Καλησπέρα σε όλους. Φίλος- μέλος του Forum μου υπενθύμησε υπόσχεση που είχα δώσει πρίν από καιρό, να ανεβάσω κείμενα του πατρός Ιωάννη Ρωμανίδη. Δεν θα μπορούσα να το αρνηθώ, διότι εκτός της υπόσχεσης που έδωσα, αυτά τα οποία θα διαβάσετε, πιστέψτε με, θα σας ενισχύσουν πνευματικά.
Τότε που έκανα λόγο για τα κείμενα αυτά, είχα τονίσει πως ενδεχομένως να μην ανήκουν στον πατέρα Ιωάννη. Βρέθηκαν στα χέρια μου ως λόγοι δικοί του. Μπορεί ν`ανήκουν στον ίδιο, μπορεί και όχι. Από το περιεχόμενο πάντως, για κάποιους που έχουν εξοικιωθεί με τον προφορικό του λόγο, παρατηρείται ταύτιση θεολογικού λόγου και νοημάτων.
Το περιεχόμενο των ομιλιών θίγει σειρά θεμάτων, όπως: το κήρυγμα-λόγος του Θεού και η θέση του στην Εκκλησιαστική ζωή, πίστη, κάθαρση- φωτισμός-θέωση και τα σχετιζόμενα μ`αυτές τις πνευματικές καταστάσεις (πάθη, φόβος κ.α), μετά θάνατον ζωή και τελώνια, Δευτέρα Παρουσία.
Λόγω του μεγέθους των απομαγνητοφωνημένων ομιλιών να γνωρίζεται και την εν χρόνω παράδοσή τους (όσον αφορά τις ερασιτεχνικές μου ικανότητες στο πληκτρολόγιο) ,στην αγάπη σας. Ξεκινάμε λοιπόν.
ΘΕΜΑ ΠΡΩΤΟΝ
Ο ΘΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
Είχα δώσει από πέρισυ την υπόσχεση, πως φέτος θ`αρχίζαμε μια σειρά ομιλιών για τον τρόπο και τη μέθοδο, που πρέπει ν`ακολουθήσει ένας άνθρωπος για να φύγει από την κατάσταση της αμαρτίας και να πορευθεί στο βασίλειο της χάριτος, για τη σωτηρία της ψυχής μας.
Θέλω, λοιπόν, να ευχαριστήσω μαζί σας τον Κύριό μας, γιατί επέτρεψε να φθάσουμε σήμερα στην πραγματοποίηση αυτής της υπόσχεσης και να μελετήσουμε από κοινού αυτά τα τόσο μεγάλης σημασίας θέματα. Ας τον παρακαλέσουμε ν`ανοίξει τα αυτιά της ψυχής μας, ώστε ο σπόρος του θείου λόγου που θ`ακούσουμε, να πέση στο γόνιμο χωράφι της καρδιάς μας, για ν`αποδώση πλούσιους για τον καθένα μας καρπούς.
Η σωτηρία της ψυχής μας, όσο κι αν φαίνεται δύσκολη υπόθεση, είναι υπόθεση απλή. Φαίνεται εκ πρώτης όψεως δύσκολη υπόθεση, όπως φαίνεται δύσκολο πράγμα η ανάγνωση των βιβλίων σ`έναν άνθρωπο, που δεν έτυχε ποτέ να πάει σχολείο και να μάθει γράμματα. Κι η πνευματική εν Χριστώ ζωή φαίνεται ακατόρθωτο πράγμα για έναν άνθρωπο, που δεν έχει διδαχθεί τον τρόπο και την μέθοδο, με την οποία πρέπει ν`αγωνισθεί και να πορευθεί στη ζωή του, ώστε να φθάσει στη σωτηρία.
Σ`αυτόν ακριβώς τον στόχο αποβλέπουν οι ομιλίες μας. Θα μελετήσουμε και θα ακούσουμε μαζί τις συμβουλές που μας δίνουν οι άγιοι Πατέρες μας για το θέμα της σωτηρίας μας. Θέλω να πιστεύω, πως όλοι μας κάτι θα έχουμε να ωφεληθούμε. Και όσοι ακόμα είμεθα αρχάριοι, δεν έχουμε βάλει δηλ. αρχή μετανοίας, κι όσοι βρίσκονται σε προχωρημένα στάδια στην πνευματική τους ζωή.
Θέλω ακόμα να σας βεβαιώσω και κάτι άλλο. Ό,τι θ`ακούσουμε φέτος σ`αυτή την αίθουσα , δεν θα είναι τίποτε δικό μου. Θα προσπαθήσω ό,τι πω, όλα να είναι λόγια από το Ευαγγέλιο κι από τους αγίους Πατέρες. Η δική μου φιλοδοξία είναι, να είμαι ένα ταπεινό μεγάφωνο, από το οποίο θ`ακούγεται η φωνή των Πατέρων. Παρακαλώ λοιπόν, όλους σας να ικετεύσετε τον Κύριό μας να δώσει και σ`εμένα τη Χάρη του, ώστε να ομιλήσω τα ωφέλιμα για τη σωτηρία της ψυχής μας.
π. Ιωάννης Ρωμανίδης: Ομιλίες πνευματικές
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
Ά Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΚΗΡΥΣΣΟΝΤΟΣ
Θα ρωτήσουμε, λοιπόν, τους προφήτες, θα ρωτήσουμε τους αποστόλους, θα ρωτήσουμε τους Πατέρες και τους αγίους της εκκλησίας μας, να μας πούν τον τρόπο, με τον οποίο θα οδηγηθούμε στη σωτηρία μας. Και να πρώτος, μας δίνει την απάντηση ο απόστολος Παύλος. Μας λέει:''πάς γάρ ός αν επικαλέσηται το όνομα Κυρίου σωθήσεται''. Δηλ. όποιος θα επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί. Ο Κύριος όμως μας είπε, πως:''ου πάς ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ`ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς''. Αυτό σημαίνει ότι όποιος επικαλείται το όνομα του Κυρίου, μόνο με τα χείλη του, δεν θα εισέλθη στην βασιλεία των ουρανών. Έτσι, έκαναν οι Φαρισαίοι, για τους οποίους είπε ο Κύριος τα λόγια του προφήτη Ησαία: ''Εγγίζει μοι ο λαός ούτος τω στόματι αυτών και τοις χείλεσι με τιμά, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ`εμού' μάτην δε σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων''. Δηλ. Ο λαός αυτός με πλησιάζει μόνο με το στόμα του. Μόνο με τα χείλη του με τιμάει, μόνο στα λόγια. Η καρδιά του όμως είναι μακριά από εμένα. Ψεύτικα με λατρεύουν αυτοί οι άνθρωποι, γιατί διδάσκουν κηρύγματα, που είναι εντολές ανθρώπων, κι όχι δικές μου.
Δεν είναι λοιπόν αρκετό να επικαλούμεθα το όνομα του Κυρίου, μόνο με τα χείλη του στόματός μας. Πρέπει να τον επικαλούμεθα και με τα χείλη της καρδιάς μας. Να προσευχόμεθα με την καρδιά μας. Και η καρδιά μας προσεύχεται όταν έχουμε αποκτήσει την λεγόμενη ''νοερά προσευχή'', για την οποία θα μιλήσουμε ειδικά. Επομένως, σώζεται, όποιος αποκτήσει την ''νοερά προσευχή'', κατά τον απόστολο Παύλο.
Και πως θ`αποκτήσουμε την ''νοερά προσευχή''; Το λέει ο απόστολος Παύλος: ''Πως ούν επικαλέσωνται εις όν ουκ επίστευσαν'': Για να αποκτήσουμε λοιπόν την ''νοερά προσευχή'', πρέπει να πιστέψουμε. Και για να πιστέψουμε τι χρειάχεται; Συνεχίζει ο απόστολος Παύλος:''πως πιστεύσουσι ου ούκ ήκουσαν''; Και πως θ`ακούσουν ''χωρίς κηρύσσοντος''; Και για να κηρύξει κανείς τι χρειάζεται;''πώς δε κηρύξουσι, εάν μη αποσταλώσι''; Αυτός είναι ο κύκλος της σωτηρίας μας. Αρχίζει από το κήρυγμα του θείου λόγου, φθάνει στην πίστη και καταλήγει στη ''νοερά προσευχή''.
Γι`αυτό, στην σημερινή μας πρώτη ομιλία θ`ασχοληθούμε με το θείο κήρυγμα. Σήμερα έχουμε ζαλισθή από τα τόσα κηρύγματα που γίνονται. Είναι ανάγκη να μπορέσουμε να διακρίνουμε, ποιό κήρυγμα είναι ορθόδοξο και ωφέλιμο, που μας οδηγεί στη σωτηρία, και ποιό δεν είναι ορθόδοξο και μας οδηγεί στην απώλεια. Δηλ. ποιούς ιεροκήρυκες πρέπει ν`ακούμε και σε ποιούς να κλείνουμε τ`αυτιά μας.
Θα ρωτήσουμε, λοιπόν, τους προφήτες, θα ρωτήσουμε τους αποστόλους, θα ρωτήσουμε τους Πατέρες και τους αγίους της εκκλησίας μας, να μας πούν τον τρόπο, με τον οποίο θα οδηγηθούμε στη σωτηρία μας. Και να πρώτος, μας δίνει την απάντηση ο απόστολος Παύλος. Μας λέει:''πάς γάρ ός αν επικαλέσηται το όνομα Κυρίου σωθήσεται''. Δηλ. όποιος θα επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί. Ο Κύριος όμως μας είπε, πως:''ου πάς ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ`ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς''. Αυτό σημαίνει ότι όποιος επικαλείται το όνομα του Κυρίου, μόνο με τα χείλη του, δεν θα εισέλθη στην βασιλεία των ουρανών. Έτσι, έκαναν οι Φαρισαίοι, για τους οποίους είπε ο Κύριος τα λόγια του προφήτη Ησαία: ''Εγγίζει μοι ο λαός ούτος τω στόματι αυτών και τοις χείλεσι με τιμά, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ`εμού' μάτην δε σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων''. Δηλ. Ο λαός αυτός με πλησιάζει μόνο με το στόμα του. Μόνο με τα χείλη του με τιμάει, μόνο στα λόγια. Η καρδιά του όμως είναι μακριά από εμένα. Ψεύτικα με λατρεύουν αυτοί οι άνθρωποι, γιατί διδάσκουν κηρύγματα, που είναι εντολές ανθρώπων, κι όχι δικές μου.
