Όχι προφητεία με νου μόνον ανθρώπου

[Harrys1934]

ΟΧΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΜΕ ΝΟΥ ΜΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Β΄-Πέτρου-α΄20-Κάθε προφητεία της Αγίας Γραφής δεν ερμηνεύεται με εξήγηση και λύσιν του ανθρωπίνου νου, που με μόνον τις δικές του δυνάμεις εξετάζει

Διατί δε εξηγούν οι ίδιοι τις προφητείες των; Διότι δεν ήταν κανένας τέτοιος φόβος και υποψίαν τη χάριτι, καθώς ήταν εν τη Παλαιά, όπου και ο Χρυσόστομος λόγον ολόκληρον εξαπλώνει υποδεικνύων ότι συμφερόντος και κατ’ οικονομίαν Θεού έγιναν ασαφείς αι πέρα της ενανθρωπίσεως του Χριστού προφητείαι των προφητών .

Επειδή αν ήταν σαφείς, το σκολιόν γένος των Ιουδαίων, έμελε να κατακαύση τα βιβλία των προφητών, καθώς κατέκαυσε το βιβλιον του Προφήτου Ιερεμίου ο βασιλεύς Ιωακείμ, ως είναι γραμμένον

Μια μικρή ερμηνεία εδώ λέει ότι εάν ήταν κατανοητές οι προφητείες τόσο εύκολα, επειδή οι προφήτες κατέκριναν συνεχώς τους Εβραίους και πολλές τιμωρίες που πέρασαν τα περισσότερα τους χρόνια, και αυτές οι τιμωρίες που θα ερχόντουσαν θα έφταναν σε σημείο για να μην τα βλέπουν (τα χάλια τους) να κάψουν τα βιβλία των προφητών καθώς έκαψαν το βιβλίο του Ιερεμίου.

Δεν υπάρχει προφήτης που να μην τους έχει ξετινάξει.
Ποτέ δεν ανήχθην προφητεία με το θέλημα μόνον του ανθρώπου, αλλά μόνον με πνεύμα Άγιον σε ανθρώπους που ο Θεός επέτρεπε.



Αυτή είναι η διαφορά του προφήτη και του μάντεως και ψευδοπροφήτη, ότι ο μεν προφήτης και ενεργούμενος υπό το πνεύματος σώας και ερρωμένας έχει τας φρένας και διά τούτο ξέρει και λαλεί, ο δε μάντης και ψευδοπροφήτης ενεργούμενος από τον δαίμονα γένει έξω από τας φρένας του και χάνει το διακριτικόν του νοός. Όπου και δεν καταλαβαίνει τι λαλεί, αλλά άγεται από την δαιμονικήν ενέργεια, ωσάν ένας χωρίς νου, όπως εγραφεν ο ίδιος Έλλην Πλάτων λέγων…

«(ώσπερ οι χρησμουδοί και οι θεομάντεις λέγουσι μεν πολλά και καλά, ισασι δε ουδέν ών λέγουσιν») Η μεν θεία έκστασης είναι υπέρ φύσιν, η δε δαιμονική είναι παρά φύσιν. Και η μεν θεία λαμπρύνει τον νουν και τελειότερον αυτόν αποκαθιστά εις τα υπέρ έννοιαν αυτόν ανεβάζουσα θεία μυστήρια. Η δε δαιμονική συγχέει και σκοτίζει τον νούν και αμαυρότερον ποιεί…
Κε αγάπη στους φίλους μας
Χάρης