Γιατί συμβαίνει αυτό?

[theodosis79]

Καλσπέρα! Εχω παρατηρήσει κάτι και στον τόπο μου και αλλού αλλα απειδή το ζω με άτομα που γνωρίζω αναρωτιέμαι τα εξής. Γιατί πολλοί άνθρωποι όταν είναι παιδιά πηγαίνουν συχνά στην εκκλησία, εξομολογούνται, συμμετέχουν σε κατηχητικά αλλά όταν μεγαλώσουν δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα για όλα αυτά αντιθέτως μάλιστα ακολουθούν τελείως διαφορετικό βίο ενώ πολλοί όσο ήταν παιδιά δεν συμμετήχαν σε κατηχητικά ούτε είχαν σχέσεις με την εκκλησία και επίσης ούτε οι γονείς τους ζούσαν ένθερμο χριστιανικό βίο αλλά αυτοί όταν μεγάλωσαν έγιναν αληθινά πνευματικοί άνθρωποι.

[fotios]

Χαίρετε φίλοι!
Αυτό που περιγράφεις Θεοδόση ισχύει παντού. Πιστεύω πως συμβαίνει, διότι οι πρώτοι(που από μικροί πήγαιναν κατηχητικά...) δεν ήταν συνειδητοί Χριστιανοί, και ότι έκαναν το έκαναν επειδή τους είπε η μαμά, ο μπαμπάς, οι φίλοι...Τώρα οι άνθρωποι της Εκκλησίας(Ιερείς, κατηχητές...) δεν μίλησαν στην ψυχή τους και δεν μπόρεσαν να τους κρατήσουν κοντά στην Εκκλησία.(βέβαια είναι και η αμαρτία που ελκύει τις ψυχές των εφήβων,νεαρών...) Οι δεύτεροι(αρχικά μακρυά από την Εκκλησία,...) είναι οι "άσωτοι" που μετανόησαν, που συνήλθαν και έγιναν συνειδητοί Χριστιανοί, αναζητώντας την ουσία και όχι τους τύπους. Βέβαια υπάρχουν πάντοτε και εξαιρέσεις.

[efthumhs]

Εγώ νομίζω πως αυτό οφείλεται στην διαθεση που εχει ο καθενας να ακολουθήσει την πνευματική ζωή σε συνδυασμό με την αγωγή που λαμβανει και το περιβαλλον που μεγαλώνει...

[theodosis79]

Οταν ακολουθάς κάτι απο συνήθεια συνήθως το βαριέσαι. Μόνο την αμαρτία δεν βαριόμαστε ποτέ γιατί σε αυτό φροντίζει ο διάβολος, όσο πιο συχνα να τη διαπαράτουμε τόσο πιο πολύ να μας αρέσει. Νιώθω οτι πολλοι απο αυτούς τους ανθρώπους ποτέ δεν είδαν την θρησκεία σαν κάτι ζωντανό. Γι αυτό και μίλις γνώρισαν κάτι πιο γοητευτικό απομακρύνθικαν αμέσως. Εδ'ω τώρα τίθεται και ένα άλλο θέμα. Εμείς πως πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας στο μέλλον? Μηπως αν τα διαπαιδαγωγήσουμε θρησκευτικά, αργότερα βαρεθούν και ακολουθήσουν τελείως διαφορετικό βίο?

[fotios]

Εδ'ω τώρα τίθεται και ένα άλλο θέμα. Εμείς πως πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας στο μέλλον? Μηπως αν τα διαπαιδαγωγήσουμε θρησκευτικά, αργότερα βαρεθούν και ακολουθήσουν τελείως διαφορετικό βίο?

Αγαπητέ μου Θεοδόση, μη φτάσουμε στο σημείο, να πούμε δεν χρειάζεται η θρησκευτική, ή καλύτερα εκκλησιαστική, Χριστοκεντρική διαπαιδαγώγηση, ώστε να μη βαρεθούν τα παιδιά αργότερα.
Η ανατροφή των παιδιών μας πρέπει οπωσδήποτε να είναι χριστιανική, "εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου", από την κοιλιά της μαμάς, από βρέφος, αλλά όχι φανατική και θρησκοληπτική αγωγή. Αυτό ισχύει για όλους μας είτε έχουμε είτε δεν έχουμε. Μην ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε Άγιο συνήθως κρύβεται μια Αγία οικογένεια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα των Τριών Ιεραρχών. Ολοι οι Άγιοι και οι Γεροντες τονίζουν, πως για να αγιάσουν τα παιδιά μας πρέπει να αγιάσουν πρώτα οι γονείς!!! Αν το παιδί δεν βλέπει παράδειγμα, τότε τίποτα δεν γίνεται....

