Στη σκιά του σταυρού

[Domna]

Όταν άφησε τη δόξα του Ουρανού, τον κόσμο των αγγέλων, την πατρική αγκαλιά και γεννήθηκε με το ανθρώπινο σχήμα, σε μια ταπεινή φάτνη της Βηθλεέμ, το έκανε γιατί έπρεπε, με το δικό μας σώμα, αδελφός μας, να πεθάνει επάνω στο Σταυρό& Αυτός ήταν ο σκοπός Του, η κύρια αποστολή Του.

Όταν, κοντά στον νομιζόμενο πατέρα Του, Ιωσήφ, δούλευε στο πατρικό εργαστήρι, μέχρι να έρθει η ώρα για το μεσσιανικό Του στάδιο, η σκέψη Του ήτανε πάντοτε στραμμένη στο Σταυρό, που Τον περίμενε, για τη δική μας σωτηρία.

Όταν περιδιάβαινε τη Γαλιλαία και τις άλλες περιοχές της Ιουδαίας και μιλούσε με τελώνες, αμαρτωλούς ανθρώπους του λαού, άλλη μια φορά ένιωθε τη μεγάλη ανάγκη της δικής Του θυσίας, για την απολύτρωση αυτών των δυστυχισμένων αμαρτωλών, των αμαρτωλών όλων των εποχών.

Όταν ο Νικόδημος Του ζητούσε να του φανερώσει νέες διδασκαλίες ή να συμπληρώσει τις παλιές, ο Κύριός μας του τόνισε την ανάγκη του Σταυρού, της θυσίας, του θανάτου, που με σταθερά βήματα προς αυτόν βάδιζε.

Όταν ο Ιωάννης Τον είδε, με το προφητικό του χάρισμα, δεν τόνισε τίποτα άλλο από το θάνατο, που έπρεπε να υποστεί σαν το αρνί των θυσιών της Π. Διαθήκης, για την απολύτρωση των ανθρώπων: «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου».

Όταν έπλενε τα πόδια του Ιούδα, λίγο πριν Τον παραδώσει στους εχθρούς Του, γνώριζε πως η ώρα πλησίαζε, που το προαιώνιο σχέδιο του Θεού για την απολύτρωση του κόσμου πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του. Λίγα βήματα έμεναν ακόμη.

Όταν βρέθηκε μπροστά στον Πιλάτο και τους αρχιερείς, σιωπηλός αφέθηκε να Τον οδηγήσουν στο δρόμο του Γολγοθά, στο δρόμο του θανάτου, στο δρόμο της θυσίας Του για μας.

Σ' όλη Του τη ζωή έζησε κάτω από τη σκιά του Σταυρού, ώσπου να πεθάνει πάνω σ' αυτόν, από αγάπη για εμάς, για τη δική μας σωτηρία, για ν΄αποκτήσουμε και εμείς αιώνια ζωή.

[fotios]

Ο Σταυρός του Χριστού! Το πιο φοβερό είναι πως δεν έκανε ο Χριστός μας ο Θεάνθρωπος, καθόλου χρήση της θεϊκής του δύναμης για να σηκώσει τον Σταυτό, "το υποπόδιον των ποδών Του"!, αλλά έπαθε σαν άνθρωπος απλός.
Σήκωσε πάνω Του, όλους τους πόνους, τις ασθένειες, τις αμαρτίες, βλασφημίες, πειρασμούς, δοκιμασίες...όλων των ανθρώπων, όλων των αιώνων...όλα για την αγάπη μας, για την αγάπη του καθένα μας χωριστά, διότι πάνω στο Σταυρό ο Προσωπικός Θεός μας σταυρώνεται και για τον καθένα μας χωριστά.
Οι πρώτοι Χριστιανοί έλεγαν "δεν αμαρτάνω, γιατί κάθε αμαρτία είναι ένα καρφί στο Σταυρό του Κυρίου!"
,εμείς το σκεφτόμαστε αυτό ή λέμε "οι άλλοι είναι σταυρωτές, λογχιστές,..."?
Πρώτα για μένα λέω, πως τίποτα δεν κάνω...

