόμη αλλά............................βλέπω το βουνό απο την απέναντι μεριά .......τόση απόσταση έχω ...........................

Ελπίζω στη βοήθεια του Θεού αλλά και στη δική μου θέληση και Πίστη να ακολουθώ πιστά τη διδασκαλία του Χριστού μας

[eleimon]

Ολοι εκει ελπιζουμε Βασιλικη μου,κι εγω ειμαι πολυ μακρια νυχτωμενη.....και θελω τοση πολυ δουλεια!!!

[nhfaliamethh]

θυμισες τον Αγιο Ιγνατιο το Θεοφορο που εγραφε σε μια επιστολη του
οταν ηταν πια 80 χρονων..

«Νυν άρχομαι μαθητής είναι» ... τωρα αρχιζω να μαι μαθητης

δεν ειναι γλυκο και ταπεινο πολυ? λογια που ταιριαζουν σ ολες τις καρδιες,
ειτε Φαρισσαιοι νιωθουμε ειτε ειμαστε με το ιλασθητι του τελωνη

καθε στιγμουλα μια νεα αρχη

[eleimon]

Αρκει να γινει η αρχη......μας περιμενει ο Χριστος μας...

[virgin]

Αx eleimon ναξερες... Το πρωί λοιπόν κατα τις 9 ήθελα να γράψω ένα κειμενο για τον τελώνη
και α) δεν ήξερα σε ποια θεματική ωστε να μη φανεί ξεκάρφωτο β) αν συμφωνείται να το παραθέσω
Με την άδεια σας είναι απο το βιβλίο ΕΚΕΙΝΟΣ της Ελεωνόρας Σταθοπούλου είναι αρκετό ! ?

[eleimon]

Φυσικα και να το παραθεσεις.....

[eleimon]

Ειναι πολυ ομορφο μεταξυ μας να αλληλοσυμπληρωνομαστε στα θεματα που βαζουμε,τουλαχιστον στα θεματα που ανεβαζω εγω θα θελα να κατεθεταν ολοι οτι ωφελιμο εχουν.

[virgin]