Δεν είναι λοιπόν αρκετό να επικαλούμεθα το όνομα του Κυρίου, μόνο με τα χείλη του στόματός μας. Πρέπει να τον επικαλούμεθα και με τα χείλη της καρδιάς μας. Να προσευχόμεθα με την καρδιά μας. Και η καρδιά μας προσεύχεται όταν έχουμε αποκτήσει την λεγόμενη ''νοερά προσευχή'', για την οποία θα μιλήσουμε ειδικά. Επομένως, σώζεται, όποιος αποκτήσει την ''νοερά προσευχή'', κατά τον απόστολο Παύλο.
Και πως θ`αποκτήσουμε την ''νοερά προσευχή''; Το λέει ο απόστολος Παύλος: ''Πως ούν επικαλέσωνται εις όν ουκ επίστευσαν'': Για να αποκτήσουμε λοιπόν την ''νοερά προσευχή'', πρέπει να πιστέψουμε. Και για να πιστέψουμε τι χρειάχεται; Συνεχίζει ο απόστολος Παύλος:''πως πιστεύσουσι ου ούκ ήκουσαν''; Και πως θ`ακούσουν ''χωρίς κηρύσσοντος''; Και για να κηρύξει κανείς τι χρειάζεται;''πώς δε κηρύξουσι, εάν μη αποσταλώσι''; Αυτός είναι ο κύκλος της σωτηρίας μας. Αρχίζει από το κήρυγμα του θείου λόγου, φθάνει στην πίστη και καταλήγει στη ''νοερά προσευχή''.
Γι`αυτό, στην σημερινή μας πρώτη ομιλία θ`ασχοληθούμε με το θείο κήρυγμα. Σήμερα έχουμε ζαλισθή από τα τόσα κηρύγματα που γίνονται. Είναι ανάγκη να μπορέσουμε να διακρίνουμε, ποιό κήρυγμα είναι ορθόδοξο και ωφέλιμο, που μας οδηγεί στη σωτηρία, και ποιό δεν είναι ορθόδοξο και μας οδηγεί στην απώλεια. Δηλ. ποιούς ιεροκήρυκες πρέπει ν`ακούμε και σε ποιούς να κλείνουμε τ`αυτιά μας.
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
Πρώτη προϋποθέση του κηρύγματος: Ν`αποσταλή ο κήρυκας.
Την πρώτη προϋπόθεση του κηρύγματος, που οδηγεί στη σωτηρία, μας την λέει ο Παύλος: ''πως δε κηρύξουσι, εάν μη αποσταλώσι;''. Από ποιόν; Θα δούμε ποιός απέστειλε να κηρύξουν τους αποστόλους και τους προφήτες.
α) Οι μεγαλύτεροι κήρυκες της Εκκλησίας μας είναι οι Απόστολοι. Κήρυξαν το Ευαγγέλιο όχι μόνοι τους. Τους έδωσε την εντολή ο Χριστός. Τος είπε:'' ....πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη''.
β) Κήρυτταν το λόγο του Θεού και οι Προφήτες, όχι από μόνοι τους. Τους καλούσε στο έργο αυτό ο Κύριος, ο οποίος τους έδινε την εντολή όχι μόνο να κηρύττουν, αλλά και τι να κηρύττουν. Και είναι πολύ συγκινητικός ο τρόπος της κλήσεως των προφητών στο προφητικό τους αξίωμα από το Θεό.
Ο Ησαΐας π.χ είδε ένα φοβερό όραμα. Είδε τον Κύριο της δόξης καθήμενο πάνω στο θρόνο της θεότητος. Τα Σεραφείμ παρίσταντο γύρω από το θρόνο του, με έξι πτέρυγες το καθένα. Και με τις δυο εκάλυπταν τα πρόσωπά τους. Τις άλλες δυο τα πόδια τους. Και μεβ τις άλλες δυο πετούσαν. Και εφώναζε δυνατά το ένα Σεραφείμ πρός το άλλο:''άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γή της δόξης αυτού''.
Κι ο Ησαΐας, έκπληκτος ανεφώνησε:'' Ω τάλας εγώ, ότι κατανένυγμαι, ότι άνθρωπος ών, και ακάθαρτα χείλη έχων, εν μέσω λαού ακάθαρτα χείλη έχοντος, εγώ οικώ, και τον βασιλέα Κύριον Σαβαώθ είδον τοις οφθαλμοίς μου''.
Τότε ένα από τα Σεραφείμ απεστάλη από τον Κύριο, μ`ένα αναμμένο κάρβουνο, που πήρε από το θυσιαστήριο, και μ`αυτό άγγιξε τα χείλη του Ησαΐα. Και του είπε ότι μ`αυτό, αφήρεσε όλες τις αμαρτίες του. Και τότε μόνο, άκουσε με τα ίδια του τ`αυτιά, την φωνή του Κυρίου, που έλεγε:
- Ποιόν ν`αποστείλω και ποιός θα πεί στο λαό μου αυτό;
Και ο Ησαΐας, απάντησε:
- Ιδού, εγώ είμαι πρόθυμος να πάω. Απέστειλέ με.
Και ο Κύριος του είπε:
- Πήγαινε και να πείς στο λαό, ότι συνεχώς θ`ακούει και δεν θα καταλαβαίνει. Θα βλέπει με τα μάτια του και δεν θα αντιλαμβάνεται. Γιατί παχύνθηκε η καρδιά του λαού αυτού.
Έτσι, λοιπόν, απέστειλε ο Κύριος τον Ησαΐα να πάει να κηρύξει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά του είπε και τι συγκεκριμένα να πεί στο λαό. Γι`αυτό, επειδή ο Κύριος έλεγε στους προφήτες, τι να πούν στο λαό, οι προφήτες άρχιζαν συνήθως το κήρυγμά τους, με τα λόγια: '' τάδε λέγει Κύριος....'' ή η Π.Δ, περιγράφει το κήρυγμα των προφητών με τα λόγια : '' εγένετο λόγος Κυρίου, πρός Ζαχαρίαν ( ή Αμμώς κτλ.) τον προφήτην...'' .
Επομένως, η πρώτη προϋπόθεση του κηρύγματος είναι, το να έχει αποσταλεί ο κήρυκας του θείου λόγου από τον ίδιο τον Κύριό μας. Να είναι ''θεόκλητος'' και όχι ''αυτόκλητος''.
Την πρώτη προϋπόθεση του κηρύγματος, που οδηγεί στη σωτηρία, μας την λέει ο Παύλος: ''πως δε κηρύξουσι, εάν μη αποσταλώσι;''. Από ποιόν; Θα δούμε ποιός απέστειλε να κηρύξουν τους αποστόλους και τους προφήτες.
α) Οι μεγαλύτεροι κήρυκες της Εκκλησίας μας είναι οι Απόστολοι. Κήρυξαν το Ευαγγέλιο όχι μόνοι τους. Τους έδωσε την εντολή ο Χριστός. Τος είπε:'' ....πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη''.
β) Κήρυτταν το λόγο του Θεού και οι Προφήτες, όχι από μόνοι τους. Τους καλούσε στο έργο αυτό ο Κύριος, ο οποίος τους έδινε την εντολή όχι μόνο να κηρύττουν, αλλά και τι να κηρύττουν. Και είναι πολύ συγκινητικός ο τρόπος της κλήσεως των προφητών στο προφητικό τους αξίωμα από το Θεό.
Ο Ησαΐας π.χ είδε ένα φοβερό όραμα. Είδε τον Κύριο της δόξης καθήμενο πάνω στο θρόνο της θεότητος. Τα Σεραφείμ παρίσταντο γύρω από το θρόνο του, με έξι πτέρυγες το καθένα. Και με τις δυο εκάλυπταν τα πρόσωπά τους. Τις άλλες δυο τα πόδια τους. Και μεβ τις άλλες δυο πετούσαν. Και εφώναζε δυνατά το ένα Σεραφείμ πρός το άλλο:''άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γή της δόξης αυτού''.
Κι ο Ησαΐας, έκπληκτος ανεφώνησε:'' Ω τάλας εγώ, ότι κατανένυγμαι, ότι άνθρωπος ών, και ακάθαρτα χείλη έχων, εν μέσω λαού ακάθαρτα χείλη έχοντος, εγώ οικώ, και τον βασιλέα Κύριον Σαβαώθ είδον τοις οφθαλμοίς μου''.
Τότε ένα από τα Σεραφείμ απεστάλη από τον Κύριο, μ`ένα αναμμένο κάρβουνο, που πήρε από το θυσιαστήριο, και μ`αυτό άγγιξε τα χείλη του Ησαΐα. Και του είπε ότι μ`αυτό, αφήρεσε όλες τις αμαρτίες του. Και τότε μόνο, άκουσε με τα ίδια του τ`αυτιά, την φωνή του Κυρίου, που έλεγε:
- Ποιόν ν`αποστείλω και ποιός θα πεί στο λαό μου αυτό;
Και ο Ησαΐας, απάντησε:
- Ιδού, εγώ είμαι πρόθυμος να πάω. Απέστειλέ με.
Και ο Κύριος του είπε:
- Πήγαινε και να πείς στο λαό, ότι συνεχώς θ`ακούει και δεν θα καταλαβαίνει. Θα βλέπει με τα μάτια του και δεν θα αντιλαμβάνεται. Γιατί παχύνθηκε η καρδιά του λαού αυτού.
Έτσι, λοιπόν, απέστειλε ο Κύριος τον Ησαΐα να πάει να κηρύξει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά του είπε και τι συγκεκριμένα να πεί στο λαό. Γι`αυτό, επειδή ο Κύριος έλεγε στους προφήτες, τι να πούν στο λαό, οι προφήτες άρχιζαν συνήθως το κήρυγμά τους, με τα λόγια: '' τάδε λέγει Κύριος....'' ή η Π.Δ, περιγράφει το κήρυγμα των προφητών με τα λόγια : '' εγένετο λόγος Κυρίου, πρός Ζαχαρίαν ( ή Αμμώς κτλ.) τον προφήτην...'' .
Επομένως, η πρώτη προϋπόθεση του κηρύγματος είναι, το να έχει αποσταλεί ο κήρυκας του θείου λόγου από τον ίδιο τον Κύριό μας. Να είναι ''θεόκλητος'' και όχι ''αυτόκλητος''.
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
Δεύτερη προϋπόθεση του κηρύγματος: το σωστό περιεχόμενό του
Το κάθε κήρυγμα που ακούμε, δεν μας οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής μας. Κι όχι μόνο δεν μας οδηγεί, αλλά μπορεί και να μας απομακρύνει απ`αυτή, να μας οδηγήσει κατ`ευθείαν στην κόλαση. Αυτό εξαρτάται από το περιεχόμενο του κηρύγματος.