[theodosis79]

Οχι Φώτιε, προς Θεού δεν είπα κάτι τέτοιο. Αλλά πόσοι και πόσοι γονείς ζώντας ενάρρετο βίο οδήγησαν απο πολύ μικρά τα παιδιά τους στην εκκλησία, στο κατηχιτικό και στον πνευματικό όχι με αυταρχισμό και επιβολή αλλά με αγάπη και αγαθή διαθεση και μετά τα παιδιά στράφηκαν αλλού και μάλιστα κατηγόρησαν και τους γονείς οτι απο μικρά τα κατεύθυναν όπου αυτοί ήθελαν δήθεν απο εγωισμό και αυταρέσκεια (ότι τάχα να..το παιδί μου εμένα είναι καλό και πάει στην εκκλησία και σεν αλητεύει σαν κάτι άλλα κλπ κλπ.).Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα ένιωσαν μια απογοήτευση αργότερα? Η μήπως μπορεί και αυτό να είναι κάποιος πειρασμός προς τους γονείς για να φανεί αν όντως νουθέτησαν εν Κυρίω το παιδί με αγαθή διάθεση και όχι με φανατισμό?

[fotios]

Φίλε Θεοδόση, όλα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά, και βέβαια ο Θεός ξέρει τα ακριβή αίτια, για το αν ένα παιδί ξεφύγει...Αυτό που ξέρω εμπειρικά είναι πως αν έχει πάρει τη σωστή ανατροφή ένα παιδί, αν έχει βαθιές ρίζες...τότε και να ξεφύγει για λίγο καιρό πάλι θα επανέρθει! Το έχει δει πολλές φορές!!!
Όπως λέει και το "αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες..."
Η ουσία είναι πως από την μεριά μας θα κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε, θα δώσουμε τον καλύτερο ευατό μας, θα προσπαθήσουμε εμείς πρώτοι να πλησιάσουμε τον Θεό, για να τον πλησιάσουν και τα παιδιά μας.
Να εύχεσαι!

[Teri]

Αυτό που ξέρω εμπειρικά είναι πως αν έχει πάρει τη σωστή ανατροφή ένα παιδί, αν έχει βαθιές ρίζες...τότε και να ξεφύγει για λίγο καιρό πάλι θα επανέρθει! Το έχει δει πολλές φορές!!!

Συμφωνώ απόλυτα!

Ο μακαριστός π. Λεωνίδας (Παρασκευόπουλος) έλεγε: δώστε στα παιδιά πολύ Χριστό όσο είναι μικρά! Και να ξεφύγουν αργότερα, πάλι κοντά Του θα ξαναγυρίσουν!

Αλλά πολύ ωραίο είναι και του π. Παϊσίου: όταν τα παιδιά είναι μικρά μιλήστε τους για το Θεό. Όταν μεγαλώσουν, μιλήστε στο Θεό για τα παιδιά!!!

Υπέροχο δεν είναι;;;

[aposal]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σκεύος εκλογής» του ιερομονάχου Χριστόδουλου Αγιορείτου