O Τελώνης
_ Συντριβή! Η συντριβή είναι χάρη, η συντριβή είναι λύτρωση, η συντριβή είναι ευτυχία. Η συντριβή μου είναι η συντριβή του δαίμονα που με κρατούσε δεμένο. Μια μέρα ξαφνικά, σου αποκαλύπτεται πόσους αγνόησες, πόσους προσπέρασες, πόσα δάκρυα δεν είδες, πόσες ψυχές δεν υπερασπίστηκες, πόσα συναισθήματα δεν εκτίμησες κι αισθάνεσαι τόσο σκληρός κι άξεστος και τότε απορείς πώς σου προσφέρθηκαν τόσα πολλά δώρα. Και την στιγμή που ντρέπεσαι για τον εαυτό σου, νίώθεις ξαφνικά τόσο καλά, γιατί μαζί με την συντριβή σου δίνεται και η δύναμη να τα διορθώσεις όλα. Και θα τα διορθώσω Θεέ μου. Με τη βοήθεια της συντριβής θα επανορθώσω.
Ετσι σκεφτόταν ο Τελώνης που έκλαιγε στο ναό, κρυμμένος πίσω απο την κολόνα. Αφού από σήμερα αρχίζω να ζω, θα επανορθώσω.Ζητώντας συγνώμη απ΄όλους και για όλα. Αρχίζοντας να δίνω. Προσοχή, σημασία, παρηγοριά. Οχι υλικά πράγματα απαραίτητα, γιατί υλικά έχω δώσει. Ειναι πολύ εύκολο να το κάνεις, όταν έχεις τα μέσα και το΄κανα. ¨Ομως δεν συμπόνεσα ειλικρινά κανένα.Αντίθετα φερόμουν σα να είχαν όλοι την ανάγκη μου και τους ελεούσα. Μοιράζοντας διαρκώς χρήματα, πάντα πιστεύοντας πως ήμουν τέλειος. Και ξαφνικά σήμερα κατάλαβα, πόσο υποκριτικό ήταν αυτό που πίστευα. Σήμερα πριν μπω στην εκκλησία το κατάλαβα, όταν αισθάνθηκα να κρυώνω φοβερά και κάτι εργάτες ζεσταινόντουσαν, βάζοντας φωτιά σ΄εναν τενεκέ με ξύλα. Σε λίγο γύρω τους μαζεύτηκαν τρεις τέσσερεις περαστικοί κι ένω ήταν τόσο απλό να πάω κοντά δεν το΄κανα. Σταθηκε αδύνατον να το κάνω. Σαν να΄πρεπε ν΄αλλάξουν οι όροι της ζωής μου για πρώτη φορά. Σαν να αναποδογύριζε ο κόσμος μου.
Συνέχισα να κάθομαι στο κρύο ακίνητος, με τέτοιο πείσμα, που έμοιαζε ακατανόητο και σε μένα τον ίδιο.
Γιατί δεν πλησίαζα τη φωτιά? Γιατί ήθελα να αποδείξω πως μπορώ ν΄αντέξω οτιδήποτε χωρίς να παρακαλέσω κανέναν? Τόσο περιφρονούσα λοιπόν την αδυναμία την αναγκη, την ανέχεια, τον ίδιο τελικά τον άνθρωπο?
Έφερα στο μυαλό μου την αυταρέσκεια που είχα όταν πρόσφερα κι αισθάνθηκα αηδία. Και μετά την αηδία μου ήρθε η επιθυμία να πάω προς το μερος εκείνων που ζεσταίνονταν. Πλησίασα τόσο ταπεινά όσο θα το΄κανε ένας σκύλος. Δύο γέροι βλέποντας τα ακριβάμου ρούχα, παραμέρισαν. Ο πιο νέος απ' τους εργάτες σηκώθηκε και μου έφερε ένα σκαμνί.
Αισθάνθηκα οτι η παρουσία μου, τους έφερε σε αμηχανία κι αυτό με τσάκισε.προσπάθησα να πω ένα αστείο. Γέλασαν ευγενικά, δείχνοντας κάτι χαλασμένα δόντια. Αναρωτήθηκα τι θα΄χα κάνει εγώ αν ήμουν στη θέση τους κι ένας κύριος με εύθυμη διάθεση, παρότι ντροπαλός εμφανιζόταν μπροστά μου . Κατάλαβα αμέσως πως ένοιωθαν, σήκωσα το χέρι σ έναν γελοίο χαιρετισμό κι εξαφανίστηκα.
Ποτέ δεν είχα φανταστεί οτι μας χώριζαν τόσα πολλά παρά τώρα που βρέθηκα δίπλα τους.
Μπήκα στην εκκλησία ταραγμένος τρομερά. Μπήκα και προσευχήθηκα, μια μέρα να βρεθώ , να τριφθώ, να γδαρθώ, να κολλήσω πάνω στους ανθρώπους. Κι επειδή το ρούχο μου μ΄εμπόδιζε , ο Θεός με συμβούλεψε κι έδωσα το ρούχο μου. ΚΙ επειδή το σπίτι μου μ΄εμπόδιζε, Εκείνος με συμβούλεψε να εγκαταλείψω το σπίτι μου. Κι επειδή έκανε παγωνιά με πήρε απ΄το χέρι και μ έφερε πίσω ξανά στον τενεκέ με τα ξύλα.
Ο κόσμος τώρα γύρω από την φωτιά, έσπρωχνε και σκουντιόταν και διεκδικούσε και καμιά φορά βλαστήμαγε έτσι που όλοι τελικά ζεσταίνονταν ο ένας με τον άλλον. Πλησίασα κι εγώ περιμένοντας ευγενικά κάποιον να μου παραχωρήσει όπως τις προάλλες την θ΄σεη του. Κύριε των δυνάμεων! Πόσο έξω έπεφτα! Βλέποντας τα κουρέλια μου κανείς δε μου δινε πια σημασία. Αντίθετα όλοι μέσπρωχναν, ζητώντας μια ακρούλα για τον εαυτό τους.
Και τότε , την ώρα της πιο μεγάλης φρίκης, έγινε το θαύμα Αρχισα να σπρώχνω κι εγώ! Μαλιστα πάτησα και το πόδι του νέου που μου είχε δώσει το σκαμνί. Κωπηλατούσα μςε τους ώμους , με τους αγκώνες , προσπαθώντας να βρεθώ κοντά. Και τελικά τα κατάφερα! Τι τέλεια που ήταν ! Τι θαλπωρή! Τι συναρπαστικό να βλέπεις τα σανίδια να σκάν και να πετάν σπίθες ολόγυρα. Ετριψα τα χέρια μου κι ένοιωσα το αίμα μου , βραστό να επιστρέφει στηνκαρδιά και στο κεφάλι μου. ¨Ενοιωσα ευτυχία. Κάποιος με σκούντηξε τον σκούντηξα κι εγώ. Γύρισα και είδα τα σκαμμένα μάγουλα του γέρου, που πριν απο ένα μήνα παραμέρισε για το κουστούμι μου. Τωρα ήταν η σειρά μου να παραμερίσω. Αυτή τη φορά δεν τα΄χασε. Αντίθετα με προσπέρασε ευχαριστημένος, που πλησίασε ένα βήμα κοντύτερα στον τενεκέ.