Όπως ένας άνθρωπος, όταν ακολουθήσει τις συμβουλές ενός γιατρού, αν ακολουθήσει μια σωστή θεραπευτική αγωγή, θεραπεύεται και γίνεται καλά. Αντίθετα όμως , αν ακολουθήσει τις συμβουλές ενός ψεύτικου γιατρού, ενός κομπογιαννίτη, όχι μόνο δεν θα γίνει ποτέ καλά, αλλά υπάρχει ενδεχομένως και κίνδυνος να πεθάνει. Το ίδιο συμβαίνει και με το κήρυγμα. Αν το κήρυγμα δεν είναι το κήρυγμα που θέλει ο Χριστός, όχι μόνο δεν θα μας οδηγήσει στη σωτηρία, αλλ`ενδεχομένως στην κόλαση.
Ποιό, λοιπόν, είναι το σωστό περιεχόμενο του κηρύγματος, που μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή μας; Δεν έχουμε παρά να εξετάσουμε το περιεχόμενο του κηρύγματος του Κυρίου, του Προδρόμου και των Αποστόλων.
α) Το κήρυγμα του Κυρίου
Ο Κύριος μετά την τεσσαρακονθήμερη νηστεία στην έρημο και τους πειρασμούς του διαβόλου, άρχισε το κήρυγμά του:
Λέει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος: '' Από τότε ήρξατο ο Ιησούς κηρύσσειν και λέγειν' μετανοείτε' ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών''.
Δηλ. το πρώτο κήρυγμα του Κυρίου ήταν η βασιλεία των ουρανών. Στη συνέχεια, όταν κάλεσε τους 12 μαθητές Του στο αποστολικό αξίωμα, λέγει πάλι ο Ευαγγελιστής Ματθαίος:
'' και περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο Ιησούς διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας''. Δηλ. και μετέπειτα ο Κύριος εκήρυσσε το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών. Ακολούθως, όταν έστειλε για πρώτη φορά τους μαθητές του να κηρύξουν στην Ιουδαία, τους είπε : '' πορευόμενοι κηρύσσετε, λέγοντες ότι ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών''. Δηλ. ο Κύριος έδωσε εντολή στους μαθητές να μιλάνε για την βασιλεία των ουρανών.
Κι ακόμα, όταν ο Κύριος, μέχρι την Ανάληψή του, επί 40 ημέρες μετά την Ανάστασή του εμφανιζόταν στους μαθητές Του, τους μιλούσε μόνο για την βασιλεία των ουρανών. Γράφει ο Ευαγ. Λουκάς στις Πράξεις : '' δ`ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού''.
Αυτό , λοιπόν, ήταν το κήρυγμα του Κυρίου: η έλευση της βασιλείας των ουρανών. Κι αυτό μας παρήγγειλε να λέμε στην προσευχή μας:'' ελθέτω η βασιλεία σου''.
β) Το κήρυγμα του Προδρόμου
Είναι, νομίζω, σε όλους γνωστό: '' Μετανοείτε' ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών''.
γ) Το κήρυγμα των Αποστόλων
Κι αυτό αναφέρονταν στην βασιλεία των ουρανών. Μετά την αγία Πεντηκοστή οι Απόστολοι διεσπάρησαν σ`όλα τα μέρη της γής. Οι Πράξεις μας πληροφορούν γαι το κήρυγμα του αποστόλου Φιλίππου, ο οποίος εκήρυξε στην περιοχή της Σαμάρειας. Μας λένε:'' επίστευσαν τω Φιλίππω ευαγγελιζομένω τα περί της βασιλείας του Θεού''. Επίσης, μας πληροφορούν για το κήρυγμα του αποστόλου Παύλου στην Αντιόχεια, Έφεσσο και Ρώμη.
Στην Αντιόχεια, μας λένε οι Πράξεις των Αποστόλων, είπε ο Παύλος:'' ότι δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν των ουρανών''.
Για την Έφεσσο, γράφουν επίσης οι Πράξεις: '' Εισελθών εις την συναγωγήν επαρρησιάζετο επί μήνας τρείς διαλεγόμενος και πείθων τα περί της βασιλείας του Θεού''.
Τέλος, για την παραμονή του απ. Παύλου στη Ρώμη, γράφουν: '' Έμεινε δε ο Παύλος, διετίαν όλην...κηρύσσων την βασιλείαν του Θεού''.
Επομένως, είναι ολοφάνερο, πως το αποκλειστικό περιεχόμενο του κηρύγματος που σώζει, που οδηγεί στη σωτηρία μας, είναι η βασιλεία του Θεού.
Το κάθε κήρυγμα που ακούμε, δεν μας οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής μας. Κι όχι μόνο δεν μας οδηγεί, αλλά μπορεί και να μας απομακρύνει απ`αυτή, να μας οδηγήσει κατ`ευθείαν στην κόλαση. Αυτό εξαρτάται από το περιεχόμενο του κηρύγματος.
Όπως ένας άνθρωπος, όταν ακολουθήσει τις συμβουλές ενός γιατρού, αν ακολουθήσει μια σωστή θεραπευτική αγωγή, θεραπεύεται και γίνεται καλά. Αντίθετα όμως , αν ακολουθήσει τις συμβουλές ενός ψεύτικου γιατρού, ενός κομπογιαννίτη, όχι μόνο δεν θα γίνει ποτέ καλά, αλλά υπάρχει ενδεχομένως και κίνδυνος να πεθάνει. Το ίδιο συμβαίνει και με το κήρυγμα. Αν το κήρυγμα δεν είναι το κήρυγμα που θέλει ο Χριστός, όχι μόνο δεν θα μας οδηγήσει στη σωτηρία, αλλ`ενδεχομένως στην κόλαση.
Ποιό, λοιπόν, είναι το σωστό περιεχόμενο του κηρύγματος, που μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή μας; Δεν έχουμε παρά να εξετάσουμε το περιεχόμενο του κηρύγματος του Κυρίου, του Προδρόμου και των Αποστόλων.
α) Το κήρυγμα του Κυρίου
Ο Κύριος μετά την τεσσαρακονθήμερη νηστεία στην έρημο και τους πειρασμούς του διαβόλου, άρχισε το κήρυγμά του:
Λέει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος: '' Από τότε ήρξατο ο Ιησούς κηρύσσειν και λέγειν' μετανοείτε' ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών''.
Δηλ. το πρώτο κήρυγμα του Κυρίου ήταν η βασιλεία των ουρανών. Στη συνέχεια, όταν κάλεσε τους 12 μαθητές Του στο αποστολικό αξίωμα, λέγει πάλι ο Ευαγγελιστής Ματθαίος:
'' και περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο Ιησούς διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας''. Δηλ. και μετέπειτα ο Κύριος εκήρυσσε το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών. Ακολούθως, όταν έστειλε για πρώτη φορά τους μαθητές του να κηρύξουν στην Ιουδαία, τους είπε : '' πορευόμενοι κηρύσσετε, λέγοντες ότι ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών''. Δηλ. ο Κύριος έδωσε εντολή στους μαθητές να μιλάνε για την βασιλεία των ουρανών.
Κι ακόμα, όταν ο Κύριος, μέχρι την Ανάληψή του, επί 40 ημέρες μετά την Ανάστασή του εμφανιζόταν στους μαθητές Του, τους μιλούσε μόνο για την βασιλεία των ουρανών. Γράφει ο Ευαγ. Λουκάς στις Πράξεις : '' δ`ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού''.
Αυτό , λοιπόν, ήταν το κήρυγμα του Κυρίου: η έλευση της βασιλείας των ουρανών. Κι αυτό μας παρήγγειλε να λέμε στην προσευχή μας:'' ελθέτω η βασιλεία σου''.
β) Το κήρυγμα του Προδρόμου
Είναι, νομίζω, σε όλους γνωστό: '' Μετανοείτε' ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών''.
γ) Το κήρυγμα των Αποστόλων
Κι αυτό αναφέρονταν στην βασιλεία των ουρανών. Μετά την αγία Πεντηκοστή οι Απόστολοι διεσπάρησαν σ`όλα τα μέρη της γής. Οι Πράξεις μας πληροφορούν γαι το κήρυγμα του αποστόλου Φιλίππου, ο οποίος εκήρυξε στην περιοχή της Σαμάρειας. Μας λένε:'' επίστευσαν τω Φιλίππω ευαγγελιζομένω τα περί της βασιλείας του Θεού''. Επίσης, μας πληροφορούν για το κήρυγμα του αποστόλου Παύλου στην Αντιόχεια, Έφεσσο και Ρώμη.
Στην Αντιόχεια, μας λένε οι Πράξεις των Αποστόλων, είπε ο Παύλος:'' ότι δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν των ουρανών''.
Για την Έφεσσο, γράφουν επίσης οι Πράξεις: '' Εισελθών εις την συναγωγήν επαρρησιάζετο επί μήνας τρείς διαλεγόμενος και πείθων τα περί της βασιλείας του Θεού''.
Τέλος, για την παραμονή του απ. Παύλου στη Ρώμη, γράφουν: '' Έμεινε δε ο Παύλος, διετίαν όλην...κηρύσσων την βασιλείαν του Θεού''.
Επομένως, είναι ολοφάνερο, πως το αποκλειστικό περιεχόμενο του κηρύγματος που σώζει, που οδηγεί στη σωτηρία μας, είναι η βασιλεία του Θεού.
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
δ) Η παραβολή του σπορέως
Σήμερα ακούσαμε στις Εκκλησίες μια σπουδαία παραβολή. Την παραβολή του σπορέως, ο οποίος ''εξήλθεν του σπείραι τον σπόρον αυτού''. Ποιός είναι ο σπόρος; Ο ευαγ. Λουκάς, όπως ακούσαμε, μας λέει ότι είναι ο λόγος του Θεού. Ο ευαγ. Ματθαίος, μνημονεύοντας την ίδια παραβολή, μιλάει πιο συγκεκριμμένα για τον σπόρο. Αναφέρει ότι ο σπόρος είναι '' ο λόγος της βασιλείας του Θεού''.
Κήρυγμα, λοιπόν, που δεν έχει ως κέντρο του την βασιλεία του Θεού δεν θεραπεύει την ψυχή μας.