Ένας στρατιωτικός είχε τελευταία στενοχωρηθεί γιατί έβλεπε τον γιο του να ζει μακριά από την Εκκλησία και να έχει μπλέξει με κακές παρέες. Ο ίδιος συμβούλευε τον γιο του να πάει κοντά στην Εκκλησία και να αφήσει τις κακές παρέες, εκείνος όμως δεν άκουγε, καθώς βρισκόταν στην δύσκολη ηλικία της εφηβείας, με τα τόσα της προβλήματα. Η αγάπη του πατέρα προς το παιδί του, τον έκανε να επισκεφτεί τον Γέροντα στο Άγιον Όρος για να τον συμβουλευτεί. Έφτασε στον Γέροντα και του διηγήθηκε όλο το πρόβλημα που αντιμετώπιζε με τον γιο του. Εκείνος τότε του είπε :
-Όταν ήταν μικρός, τον μάθατε να κάνει τον σταυρό του; Τον πηγαίνατε τακτικά στην εκκλησία; Τον κοινωνούσατε τακτικά; Τον μαθαίνατε να λέει προσευχή;
-Ναι, όταν ήταν μικρός, όλη μας η φροντίδα ήταν πώς να τον αναθρέψουμε Χριστιανικά και τα κάναμε όλα αυτά.
-Ε, τότε να μην φοβάσαι, γιατί τον γιο σου τον οχύρωσες πολύ καλά! Μόνο να εύχεσαι (προσεύχεσαι) να ενεργήσει η Χάρη του Χριστού μας. Εσύ τώρα, σ’ αυτήν την ηλικία το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να του δείχνεις πολύ αγάπη και να εύχεσαι στον Θεό να ενεργήσει Εκείνος για το συμφέρον του, γιατί αν εσείς τον τροφοδοτείτε συνεχώς με καλοσύνη και αγάπη, τότε όπου και να πάει, όπου και να μπλέξει κάποια στιγμή θα δει ότι έξω από την οικογένεια το κλίμα είναι ανθυγιεινό και υπάρχει παντού συμφέρον και υποκρισία. Έτσι θα γυρίσει φυσιολογικά στο σπίτι. Αν όμως στο σπίτι υπάρχουν γκρίνιες φασαρίες, τσακωμοί, τότε δεν θα του κάνει καρδιά να επιστρέψει. Και πάλι πρέπει να προσέχουμε γιατί αυτή η ηλικία μόνον αγάπη και προσευχή θέλει.
Την ευσέβεια στα παιδιά πρέπει να φροντίσουμε να την δίνουμε με το γάλα και όχι με την ξηρά τροφή. Γιατί όταν τα παιδιά είναι πολύ μικρά, δηλαδή μωρά, αντιγράφουν τους γονείς τους σαν άγραφη κασέτα. Τότε θα πρέπει να φροντίζουμε να τους τη γεμίζουμε με αγάπη και καλοσύνη. Όταν όμως λίγο μεγαλώσουν θα πρέπει να προσέχουμε και να ενεργούμε με διάκριση και λεπτότητα, όπως όταν κουρδίζουμε ένα ρολόι : Όσο παίρνει το ελατήριό του, το κουρδίζουμε. Και σιγά – σιγά, γιατί υπάρχει κίνδυνος να σπάσει το κουρδιστήρι από την πίεση. Και να αχρηστευθεί το ρολόι. Εμείς οφείλουμε με πολύ καλό τρόπο να εξηγούμε στο παιδί για ποιο λόγο δεν πρέπει να κάνει κάτι και γιατί πρέπει να το κάνει έτσι. Από κει και πέρα όμως θα πρέπει να μην το βομβαρδίζουμε συνέχεια με : «μη αυτό», «μη εκείνο», «μη έτσι», «μη αλλιώς». Αφού εμείς κάνουμε το βασικό, τότε να παραδίδουμε το κατσαβίδι μας στον Χριστό, για να ρυθμίζει Εκείνος πλέον τα πράγματα και να «σφίγγει» σιγά – σιγά καμιά «βίδα». Να μην έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας (απ’ ό,τι στον Χριστό) και θέλουμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας.
Πάρα πολύ βοηθάει, όταν οι γονείς για όλες τις αταξίες των παιδιών του θεωρούν ότι υπεύθυνη είναι η δική τους ζωή, που δεν είναι όσο κοντά στον Χριστό θα έπρεπε και εξ αιτίας τους κληρονομούν στα παιδιά τους αυτήν την κατάσταση. Όταν οι γονείς έχουν τέτοιο ταπεινό φρόνημα και με ειλικρινή ταπείνωση συναισθάνονται την ευθύνη που φέρουν και ειλικρινά μετανοούν, τότε συγκινείται και ο Χριστός και – ως πάνσοφος και παντοδύναμος που είναι – έχει τη δύναμη και τον τρόπο, κι όλο και κάποιο «σωσίβιο» θα τους ρίξει για να σωθούν.
(ας μην ξεχνάμε ότι «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα» και συνεπώς η επιστροφή των γονέων κοντά στον Χριστό σώζει και τα τέκνα τους).