Οσο για μένα δεν βρισκόταν πια μπροστά μου η τρελή φωτιά αλλά μια πλάτη λίγο σκυφτή κι ένας σκούφος πράσινος.Σένα σημείο ήταν φαγωμένο το μαλλί κι ένα λερωμένο ξέφτι κυμάτιζε στον σβέρκο του. Εγώ μετά απο χρόνια σκέφτηκα. ΚΙ αυτό μου άρεσε. Μου άρεσε που δεν θα ξαναγύριζα σπιτι μου. Θυμήθηκα τα κοπάδια με τα αδέσποτα που μαζεύει ο μπόγιας κάθε τόσο κι ένιωσα πως επιτέλους αποτελώ κι έγω μέλος αυτού του κοπαδιού σκυλιών , που δαγκώνονται , γρυλίζουν , διασχίζουν τις λεωφόρους χωριστά και τελικά κοιμούνται γούνα με γούνα.
Κατάλαβα πως οι άνθρωποι , έχουμε γεννηθεί για να τρώμε με μικρές μπουκιές ο ένας τον άλλον. Πως για να αλληλοσπαραχτούμε ερχόμαστε στον κόσμο και να κλάψουμε μετά ο καθένας μας στην αγκαλιά του εχθρού
του. Κι ακόμη κατάλαβα πως η οποιοδήποτε επαφή ακόμη κι χειρότερη , είναι μετάληψη στη ζωή του άλλου. Πως εγώ δεν μετάλαβα ποτέ κανέναν . Δεν περιείχα και δεν με περιείχε , κανείς. Τώρα με περιέχουν όλοι κι εκείνοι που έσπρωξα και που με σπρώξαν. Τους περιέχω κι εγώ . Κι όλους μαζί μας περιέχει η ζέστη που βγάζουν τα κομμένα ξύλα καθώς καίγονται.
Κάποτε αποτελούσαν , τον κορμό ενός δένδρου. Τωρα είναι μαδέρια μέσα στον τενεκέ για να ζεσταθούμε οι άνθρωποι . Σκέφτηκα τη θυσία του δένδρου και τη θυσία των αμνών και πόσο οι ζωές μας δεν θα υπήρχαν χωρίς τη θυσία τους . Και πως ο γέρος δεν θα ζεσταινόταν αν δεν μ΄ έσπρωχνε και πως όλοι θα κρυώναμε αν ένα περήφανο πεύκο , δεν σωριαζότανε στη γη.
Και ζήτησα συγνώμη απ΄το πεύκο . Και ζήτησα συγνώμη απ΄τον κότσυφα , που δεν θα΄χε πια φωλιά . Και ζήτηση συγνώμη απο τον ταξιδιώτη που δεν θα είχε πια ίσκιο. ΚΙ ήταν η πρώτη φορά, που ζήταγα συγνώμη απο τόσους πολλούς , συγνώμη, στη ζωή μου ολόκληρη.
Απόσπασμα απο το βιβλίο ΕΚΕΙΝΟΣ της Ελεωνόρας Σταθοπούλου έκδόσεις όδος Πανος

[vasilikirimp]

Αγαπητή μας virgin ωραίο το κείμενο που μοιράστηκες μαζί μας


Μιλώντας για μένα προσωπικά ......................μιλάμε για πολυ δρόμο ............................