ε) Τι είναι η βασιλεία των ουρανών;
Θα έπρεπε να μιλάμε ώρες και ημέρες και έτη για την βασιλεία των ουρανών, χωρίς ποτέ να τελειώνουμε. Και με τις ομιλίες αυτές θα μπορούσαμε τόσο να περιγράψουμε την βασιλεία των ουρανών, όσο μπορεί κάποιος να περιγράψει π.χ την Αμερική, στην οποία όμως ποτέ δεν έχει πάει, ααλ`ότι ξέρει το έμαθε μόνο από βιβλία που διάβασε κι απ`ότι του διηγήθηκαν άλλοι που έχουν πάει. Όπως, λοιπόν, για να μιλήσει κάποιος με ακρίβεια για την Αμερική, προϋποτίθεται ότι έχει πάει ο ίδιος κι έχει ζήσει για πολύ χρόνο σ`αυτή την χώρα και την ξέρει καλά, έτσι κι όποιος μιλάει για την βασιλεία των ουρανών, όποιος κηρύσσει, πρέπει να έχει ζήσει στην βασιλεία των ουρανών. Κι έτσι να μιλάει από την ζωή του, από την εμπειρία του. Αυτός μόνο είναι σε θέση να λέει σωστά πράγματα και να μην κάνει λάθη. Γι`αυτό, εμάς τους άλλους, που θέλουμε να κάνουμε τον κήρυκα, χωρίς προηγουμένως να έχουμε ζήσει την βασιλεία των ουρανών, που δεν έχουμε φθάσει στην θέωση, στην αγιότητα, οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, μας αποκλείουν από το κήρυγμα. Κι αν κηρύσσουμε, κηρύσσουμε αυτόκλητα.
Θα ρωτήσει κάποιος με απορία: Καλά, οι Απόστολοι, οι Προφήτες και οι Άγιοι έζησαν την βασιλεία των ουρανών, εδώ στην γή; Βεβαιότατα. Για τους προφήτες, μιλήσαμε προηγουμένως, όπως με τον προφήτη Ησαϊα. Τι ήταν το όραμα εκείνο; Ήταν μια γεύση της βασιλείας των ουρανών, που έζησε ο προφήτης. Ο Ησαΐας είδε την άκτιστη δόξα του Κυρίου. Αυτή είναι η βασιλεία των ουρανών. Η αποκάλυψη, η φανέρωση της θεότητας του Κυρίου.
Το ίδιο και οι Απόστολοι. Όχι μόνο, πάνω στο Θαβώρ, όπου μετεμορφώθει ο Κύριος '' και έλαμψε το πρόσωπο αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένοντο λευκά ως το φώς''. Αλλά, κι όταν οι δυο εκείνοι μαθητές του Ιωάννου, οι μετέπειτα απ. Παύλος και απ. Ανδρέας, τον ρώτησαν και του είπαν: Κύριε, που μένεις; Τότε ''λέγει αυτοίς' έρχεσθε και ίδετε. ήλθον ούν και είδον που μένει, και παρ`αυτώ έμειναν την ημέρα εκείνην''.
Τι έδειξε ο Κύριος στους δυο αυτούς μαθητές; Το διαμέρισμά Του, τα έπιπλά Του ή τις βιβλιοθήκες Του, όπως υποστηρίζει ένας δυτικόπληκτος ορθόδοξος θεολόγος; Όχι. Τους έδειξε την θεότητά του. Την βασιλεία του, την δόξα του. Και τέτοιες εμπειρίες οι απόστολοι είχαν πολλές, ιδίως μετά την Ανάστασή Του, όπως την Ανάληψή Του και την Πεντηκοστή.
Τέτοιες εμπειρίες είχε κι ο απ. Παύλος, ο οποίος λέει:'' .......οίδα άνθρωπον εν Χριστώ πρό ετών δεκατεσσάρων........ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα........'' ( Β΄ Κορ. ιβ 1-6 ).
Οπότε η βασιλεία των ουρανών, είναι η αποκάλυψη της θεότητος του Κυρίου. Και για να γίνει η αποκάλυψη αυτή και σ`εμάς, πρέπει να γίνουμε κατά χάριν θεοί. Έτσι, μπορούμε να σηκώσουμε αυτό το βάρος της αποκαλύψεως. Πρέπει να θεωθούμε, για να δούμε την θεότητα του Κυρίου, να γνωρίσουμε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών. Και η αποκάλυψη αυτή, γίνεται στην καρδιά μας. Γι`αυτό, ο Κύριος όταν ρωτήθηκε από τους Φαρισαίους πότε θα έλθη η βασιλεία των ουρανών, απάντησε:'' ούκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως, ουδέ ερούσι ιδού ώδε ή ιδού εκεί' ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν''. Αυτή είναι η βασιλεία των ουρανών.
Σήμερα ακούσαμε στις Εκκλησίες μια σπουδαία παραβολή. Την παραβολή του σπορέως, ο οποίος ''εξήλθεν του σπείραι τον σπόρον αυτού''. Ποιός είναι ο σπόρος; Ο ευαγ. Λουκάς, όπως ακούσαμε, μας λέει ότι είναι ο λόγος του Θεού. Ο ευαγ. Ματθαίος, μνημονεύοντας την ίδια παραβολή, μιλάει πιο συγκεκριμμένα για τον σπόρο. Αναφέρει ότι ο σπόρος είναι '' ο λόγος της βασιλείας του Θεού''.
Κήρυγμα, λοιπόν, που δεν έχει ως κέντρο του την βασιλεία του Θεού δεν θεραπεύει την ψυχή μας.
ε) Τι είναι η βασιλεία των ουρανών;
Θα έπρεπε να μιλάμε ώρες και ημέρες και έτη για την βασιλεία των ουρανών, χωρίς ποτέ να τελειώνουμε. Και με τις ομιλίες αυτές θα μπορούσαμε τόσο να περιγράψουμε την βασιλεία των ουρανών, όσο μπορεί κάποιος να περιγράψει π.χ την Αμερική, στην οποία όμως ποτέ δεν έχει πάει, ααλ`ότι ξέρει το έμαθε μόνο από βιβλία που διάβασε κι απ`ότι του διηγήθηκαν άλλοι που έχουν πάει. Όπως, λοιπόν, για να μιλήσει κάποιος με ακρίβεια για την Αμερική, προϋποτίθεται ότι έχει πάει ο ίδιος κι έχει ζήσει για πολύ χρόνο σ`αυτή την χώρα και την ξέρει καλά, έτσι κι όποιος μιλάει για την βασιλεία των ουρανών, όποιος κηρύσσει, πρέπει να έχει ζήσει στην βασιλεία των ουρανών. Κι έτσι να μιλάει από την ζωή του, από την εμπειρία του. Αυτός μόνο είναι σε θέση να λέει σωστά πράγματα και να μην κάνει λάθη. Γι`αυτό, εμάς τους άλλους, που θέλουμε να κάνουμε τον κήρυκα, χωρίς προηγουμένως να έχουμε ζήσει την βασιλεία των ουρανών, που δεν έχουμε φθάσει στην θέωση, στην αγιότητα, οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, μας αποκλείουν από το κήρυγμα. Κι αν κηρύσσουμε, κηρύσσουμε αυτόκλητα.
Θα ρωτήσει κάποιος με απορία: Καλά, οι Απόστολοι, οι Προφήτες και οι Άγιοι έζησαν την βασιλεία των ουρανών, εδώ στην γή; Βεβαιότατα. Για τους προφήτες, μιλήσαμε προηγουμένως, όπως με τον προφήτη Ησαϊα. Τι ήταν το όραμα εκείνο; Ήταν μια γεύση της βασιλείας των ουρανών, που έζησε ο προφήτης. Ο Ησαΐας είδε την άκτιστη δόξα του Κυρίου. Αυτή είναι η βασιλεία των ουρανών. Η αποκάλυψη, η φανέρωση της θεότητας του Κυρίου.
Το ίδιο και οι Απόστολοι. Όχι μόνο, πάνω στο Θαβώρ, όπου μετεμορφώθει ο Κύριος '' και έλαμψε το πρόσωπο αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένοντο λευκά ως το φώς''. Αλλά, κι όταν οι δυο εκείνοι μαθητές του Ιωάννου, οι μετέπειτα απ. Παύλος και απ. Ανδρέας, τον ρώτησαν και του είπαν: Κύριε, που μένεις; Τότε ''λέγει αυτοίς' έρχεσθε και ίδετε. ήλθον ούν και είδον που μένει, και παρ`αυτώ έμειναν την ημέρα εκείνην''.
Τι έδειξε ο Κύριος στους δυο αυτούς μαθητές; Το διαμέρισμά Του, τα έπιπλά Του ή τις βιβλιοθήκες Του, όπως υποστηρίζει ένας δυτικόπληκτος ορθόδοξος θεολόγος; Όχι. Τους έδειξε την θεότητά του. Την βασιλεία του, την δόξα του. Και τέτοιες εμπειρίες οι απόστολοι είχαν πολλές, ιδίως μετά την Ανάστασή Του, όπως την Ανάληψή Του και την Πεντηκοστή.
Τέτοιες εμπειρίες είχε κι ο απ. Παύλος, ο οποίος λέει:'' .......οίδα άνθρωπον εν Χριστώ πρό ετών δεκατεσσάρων........ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα........'' ( Β΄ Κορ. ιβ 1-6 ).
Οπότε η βασιλεία των ουρανών, είναι η αποκάλυψη της θεότητος του Κυρίου. Και για να γίνει η αποκάλυψη αυτή και σ`εμάς, πρέπει να γίνουμε κατά χάριν θεοί. Έτσι, μπορούμε να σηκώσουμε αυτό το βάρος της αποκαλύψεως. Πρέπει να θεωθούμε, για να δούμε την θεότητα του Κυρίου, να γνωρίσουμε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών. Και η αποκάλυψη αυτή, γίνεται στην καρδιά μας. Γι`αυτό, ο Κύριος όταν ρωτήθηκε από τους Φαρισαίους πότε θα έλθη η βασιλεία των ουρανών, απάντησε:'' ούκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως, ουδέ ερούσι ιδού ώδε ή ιδού εκεί' ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν''. Αυτή είναι η βασιλεία των ουρανών.
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
Τρίτη προϋπόθεση: Οι κήρυκες να έχουν Θεία εμπειρία
α) Ας δούμε από την ιστορία της Εκκλησίας μας, ποιά πρόσωπα εκήρυτταν τον λόγον της βασιλείας του Θεού.
1) Την εποχή της Κ.Δ.
