Ποιός ξέρει;! Μην κρίνεις για να μην κριθείς (τα φαινόμενα ίσως απατούν)
Πριν από λίγο καιρό, όπως οδηγούσαμε με τη γυναίκα μου, ψάχναμε να προσανατολιστούμε γιατί είχαμε χάσει το δρόμο. Στο δρόμο δεν υπήρχε ψυχή. Περάσαμε έξω από ένα νοσοκομείο. Έξω στεκόταν με την πλάτη προς το δρόμο ένας νεαρός. Φωνάζω μία δύο τρείς, να ρωτήσω πως πάει για την τάδε οδό. Δεν με άκουγε. Είχαμε αργήσει και είχα αρχίσει να νευριάζω. Μα καλά κουφός είναι ο τύπος ή μας γράφει κανονικά, σκέφτηκα. Τέτοια αγένεια, να μη γυρνάς να απαντήσεις σε κάποιον που ίσως σε καλεί για βοήθεια; Σε τί κόσμο ζούμε; Σε τί όρια αναισθησίας φτάσαμε;
Άκουσα τότε τη γυναίκα μου, που σχολίασε, χωρίς να αντιληφθεί τις σκέψεις μου.
«Ο καημένος, ποιός ξέρει, θα έχει κανένα δικό του πρόσωπο μέσα στο νοσοκομείο και είναι βυθισμένος στις σκοτούρες του. Μπορεί να περιμένει τα αποτελέσματα και να στεναχωριέται. Πάμε πιο κάτω, κάποιος άλλος θα βρεθεί να ρωτήσουμε. Ας τον αφήσουμε ήσυχο».
Ποιός ξέρει;!
Ο Θεός και η ψυχή μας!
http://agapi-pisti-elpida.blogspot.com/
τα φαινόμενα απατούν
Συντονιστής: Συντονιστές
- eleimon
- Κορυφαίος Αποστολέας

- Δημοσιεύσεις: 3520
- Εγγραφή: Τρί Νοέμ 11, 2008 6:34 am
- Τοποθεσία: Ελπίδα-Αθήνα
τα φαινόμενα απατούν
«Το θάνατο δεν τον φοβάμαι, όχι βέβαια ένεκα των έργων μου, αλλά επειδή πιστεύω στο έλεος του Θεού».
Re: τα φαινομενα απατουν
Ή αλλίως.... "Dont Judge too quickly"
- eleimon
- Κορυφαίος Αποστολέας

- Δημοσιεύσεις: 3520
- Εγγραφή: Τρί Νοέμ 11, 2008 6:34 am
- Τοποθεσία: Ελπίδα-Αθήνα
Re: τα φαινόμενα απατούν
Δύο άγγελοι, σαν άνθρωποι οδοιπόροι, ζήτησαν να περάσουν τη νύχτα τους στο σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Τους φιλοξένησαν με δυσαρέσκεια και τους έβαλαν να κοιμηθούν νηστικοί σ΄ένα υγρό κρύο υπόγειο. Στον τοίχο του υπογείου, ο μεγαλύτερος άγγελος είδε μία τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε.
Την επόμενη νύχτα, οι άγγελοι έφτασαν σ’ ένα φτωχικό σπίτι, όμως ο χωρικός και η γυναίκα του που έμεναν εκεί, ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού τους έφεραν να φάνε τα λίγα που είχαν, τους πρόσφεραν το κρεβάτι τους για να κοιμηθούν.
Με την ανατολή του ήλιου, οι άγγελοι βρήκαν τον χωρικό και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα που το γάλα της ήταν μία ευλογία, είχε πεθάνει.
Ο νεότερος άγγελος θυμωμένος ρώτησε τον μεγαλύτερο πώς άφησε αυτό να συμβεί και τον κατηγόρησε:
- Η πρώτη οικογένεια τα είχε όλα κι εσύ την βοήθησες. Η δεύτερη είχε λίγα αλλά τα πρόσφερε κι εσύ άφησες την αγελάδα τους να πεθάνει;!
- Μέσα στην τρύπα του τοίχου υπήρχε κρυμμένο χρυσάφι και επισκευάζοντας την τρύπα αυτό το χρυσάφι δεν θα βρισκόταν ποτέ. Και την περασμένη νύχτα, όταν κοιμόμασταν μέσα στο δωμάτιο του καλού χωρικού, ο άγγελος του θανάτου ήρθε και έψαχνε να βρει την γυναίκα του. Τον παρακάλεσα πολύ και δέχτηκε να πάρει αντί τη γυναικα, την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτα που φαίνονται....
Την επόμενη νύχτα, οι άγγελοι έφτασαν σ’ ένα φτωχικό σπίτι, όμως ο χωρικός και η γυναίκα του που έμεναν εκεί, ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού τους έφεραν να φάνε τα λίγα που είχαν, τους πρόσφεραν το κρεβάτι τους για να κοιμηθούν.
Με την ανατολή του ήλιου, οι άγγελοι βρήκαν τον χωρικό και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα που το γάλα της ήταν μία ευλογία, είχε πεθάνει.
Ο νεότερος άγγελος θυμωμένος ρώτησε τον μεγαλύτερο πώς άφησε αυτό να συμβεί και τον κατηγόρησε:
- Η πρώτη οικογένεια τα είχε όλα κι εσύ την βοήθησες. Η δεύτερη είχε λίγα αλλά τα πρόσφερε κι εσύ άφησες την αγελάδα τους να πεθάνει;!
- Μέσα στην τρύπα του τοίχου υπήρχε κρυμμένο χρυσάφι και επισκευάζοντας την τρύπα αυτό το χρυσάφι δεν θα βρισκόταν ποτέ. Και την περασμένη νύχτα, όταν κοιμόμασταν μέσα στο δωμάτιο του καλού χωρικού, ο άγγελος του θανάτου ήρθε και έψαχνε να βρει την γυναίκα του. Τον παρακάλεσα πολύ και δέχτηκε να πάρει αντί τη γυναικα, την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτα που φαίνονται....
«Το θάνατο δεν τον φοβάμαι, όχι βέβαια ένεκα των έργων μου, αλλά επειδή πιστεύω στο έλεος του Θεού».