[Σπάρτακος]

Υπέροχο domna, αυτό που έγραψες.....μου ζέστανες την ψυχή. Ευχαριστώ.

[filotas]

Όταν άφησε τη δόξα του Ουρανού, τον κόσμο των αγγέλων, την πατρική αγκαλιά και γεννήθηκε με το ανθρώπινο σχήμα, σε μια ταπεινή φάτνη της Βηθλεέμ, το έκανε γιατί έπρεπε, με το δικό μας σώμα, αδελφός μας, να πεθάνει επάνω στο Σταυρό& Αυτός ήταν ο σκοπός Του, η κύρια αποστολή Του.

Όταν, κοντά στον νομιζόμενο πατέρα Του, Ιωσήφ, δούλευε στο πατρικό εργαστήρι, μέχρι να έρθει η ώρα για το μεσσιανικό Του στάδιο, η σκέψη Του ήτανε πάντοτε στραμμένη στο Σταυρό, που Τον περίμενε, για τη δική μας σωτηρία.

Όταν περιδιάβαινε τη Γαλιλαία και τις άλλες περιοχές της Ιουδαίας και μιλούσε με τελώνες, αμαρτωλούς ανθρώπους του λαού, άλλη μια φορά ένιωθε τη μεγάλη ανάγκη της δικής Του θυσίας, για την απολύτρωση αυτών των δυστυχισμένων αμαρτωλών, των αμαρτωλών όλων των εποχών.

Όταν ο Νικόδημος Του ζητούσε να του φανερώσει νέες διδασκαλίες ή να συμπληρώσει τις παλιές, ο Κύριός μας του τόνισε την ανάγκη του Σταυρού, της θυσίας, του θανάτου, που με σταθερά βήματα προς αυτόν βάδιζε.

Όταν ο Ιωάννης Τον είδε, με το προφητικό του χάρισμα, δεν τόνισε τίποτα άλλο από το θάνατο, που έπρεπε να υποστεί σαν το αρνί των θυσιών της Π. Διαθήκης, για την απολύτρωση των ανθρώπων: «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου».

Όταν έπλενε τα πόδια του Ιούδα, λίγο πριν Τον παραδώσει στους εχθρούς Του, γνώριζε πως η ώρα πλησίαζε, που το προαιώνιο σχέδιο του Θεού για την απολύτρωση του κόσμου πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του. Λίγα βήματα έμεναν ακόμη.

Όταν βρέθηκε μπροστά στον Πιλάτο και τους αρχιερείς, σιωπηλός αφέθηκε να Τον οδηγήσουν στο δρόμο του Γολγοθά, στο δρόμο του θανάτου, στο δρόμο της θυσίας Του για μας.

Σ' όλη Του τη ζωή έζησε κάτω από τη σκιά του Σταυρού, ώσπου να πεθάνει πάνω σ' αυτόν, από αγάπη για εμάς, για τη δική μας σωτηρία, για ν΄αποκτήσουμε και εμείς αιώνια ζωή.

Για μια στιγμή μόνο δίστασε στο Όρος των Ελαιών κι είπε: "Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν να μην πιω αυτό το πικρό ποτήρι", ενώ ο ιδρώτας έτρεχε σαν αίμα από το πρόσωπό Του. Όμως δεν το είπε από φόβο για το μαρτύριο, αλλά γιατί η καρδιά του σπάραζε από πόνο για την αχαριστία των ανθρώπων, που θ' άπλωναν χέρι φονικό πάνω στον Ευεργέτη τους, αλλά και για την ανθρώπινη αδυναμία των δικών Του ανθρώπων των μαθητών Του, που δεν μπόρεσαν να σταθούν στο πλάι του σ΄εκείνη τη δύσκολη ώρα.