Μας το αναφέρει ο απ. Παύλος, στην Α΄προς Κορινθίους επιστολή του, με αφορμή κάποιες αταξίες, που έλαβαν χώρα στην ευχαριστιακή σύναξη της Εκκλησίας της Κορίνθου. Γράφει ο απ. Παύλος: '' εάν μή η διερμηνευτής, σιγάτω εν εκκλησία, εαυτώ λαλείτω και τω Θεώ. προφήται δε δύο ή τρείς λαλείτωσαν''. Δηλ. εάν δεν είσαι διερμηνευτής, να σωπαίνεις. Να λαλείς μόνο στον ευτό σου και στο Θεό. Να κηρύττουν το λόγο της βασιλείας του Θεού μόνο δύο ή τρείς από τους προφήτες.
Τι θέλει να πεί, μ`αυτά τα παράξενα λόγια, ο απ. Παύλος; Για να καταλάβουμε την σημασία των λόγων του αποστόλου πρέπει να γνωρίζουμε το σε πόσες κατηγορίες διεκρίνοντο οι χριστιανοί της αρχαίας Εκκλησίας. Ήταν οι κατηγορίες αυτές οι εξής:
Οι ιδιώται, οι οποίοι δεν ήσαν καν μέλη της εκκλησίας, επειδή δεν είχαν ακόμη βαπτισθεί. Ήσαν κατηχούμενοι και παρακολουθούσαν την Θεία Λειτουργία από τον νάρθηκα μέχρι τα λεγόμενα κατηχούμενα, μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου και το θείο κήρυγμα.
Οι έχοντες το χάρισμα του λαλείν ετέρας γλώσσας. Δηλ. οι έχοντες αποκτήσει '' νοερά προσευχή''. Σ`αυτούς παραγγέλει ο απ. Παύλος να ''λαλούν'' στον εαυτό τους και στο Θεό. Γιτί πράγματι, εκείνος που έχει την ''νοερά προσευχή'' ακούει την φωνή της μόνο ο ίδιος και ο Θεός.
Οι διερμηνευταί, δηλ. όσοι είχαν αποκτήσει την νοερά προσευχή και ήσαν σε θέση να την διδάξουν και σε άλλους. Σ`αυτούς ο απ. Παύλος επιτρέπει να μην σιωπούν, διότι αν σιωπήσουν πως θα δειδάξουν στους άλλους την νοερά προσευχή;
Οι Προφήτες. Ποιοί ήσαν οι προφήτες της αρχαίας Εκκλησίας; Όσοι είχαν αποκτήσει όχι μόνο το χάρισμα της νοεράς προσευχής, που ανάγεται στην κατάσταση του φωτισμού του νού, αλλά είχαν φθάσει στην τέλεια πνευματική ζωή, την θέωση. Όσοι είχαν εμπειρία θείας αποκαλύψεως, μέθεξη στην βασιλεία των ουρανών, π.χ ο προφήτης Ησαΐας όπως είδαμε. Προφήτες, λοιπόν, της αρχαίας εκκλησίας είναι οι θεούμενοι, οι οποίοι όμως έπρεπε να διαθέτουν και μόρφωση, για να μπορούν να ερμηνεύουν τας Γραφάς, δηλ. την Π.Δ. Επειδή σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη τα πρόσωπα αυτά ήσαν πολλά, γι`αυτό ο απ. Παύλος παρήγγειλε στην Εκκλησ΄θια της Κορίνθου, απ`όλους τους προφήτες να κηρύσσουν τον λόγο της βασιλείας του Θεού μόνο δύο ή τρείς. Ώ ευτυχισμένη αρχαία Εκκλησία, που δεν είχες μόνο δύο ή τρείς προφήτες αλλά τόσους πολλούς και οι δε τελευταίοι άνθρωποι, που ήσαν μέλη σου είχαν τουλάχιστον το χάρισμα της νοεράς προσευχής.
α) Ας δούμε από την ιστορία της Εκκλησίας μας, ποιά πρόσωπα εκήρυτταν τον λόγον της βασιλείας του Θεού.
1) Την εποχή της Κ.Δ.
Μας το αναφέρει ο απ. Παύλος, στην Α΄προς Κορινθίους επιστολή του, με αφορμή κάποιες αταξίες, που έλαβαν χώρα στην ευχαριστιακή σύναξη της Εκκλησίας της Κορίνθου. Γράφει ο απ. Παύλος: '' εάν μή η διερμηνευτής, σιγάτω εν εκκλησία, εαυτώ λαλείτω και τω Θεώ. προφήται δε δύο ή τρείς λαλείτωσαν''. Δηλ. εάν δεν είσαι διερμηνευτής, να σωπαίνεις. Να λαλείς μόνο στον ευτό σου και στο Θεό. Να κηρύττουν το λόγο της βασιλείας του Θεού μόνο δύο ή τρείς από τους προφήτες.
Τι θέλει να πεί, μ`αυτά τα παράξενα λόγια, ο απ. Παύλος; Για να καταλάβουμε την σημασία των λόγων του αποστόλου πρέπει να γνωρίζουμε το σε πόσες κατηγορίες διεκρίνοντο οι χριστιανοί της αρχαίας Εκκλησίας. Ήταν οι κατηγορίες αυτές οι εξής:
Οι ιδιώται, οι οποίοι δεν ήσαν καν μέλη της εκκλησίας, επειδή δεν είχαν ακόμη βαπτισθεί. Ήσαν κατηχούμενοι και παρακολουθούσαν την Θεία Λειτουργία από τον νάρθηκα μέχρι τα λεγόμενα κατηχούμενα, μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου και το θείο κήρυγμα.
Οι έχοντες το χάρισμα του λαλείν ετέρας γλώσσας. Δηλ. οι έχοντες αποκτήσει '' νοερά προσευχή''. Σ`αυτούς παραγγέλει ο απ. Παύλος να ''λαλούν'' στον εαυτό τους και στο Θεό. Γιτί πράγματι, εκείνος που έχει την ''νοερά προσευχή'' ακούει την φωνή της μόνο ο ίδιος και ο Θεός.
Οι διερμηνευταί, δηλ. όσοι είχαν αποκτήσει την νοερά προσευχή και ήσαν σε θέση να την διδάξουν και σε άλλους. Σ`αυτούς ο απ. Παύλος επιτρέπει να μην σιωπούν, διότι αν σιωπήσουν πως θα δειδάξουν στους άλλους την νοερά προσευχή;
Οι Προφήτες. Ποιοί ήσαν οι προφήτες της αρχαίας Εκκλησίας; Όσοι είχαν αποκτήσει όχι μόνο το χάρισμα της νοεράς προσευχής, που ανάγεται στην κατάσταση του φωτισμού του νού, αλλά είχαν φθάσει στην τέλεια πνευματική ζωή, την θέωση. Όσοι είχαν εμπειρία θείας αποκαλύψεως, μέθεξη στην βασιλεία των ουρανών, π.χ ο προφήτης Ησαΐας όπως είδαμε. Προφήτες, λοιπόν, της αρχαίας εκκλησίας είναι οι θεούμενοι, οι οποίοι όμως έπρεπε να διαθέτουν και μόρφωση, για να μπορούν να ερμηνεύουν τας Γραφάς, δηλ. την Π.Δ. Επειδή σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη τα πρόσωπα αυτά ήσαν πολλά, γι`αυτό ο απ. Παύλος παρήγγειλε στην Εκκλησ΄θια της Κορίνθου, απ`όλους τους προφήτες να κηρύσσουν τον λόγο της βασιλείας του Θεού μόνο δύο ή τρείς. Ώ ευτυχισμένη αρχαία Εκκλησία, που δεν είχες μόνο δύο ή τρείς προφήτες αλλά τόσους πολλούς και οι δε τελευταίοι άνθρωποι, που ήσαν μέλη σου είχαν τουλάχιστον το χάρισμα της νοεράς προσευχής.
-
theodora
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1482
- Εγγραφή: Παρ Μαρ 03, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: https://theomezcrochet.blogspot.com/
- Επικοινωνία:
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
Τα λόγια είναι περιττά αδελφέ inaapp. Σε ευχαριστούμε για τον κόπο σου και ακόμα περισσότερο για την διάθεση της καρδιάς σου, να μας δίνεις αυτούς τους τόσο ψυχωφέλιμους λόγους!!!
Keep going!
Keep going!
Τον μόνον που μπορεί ν΄αγαπήσεις είναι ο Θεός.
Τους ανθρώπους τους αγαπάς γιά να τους πας ή για να σε πάνε στο Θεό.
Τους ανθρώπους τους αγαπάς γιά να τους πας ή για να σε πάνε στο Θεό.
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
β) 2. Την Εποχή των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας
Την εποχή αυτή, τον λόγο του Θεού επετρέπετο να κηρύσσουν μόνο οι επίσκοποι και οι πρεσβύτεροι. Και ο λόγος είναι προφανής. Επειδή, σύμφωνα με την παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας, επίσκοποι και πρεσφύτεροι εχειροτονούντο κυρίως πρόσωπα τα οποία είχαν φθάσει στην κατάσταση της θέωσης, ήσαν δηλ. προφήτες, θεωρήθηκε μεταγενεστέρως ως δικαίωμα των επισκόπων και των πρεσβυτέρων το κήρυγμα. Κανένας άλλος, ούτε διάκονοι, ούτε μοναχοί, ούτε πολύ περισσότερο λαϊκοί επετρέποντο να κηρύσσουν και νξα διδάσκουν το ποίμνιο.
Είναι δε ιδιαίτερα χαρακτηριστική η περίπτωση του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος υπήρξε ο γλαφυρότερος ιεροκύρηξ της Εκκλησίας μας. Ο Χρυσόστομος εκήρυξε για πρώτη φορά, σε ηλικία περίπου 35 ετών, την ημέρα που εχειροτονήθει πρεσβύτερος, το έτος 381μ.χ. Ποτέ του προηγουμένως, δεν είχε κηρύξει τον θείο λόγο.
Είναι φανερό, λοιπόν, πόσο πρόσεχε η Εκκλησία πάντοτε, ώστε όσοι αναλάμβαναν το βαρύ ΄ργο του ιεροκήρυκος να ήσαν άνθρωποι, που έζησαν την βασιλεία των ουρανών, που είχαν την εμπειρία της θεώσεως. Αυτοί ήσαν ''θεόκλητοι'', που εκήρυτταν την δόξα του θεού και όχι την αυτοπροβολή τους. Ο ίδιος ο Κύριος είπε: '' Ο αφ`εαυτού λαλών την δόξαν την ιδίαν ζητεί' ο δε ζητών την δόξαν του πέμψαντος αυτόν, ούτος αληθής εστί, και αδικία εν αυτώ ουκ έστιν''.
Εκείνος, που απεστάλει από τον Θεό, ζητεί και διδάσκει την δόξαν του Θεού, την βασιλεία των ουρανών και μ`αυτό που κάνει δεν διαπράττει καμμιά παράβαση και αμαρτία, ενώ αντίθετα εκείνος που κηρύσσει, χωρίς ν`αποσταλεί από τον Θεό, κηρύσσει και ζητεί την δική του αυτοπροβολή, αυτός τότε διαπράττει παράβαση του νόμου του Θεού και αμαρτάνει.
Ο πραγματικός κήρυκας του θείου λόγου επομένως, ο θεόκλητος, επιδιώκει μόνο την δόξα του Θεού. Είναι τόσο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο απ. Παύλος, ο οποίος για να μη νοθεύσει το κήρυγμά του, με άλλα στοιχεία, δεν χρησιμοποιούσε καν τις σοφίες του κόσμου τούτου ή ωραία ρητορικά σχήματα, για να εντυπωσιάσει τους ακροατές του. Γράφει χαρακτηριστικά στους Κορινθίους :'' Ου γαρ απέστειλέ με Χριστός βαπτίζειν, αλλ`ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού''.
Επίσης: '' Ελθών πρός υμάς, αδελφοί, ήλθον ου καθ`υπεροχήν λόγου η σοφίας καταγγέλλων υμίν το μαρτύριον του Θεού''. Και όλα αυτά τα έκανε ο απ. Παύλος για να μην στηρίζεται η πίστις μας στην ανθρώπινη σοφία, αλλά στην δύναμη του Αγίου Πνεύματος ( Α΄Κορ. β΄4).
Την εποχή αυτή, τον λόγο του Θεού επετρέπετο να κηρύσσουν μόνο οι επίσκοποι και οι πρεσβύτεροι. Και ο λόγος είναι προφανής. Επειδή, σύμφωνα με την παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας, επίσκοποι και πρεσφύτεροι εχειροτονούντο κυρίως πρόσωπα τα οποία είχαν φθάσει στην κατάσταση της θέωσης, ήσαν δηλ. προφήτες, θεωρήθηκε μεταγενεστέρως ως δικαίωμα των επισκόπων και των πρεσβυτέρων το κήρυγμα. Κανένας άλλος, ούτε διάκονοι, ούτε μοναχοί, ούτε πολύ περισσότερο λαϊκοί επετρέποντο να κηρύσσουν και νξα διδάσκουν το ποίμνιο.
Είναι δε ιδιαίτερα χαρακτηριστική η περίπτωση του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος υπήρξε ο γλαφυρότερος ιεροκύρηξ της Εκκλησίας μας. Ο Χρυσόστομος εκήρυξε για πρώτη φορά, σε ηλικία περίπου 35 ετών, την ημέρα που εχειροτονήθει πρεσβύτερος, το έτος 381μ.χ. Ποτέ του προηγουμένως, δεν είχε κηρύξει τον θείο λόγο.
Είναι φανερό, λοιπόν, πόσο πρόσεχε η Εκκλησία πάντοτε, ώστε όσοι αναλάμβαναν το βαρύ ΄ργο του ιεροκήρυκος να ήσαν άνθρωποι, που έζησαν την βασιλεία των ουρανών, που είχαν την εμπειρία της θεώσεως. Αυτοί ήσαν ''θεόκλητοι'', που εκήρυτταν την δόξα του θεού και όχι την αυτοπροβολή τους. Ο ίδιος ο Κύριος είπε: '' Ο αφ`εαυτού λαλών την δόξαν την ιδίαν ζητεί' ο δε ζητών την δόξαν του πέμψαντος αυτόν, ούτος αληθής εστί, και αδικία εν αυτώ ουκ έστιν''.
Εκείνος, που απεστάλει από τον Θεό, ζητεί και διδάσκει την δόξαν του Θεού, την βασιλεία των ουρανών και μ`αυτό που κάνει δεν διαπράττει καμμιά παράβαση και αμαρτία, ενώ αντίθετα εκείνος που κηρύσσει, χωρίς ν`αποσταλεί από τον Θεό, κηρύσσει και ζητεί την δική του αυτοπροβολή, αυτός τότε διαπράττει παράβαση του νόμου του Θεού και αμαρτάνει.
Ο πραγματικός κήρυκας του θείου λόγου επομένως, ο θεόκλητος, επιδιώκει μόνο την δόξα του Θεού. Είναι τόσο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο απ. Παύλος, ο οποίος για να μη νοθεύσει το κήρυγμά του, με άλλα στοιχεία, δεν χρησιμοποιούσε καν τις σοφίες του κόσμου τούτου ή ωραία ρητορικά σχήματα, για να εντυπωσιάσει τους ακροατές του. Γράφει χαρακτηριστικά στους Κορινθίους :'' Ου γαρ απέστειλέ με Χριστός βαπτίζειν, αλλ`ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού''.
Επίσης: '' Ελθών πρός υμάς, αδελφοί, ήλθον ου καθ`υπεροχήν λόγου η σοφίας καταγγέλλων υμίν το μαρτύριον του Θεού''. Και όλα αυτά τα έκανε ο απ. Παύλος για να μην στηρίζεται η πίστις μας στην ανθρώπινη σοφία, αλλά στην δύναμη του Αγίου Πνεύματος ( Α΄Κορ. β΄4).
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
Για ποιό όμως λόγο, η Εκκλησία δεν είχε ποτέ εμπιστοσύνη στο κήρυγμα των ανθρώπων εκείνων, που δεν έφθασαν στη θέωση, που δεν έζησαν την βασιλεία των ουρανών εδώ στη γή;
Γιατί, όπως είπαμε είναι πολύ επικίνδυνο να μιλάει κάποιος για την βασιλεία των ουρανών, όταν δεν την έχει ζήσει. Υπάρχει κίνδυνος να κάνει λάθη και να διδάξει πλάνες. Και, εάν μεν, δεν λέει τίποτε δικό του, αλλ`απλώς επαναλαμβάνει τα λόγια εκείνων των κηρύκων, που έζησαν εδώ στη γη την βασιλεία, θ`αποφύγει τα λάθη και τις πλάνες και θα ωφελήσει τις ψυχές. Αν όμως, δεν έχει ως οδηγό του τα λόγια των προφητών, των αποστόλων και των αγίων της Εκκλησίας μας, υπάρχει μεγάλη πιθανότης, αν όχι βεβαιότης, να πλανηθεί όπως συνέβει με πολλούς χριστιανούς, που θέλησαν να μιλήσουν για τον Θεό, χωρίς να έχουν αποκτήσει προηγουμένως την Θεία εμπειρία Του. Γι`αυτό, ο θείος Παύλος συμβουλεύει τους Γαλάτες, αν όχι μόνο από άλλους, αλλά και από τον ίδιο τον Παύλο, ακόμα και από άγγελο εξ ουρανού, ακούσουν άλλα πράγματα, διαφορετικά από εκείνα, που τους δίδαξε ο ίδιος προηγουμένως, να μην τα πιστέψουν ( Γαλ. α΄ 9).
Επομένως, για τον απ. Παύλο είναι αναθεματισμένος, δηλ. αποκομένος από το σώμα της Εκκλησίας, όποιος διδάσκει και κηρύσσει λανθασμένα και πλανεμένα πράγματα για την βασιλεία των ουρανών. Δεν θεωρείται καν μέλοε της Εκκλησίας.
Κι όχι μόνο αυτόκλητοι κήρυκες διδάσκουν και κηρύσσουν πλανεμένα, αλλά είναι δυνατόν ο διάβολος για να μας πλανήσει, να μετασχηματισθεί σε άγγελο φωτός και να κηρύσσει τις πλάνες του. Πως συμβαίνει αυτό; Όπως συνέβει με τους πρωτοπλάστους, όπου ο διάβολος μετασχηματίσθηκε σε όφι. Και μάλιστα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον διάβολο, ως πρώτο αυτόκλητο ''θεολόγο'', γιατί ο όφις ''εθεολόγησε'', μίλησε για τον Θεό, χρησιμοποιώντας την προσφιλή του μέθοδο, ένα ανακάτεμα αλήθειας με ψέμα. Η αλήθεια, που είπε ο διάβολος στους πρωτόπλαστους ήταν ότι ο Θεός τους είπε να γίνουν θεοί. Και το ψέμα, ότι για να γίνουν θεοί έπρεπε να φάνε από τον απαγορευμένο καρπό.
Γι`αυτό τον κίνδυνο εκ του διαβόλου, που μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός, προειδοποιεί ο απ. Παύλος τους Κορινθίους, όταν γράφει:''........αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται είς άγγελον φωτός''.
Ο Χριστιανός, λοιπόν, εάν πράγματι επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του, έχει υποχρέωση να μην ακούει τα κηρύγματα του διαβόλου, έστω ακόμη, κι αν λέει όλο αλήθειες. Σ`αυτό το σημείο. πρέπει να μιμηθούμε το παράδειγμα του απ. Παύλου και απ. Σίλα, οι οποίοι δεν εδέχθησαν τα λόγια του διαβόλου τα οποία μιλούσε η παιδίσκη στους Φιλίππους της Μακεδονίας, η οποία είχε πνεύμα πύθωνος, δηλ. δαιμόνιο μαντικό. Γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις, ότι έλεγε η παιδίσκη : '' Ούτοι οι άνθρωποι δούλοι του Θεού του υψίστου εισίν, οίτινες καταγγέλουσιν ημίν οδόν σωτηρίας''.
Τα λόγια της παιδίσκης ήταν 100% αληθινά. Κι όμως ο Παύλος, επειδή τα λόγια αυτά δεν ήσαν λόγια του αληθινά από τον Θεό, αλλά λόγια από τον διάβολο, διέταξε το πονηρό πνεύμα να φύγει από την παιδίσκη. Αυτό σημαίνει ότι ένας χριστιανός, που θέλει την σωτηρία της ψυχής του, δεν επιτρέπετε ν`ακούει τα λόγια, το κήρυγμα, που προέρχετε από τον διάβολο, τον πατέρα της πλάνης και του ψεύδους. Τέτοια κηρύγματα, προφορικά και γραπτά, ακούγονται πολλά σήμερα. Είναι καταρχήν τα κηρύγματα των αιρετικών. Και δυστυχώς, και εμείς οι Ορθόδοξοι σήμερα, σπεύδουμε να τ`ακούσουμε και να τα διβάσουμε. Υπάρχουν ορθόδοξοι, που αντί να μεταφράζουν σε απλή γλώσσα τα έργα των αγίων Πατέρων, μεταφράζουν στα ελληνικά τα έργα των αιρετικών Λατίνων και Προτεσταντών και τα συνιστούν στους αδελφούς μας πρός ψυχική ωφέλεια. Επίσης, τέτοια κηρύγματα δαιμονισμένων προσώπων είναι τα κηρύγματα, που κάνουν οι λεγόμενες ''φωτισμένες'' οι οποίες δήθεν βλέπουν την Παναγία, που στην πραγματικότητα δεν είναι η Παναγία, αλλά ο διάβολος, που μετασχηματίζεται σε ''Παναγία'' και τους λέει διάφορες συμβουλές, που οδηγούν στην απώλεια της ψυχής τους.
Βεβαίως, είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα να είναι κανείς ''αυτόκλητος'' κήρυκας του θείου λόγου, διότι μπορεί να πλανά και να πλανάται.
Για το λόγο αυτό ο Κύριος μας έχει προειδοποιήσει: '' πολλοί ερούσι μοι εν εκείνη τη ημέρα' Κύριε, Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμεν;.... Και τότε ομολογήσω αυτοίς ότι ουδέποτε έγνων υμάς''
Είναι φοβερό πράγμα να κηρύσσει κανείς σε όλη του τη ζωή τον Χριστό και όταν κάποτε ευρεθούμε ενώπιοι Ενωπίω, ν`ακούσουμε από το στόμα του Κυρίου ότι ''ουδέποτε έγνων υμάς'', ότι δηλ. δεν μας ανέθεσε καμμιά τέτοια αποστολή και δεν μας γνωρίζει. Ο Κύριος γνωρίζει μόνο τους πολίτες της ουρανίας βασιλείας Του, τους θεουμένους, τους αγίους.
Κάθε φορά, λοιπόν, που κάποιος από εμάς σκέπτεται ν`ανοίξει το στόμα του και να κηρύξει τον λόγο του Θεού, πρέπει να ελεγχόμεθα από την φωνή του προφητάνακτος Δαβίδ, ο οποίος λέει:'' τω δε αμαρτωλώ είπεν ο θεός' ίνα τι συ εκδιηγή τα δικαιώματά μου;'' Δηλ. Ο Θεός λέγει στον αμαρτωλώ: Συ ποιός είσαι που τολμάς να διηγήσαι και να κηρύτεις τις εντολές μου;
Γι`αυτό και ο αδελφόθεος Ιάκωβος μας προτρέπει: '' Μη πολλοί διδάσκαλοι γίνεσθε, αδελφοί μου, ειδότες ότι μείζον κρίμα ληψόμεθα''
Και οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας για να μας προφυλάξουν από τον πειρασμό, που δοκιμαζόμεθα μερικές φορές να κηρύξουμε αυτόκλητα τον λόγο του θεού, μας λέγουν:
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας προτρέπει πρώτα να καθαρθούμε εμείς, και έπειτα να επιδιώξουμε να καθάρουμε τους αδελφούς μας. Πρώτα να φωτιστούμε εμείς, κι έπειτα να θελήσουμε να φωτίσουμε τους άλλους. Πρώτα να διδαχθούμε εμείς, κι ύστερα να γίνουμε διδάσκαλοι και κήρυκες των άλλων.
Ο Άγιος Γρηγόριος Ο Παλαμάς επίσης μας υπογραμμίζει ότι '' δεν είναι ακίνδυνο να ομιλούν για τον Θεό εκείνοι οι οποίοι δεν γνωρίζουν να συναναστρέφωνται με το Θεό και να κρίνουν για το άϋλο φώς εκείνοι οι οποίοι δεν το έχουν γνωρίσει, ούτε έχουν αγιασθεί''.
Τέλος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης είναι πιό αυστηρός, για εκείνους οι οποίοι δεν απέκτησαν μέσα στην καρδιά τους το Άγιο Πνεύμα και θέλουν να κηρύττουν το λόγο του Θεού για να οικοδομήσουν τους πιστούς. Οι κήρυκες αυτοί, λέγει, είναι υπόδικοι ενώπιον του Κυρίου. Ότι λέγουν οι άνθρωποι αυτοί, λέγει, είναι δικές τους επινοήσεις, κι όχι του Αγίου Πνεύματος διδασκαλίες, που πρέπει να είναι το κήρυγμα. Γι`αυτό, συναχίζει, το κήρυγμα των ανθρώπων αυτών μοιάζει με το σάπιο νερό μιας δεξαμενής, από το οποίο όσοι πίνουν αρρωσταίνουν.
Γιατί, όπως είπαμε είναι πολύ επικίνδυνο να μιλάει κάποιος για την βασιλεία των ουρανών, όταν δεν την έχει ζήσει. Υπάρχει κίνδυνος να κάνει λάθη και να διδάξει πλάνες. Και, εάν μεν, δεν λέει τίποτε δικό του, αλλ`απλώς επαναλαμβάνει τα λόγια εκείνων των κηρύκων, που έζησαν εδώ στη γη την βασιλεία, θ`αποφύγει τα λάθη και τις πλάνες και θα ωφελήσει τις ψυχές. Αν όμως, δεν έχει ως οδηγό του τα λόγια των προφητών, των αποστόλων και των αγίων της Εκκλησίας μας, υπάρχει μεγάλη πιθανότης, αν όχι βεβαιότης, να πλανηθεί όπως συνέβει με πολλούς χριστιανούς, που θέλησαν να μιλήσουν για τον Θεό, χωρίς να έχουν αποκτήσει προηγουμένως την Θεία εμπειρία Του. Γι`αυτό, ο θείος Παύλος συμβουλεύει τους Γαλάτες, αν όχι μόνο από άλλους, αλλά και από τον ίδιο τον Παύλο, ακόμα και από άγγελο εξ ουρανού, ακούσουν άλλα πράγματα, διαφορετικά από εκείνα, που τους δίδαξε ο ίδιος προηγουμένως, να μην τα πιστέψουν ( Γαλ. α΄ 9).
Επομένως, για τον απ. Παύλο είναι αναθεματισμένος, δηλ. αποκομένος από το σώμα της Εκκλησίας, όποιος διδάσκει και κηρύσσει λανθασμένα και πλανεμένα πράγματα για την βασιλεία των ουρανών. Δεν θεωρείται καν μέλοε της Εκκλησίας.
Κι όχι μόνο αυτόκλητοι κήρυκες διδάσκουν και κηρύσσουν πλανεμένα, αλλά είναι δυνατόν ο διάβολος για να μας πλανήσει, να μετασχηματισθεί σε άγγελο φωτός και να κηρύσσει τις πλάνες του. Πως συμβαίνει αυτό; Όπως συνέβει με τους πρωτοπλάστους, όπου ο διάβολος μετασχηματίσθηκε σε όφι. Και μάλιστα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον διάβολο, ως πρώτο αυτόκλητο ''θεολόγο'', γιατί ο όφις ''εθεολόγησε'', μίλησε για τον Θεό, χρησιμοποιώντας την προσφιλή του μέθοδο, ένα ανακάτεμα αλήθειας με ψέμα. Η αλήθεια, που είπε ο διάβολος στους πρωτόπλαστους ήταν ότι ο Θεός τους είπε να γίνουν θεοί. Και το ψέμα, ότι για να γίνουν θεοί έπρεπε να φάνε από τον απαγορευμένο καρπό.
Γι`αυτό τον κίνδυνο εκ του διαβόλου, που μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός, προειδοποιεί ο απ. Παύλος τους Κορινθίους, όταν γράφει:''........αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται είς άγγελον φωτός''.
Ο Χριστιανός, λοιπόν, εάν πράγματι επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του, έχει υποχρέωση να μην ακούει τα κηρύγματα του διαβόλου, έστω ακόμη, κι αν λέει όλο αλήθειες. Σ`αυτό το σημείο. πρέπει να μιμηθούμε το παράδειγμα του απ. Παύλου και απ. Σίλα, οι οποίοι δεν εδέχθησαν τα λόγια του διαβόλου τα οποία μιλούσε η παιδίσκη στους Φιλίππους της Μακεδονίας, η οποία είχε πνεύμα πύθωνος, δηλ. δαιμόνιο μαντικό. Γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις, ότι έλεγε η παιδίσκη : '' Ούτοι οι άνθρωποι δούλοι του Θεού του υψίστου εισίν, οίτινες καταγγέλουσιν ημίν οδόν σωτηρίας''.
Τα λόγια της παιδίσκης ήταν 100% αληθινά. Κι όμως ο Παύλος, επειδή τα λόγια αυτά δεν ήσαν λόγια του αληθινά από τον Θεό, αλλά λόγια από τον διάβολο, διέταξε το πονηρό πνεύμα να φύγει από την παιδίσκη. Αυτό σημαίνει ότι ένας χριστιανός, που θέλει την σωτηρία της ψυχής του, δεν επιτρέπετε ν`ακούει τα λόγια, το κήρυγμα, που προέρχετε από τον διάβολο, τον πατέρα της πλάνης και του ψεύδους. Τέτοια κηρύγματα, προφορικά και γραπτά, ακούγονται πολλά σήμερα. Είναι καταρχήν τα κηρύγματα των αιρετικών. Και δυστυχώς, και εμείς οι Ορθόδοξοι σήμερα, σπεύδουμε να τ`ακούσουμε και να τα διβάσουμε. Υπάρχουν ορθόδοξοι, που αντί να μεταφράζουν σε απλή γλώσσα τα έργα των αγίων Πατέρων, μεταφράζουν στα ελληνικά τα έργα των αιρετικών Λατίνων και Προτεσταντών και τα συνιστούν στους αδελφούς μας πρός ψυχική ωφέλεια. Επίσης, τέτοια κηρύγματα δαιμονισμένων προσώπων είναι τα κηρύγματα, που κάνουν οι λεγόμενες ''φωτισμένες'' οι οποίες δήθεν βλέπουν την Παναγία, που στην πραγματικότητα δεν είναι η Παναγία, αλλά ο διάβολος, που μετασχηματίζεται σε ''Παναγία'' και τους λέει διάφορες συμβουλές, που οδηγούν στην απώλεια της ψυχής τους.
Βεβαίως, είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα να είναι κανείς ''αυτόκλητος'' κήρυκας του θείου λόγου, διότι μπορεί να πλανά και να πλανάται.
Για το λόγο αυτό ο Κύριος μας έχει προειδοποιήσει: '' πολλοί ερούσι μοι εν εκείνη τη ημέρα' Κύριε, Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμεν;.... Και τότε ομολογήσω αυτοίς ότι ουδέποτε έγνων υμάς''
Είναι φοβερό πράγμα να κηρύσσει κανείς σε όλη του τη ζωή τον Χριστό και όταν κάποτε ευρεθούμε ενώπιοι Ενωπίω, ν`ακούσουμε από το στόμα του Κυρίου ότι ''ουδέποτε έγνων υμάς'', ότι δηλ. δεν μας ανέθεσε καμμιά τέτοια αποστολή και δεν μας γνωρίζει. Ο Κύριος γνωρίζει μόνο τους πολίτες της ουρανίας βασιλείας Του, τους θεουμένους, τους αγίους.
Κάθε φορά, λοιπόν, που κάποιος από εμάς σκέπτεται ν`ανοίξει το στόμα του και να κηρύξει τον λόγο του Θεού, πρέπει να ελεγχόμεθα από την φωνή του προφητάνακτος Δαβίδ, ο οποίος λέει:'' τω δε αμαρτωλώ είπεν ο θεός' ίνα τι συ εκδιηγή τα δικαιώματά μου;'' Δηλ. Ο Θεός λέγει στον αμαρτωλώ: Συ ποιός είσαι που τολμάς να διηγήσαι και να κηρύτεις τις εντολές μου;
Γι`αυτό και ο αδελφόθεος Ιάκωβος μας προτρέπει: '' Μη πολλοί διδάσκαλοι γίνεσθε, αδελφοί μου, ειδότες ότι μείζον κρίμα ληψόμεθα''
Και οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας για να μας προφυλάξουν από τον πειρασμό, που δοκιμαζόμεθα μερικές φορές να κηρύξουμε αυτόκλητα τον λόγο του θεού, μας λέγουν:
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας προτρέπει πρώτα να καθαρθούμε εμείς, και έπειτα να επιδιώξουμε να καθάρουμε τους αδελφούς μας. Πρώτα να φωτιστούμε εμείς, κι έπειτα να θελήσουμε να φωτίσουμε τους άλλους. Πρώτα να διδαχθούμε εμείς, κι ύστερα να γίνουμε διδάσκαλοι και κήρυκες των άλλων.
Ο Άγιος Γρηγόριος Ο Παλαμάς επίσης μας υπογραμμίζει ότι '' δεν είναι ακίνδυνο να ομιλούν για τον Θεό εκείνοι οι οποίοι δεν γνωρίζουν να συναναστρέφωνται με το Θεό και να κρίνουν για το άϋλο φώς εκείνοι οι οποίοι δεν το έχουν γνωρίσει, ούτε έχουν αγιασθεί''.
Τέλος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης είναι πιό αυστηρός, για εκείνους οι οποίοι δεν απέκτησαν μέσα στην καρδιά τους το Άγιο Πνεύμα και θέλουν να κηρύττουν το λόγο του Θεού για να οικοδομήσουν τους πιστούς. Οι κήρυκες αυτοί, λέγει, είναι υπόδικοι ενώπιον του Κυρίου. Ότι λέγουν οι άνθρωποι αυτοί, λέγει, είναι δικές τους επινοήσεις, κι όχι του Αγίου Πνεύματος διδασκαλίες, που πρέπει να είναι το κήρυγμα. Γι`αυτό, συναχίζει, το κήρυγμα των ανθρώπων αυτών μοιάζει με το σάπιο νερό μιας δεξαμενής, από το οποίο όσοι πίνουν αρρωσταίνουν.
Re: π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ
Β΄ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΑΚΡΟΑΤΩΝ
Θα πούμε και λίγα λόγια για την σχέση των ακροατών πρός τον θείο λόγο, πρός το κήρυγμα. Κι εκείνο, που πρέπει περισσότερο να εξετάσουμε είναι ο λόγος για τον οποίο το κήρυγμα δεν καρποφορεί.
Όμως, για να καρποφορήσει ένας σπόρος, δεν είναι αναγκαίο να υπάρχει μόνο ο σπορεύς που θα σπείρει, αλλά πρέπει να υπάρχει και το γόνιμο και καλλιεργημένο χωράφι. Είδαμε προηγουμένως, ποιός είναι ο καλός σπόρος και ποιός ο καλός σπορεύς. Τώρα θα δούμε ποιό είναι το καλό χωράφι. Και αυτό το χωράφι δεν είναι τίποτε άλλο από την καρδιά μας.
Ακούσαμε προηγουμένως το λόγο του Κυρίου πρός τον Ησαΐα, που του είπε ότι ο λαός θ`ακούει και δεν θα καταλαβαίνει, θα βλέπει και δεν θα αντιλαμβάνεται, γιατί επαχύνθει η καρδιά αυτού του λαού, εσκληρύνθει, πωρώθηκε η καρδιά του.
Ο λόγος του Κυρίου πρός τον Ησαΐα, δεν ισχύει μόνο για τον Ιουδαϊκό λαό την εποχή εκείνη. Ισχύει και για εμάς, τους σημερινούς χριστιανούς, οι οποίοι ακούμε τον λόγο της βασιλείας του Θεού σήμερα, κι όμως δεν τον καταλαβααίνουμε. Βλέπουμε τα θαυμαστά μεγαλεία του Θεού σήμερα κι όμως δεν τα αντιλαμβανόμεθα, γιατί έχει σκληρυνθεί και η δική μας καρδιά, γι`αυτό κι ο σπόρος του θείου λόγου συνήθως δεν καρποφορεί. Το γεγονός αυτό της μικρής καρποφορίας του σπόρου του θείου λόγου, περιγράφει ο Κύριος στην παραβολή του σπορέως, την οποία είπε ο Κύριος, όπως εξήγησε στους μαθητές του '' ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσιν'' οι λοιποί των ανθρώπων. Στους μαθητές Του '' δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών''.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την παραβολή του σπορέως, ο σπόρος, δηλ. το κήρυγμα περί της βασιλείας του Θεού έπεσε σε διάφορα σημεία του χωραφιού.
'' Άλλος σπόρος έπεσε παρά την οδόν και κατεπατήθει και τα πετεινά του ουρανού κατέφαγεν αυτό''.
'' Έτερος έπεσεν εν μέσω ακανθών και συμφυείσαι αι άκανθαι απέπνιξαν αυτό''
'' Και έτερον έπεσεν επί την γήν την αγαθήν και φυέν εποίησε καρπόν εκατοπλασίονα''.
Από τον σπόρο που έσπειρε ο καλός αυτός γεωργός, μόνο το 1/4 σώθηκε. Τα άλλα τρία χάθηκαν. Ποιά όμως ήταν η αιτία της απώλειας του μεγαλύτερου μέρους του σπόρου; Δεν ήταν ο σπορεύς. Ούτε ο σπόρος. Ήταν η γη, που δέχθηκε το σπόρο, ο οποίος άλλος έπεσε στο δρόμο, άλλος στη πέτρα, άλλος στ`αγκάθια κι άλλος στο γόνιμο χωράφι.Αυτό σημαίνει, όπως λέγει κι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν είναι μια η οδός της απωλείας. Είναι πολλοί οι τρόποι. Κι αυτούς θα δούμε στη συνέχεια.
Θα πούμε και λίγα λόγια για την σχέση των ακροατών πρός τον θείο λόγο, πρός το κήρυγμα. Κι εκείνο, που πρέπει περισσότερο να εξετάσουμε είναι ο λόγος για τον οποίο το κήρυγμα δεν καρποφορεί.
Όμως, για να καρποφορήσει ένας σπόρος, δεν είναι αναγκαίο να υπάρχει μόνο ο σπορεύς που θα σπείρει, αλλά πρέπει να υπάρχει και το γόνιμο και καλλιεργημένο χωράφι. Είδαμε προηγουμένως, ποιός είναι ο καλός σπόρος και ποιός ο καλός σπορεύς. Τώρα θα δούμε ποιό είναι το καλό χωράφι. Και αυτό το χωράφι δεν είναι τίποτε άλλο από την καρδιά μας.
Ακούσαμε προηγουμένως το λόγο του Κυρίου πρός τον Ησαΐα, που του είπε ότι ο λαός θ`ακούει και δεν θα καταλαβαίνει, θα βλέπει και δεν θα αντιλαμβάνεται, γιατί επαχύνθει η καρδιά αυτού του λαού, εσκληρύνθει, πωρώθηκε η καρδιά του.
Ο λόγος του Κυρίου πρός τον Ησαΐα, δεν ισχύει μόνο για τον Ιουδαϊκό λαό την εποχή εκείνη. Ισχύει και για εμάς, τους σημερινούς χριστιανούς, οι οποίοι ακούμε τον λόγο της βασιλείας του Θεού σήμερα, κι όμως δεν τον καταλαβααίνουμε. Βλέπουμε τα θαυμαστά μεγαλεία του Θεού σήμερα κι όμως δεν τα αντιλαμβανόμεθα, γιατί έχει σκληρυνθεί και η δική μας καρδιά, γι`αυτό κι ο σπόρος του θείου λόγου συνήθως δεν καρποφορεί. Το γεγονός αυτό της μικρής καρποφορίας του σπόρου του θείου λόγου, περιγράφει ο Κύριος στην παραβολή του σπορέως, την οποία είπε ο Κύριος, όπως εξήγησε στους μαθητές του '' ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσιν'' οι λοιποί των ανθρώπων. Στους μαθητές Του '' δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών''.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την παραβολή του σπορέως, ο σπόρος, δηλ. το κήρυγμα περί της βασιλείας του Θεού έπεσε σε διάφορα σημεία του χωραφιού.
'' Άλλος σπόρος έπεσε παρά την οδόν και κατεπατήθει και τα πετεινά του ουρανού κατέφαγεν αυτό''.
'' Έτερος έπεσεν εν μέσω ακανθών και συμφυείσαι αι άκανθαι απέπνιξαν αυτό''
'' Και έτερον έπεσεν επί την γήν την αγαθήν και φυέν εποίησε καρπόν εκατοπλασίονα''.
Από τον σπόρο που έσπειρε ο καλός αυτός γεωργός, μόνο το 1/4 σώθηκε. Τα άλλα τρία χάθηκαν. Ποιά όμως ήταν η αιτία της απώλειας του μεγαλύτερου μέρους του σπόρου; Δεν ήταν ο σπορεύς. Ούτε ο σπόρος. Ήταν η γη, που δέχθηκε το σπόρο, ο οποίος άλλος έπεσε στο δρόμο, άλλος στη πέτρα, άλλος στ`αγκάθια κι άλλος στο γόνιμο χωράφι.Αυτό σημαίνει, όπως λέγει κι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν είναι μια η οδός της απωλείας. Είναι πολλοί οι τρόποι. Κι αυτούς θα δούμε στη συνέχεια.