Από Άλλη Σκοπιά Ο Ακάθιστος Ύμνος Ιστορικός Με Πολλές Λεπτομ

[Harrys1934]

ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΣΚΟΠΙΑ Ο ΑΚΑΘΥΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ Ιστορικό με πολλες λεπτομέρειε
Τους 24- οίκους του Ακαθίστου Ύμνου
Τόσο δε εθαυμάσθη και θαυμάζεται ο Ύμνος αυτός από όλον τον κόσμον, ώστε μεταφράσθει εις πλείστας γλώσσας, Λατινικήν, Ιταλικήν, Γαλλικήν, Γερμανικήν, Ρωσικήν, Ρουμανικήν, Αραβικήν, και άλλας.
Εις ημάς δε τους Ορθοδόξους και μάλιστα τους Έλληνες τόσον κατέστην προσφιλής, ώστε ουκ ολίγοι τον απαγγέλουν από μνήμης. Ουδέποτε δε εις τους Ναούς συρρέει τόσος πλήθος, όσον εις τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.
Και πρώτον μεν η γλώσσα αυτού τόσο είναι απλή, ομαλή και καθαρή από πάσης διεφθαρμένης ¨η δυσκαταλήπτου αχαϊκής φράσεως, ώστε καθ’ όλην την διαδρομήν των αιώνων και παρά την πλουσιωτάτην και κατ’ αυτήν εκκλησιαστικήν ανθολογία δύσκολον είναι να ευρεθεί Ύμνος¨η Κανών εξομοιούμενος εις ομαλότητα και καθαρότητα γλώσσης με τον Ακάθιστον Ύμνο
Πιθανώτερον καθ’ ημάς όλων των ως άνω εκδοχή φαίνεται εκείνη καθ’ ην ποιητής του Ιερού τούτου Ύμνου τυγχάνει ο πρύτανης συμπάσης της χριστιανικής ποιήσεως, ο Ρωμανός ο Μελωδός όπου έλαβε θεόθεν πλούσια τα δώρα της ανθηράς διανοήσεως και της ποικιλίας και ευστροφίας του πνεύματος.

Η συσχέτισης των φράσεων (Χαίρε, δι’ ής χαρά εκλάμψει-Χαίρε, δι΄ης η αρά εκλείψει), η ανάπτυξης των εννοιών(Χαίρε, η γη της επαγγελίας-Χαίρε, εξ ής ρέει μέλι και γάλα), η τροπολογία αυτών (ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του κόσμου), τα πόρισα (μέλλοντος Συμεώνος του παρόντος αιώνος μεθίστασθαι του απατεώνος-των ειδόλων τον δόλον ελέγξασα), τα αντίθετα (τον απρόσιτον ως Θεόν εθεώρει πάση προσιτόν άνθρωπον –φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα-τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα),

τα θαυμάσια επίθετα (αστήρ άδυτος, δένδρον αγλαόκαρπον, ξύλον ευσκιόφυλλον, πύργος ασάλευτος, φέγγος άδυτον, στόμα ασίγητον, θάρσος ανίκητον , νηδύς εύκαρπος, τραύμα πολυθρήνητον κ.λ.π…..ταύτα πάντα καθηδύνουσι και καταθέλγουσι τα ώτα του ακροατού και πληρούσι την ψυχήν αυτού υπερόχων θρησκευτικών συναισθημάτων.

Περί του τις είναι ο ποιητής του Ακαθίστου, και πότε τούτον εποίησεν μεγίστη επί τρεις αιώνες υφίσταται διαφωνία μεταξύ των εις τούτο ασχοληθέντων. Και άλλοι μεν ενόμισαν ως τοιούτον τον Επίσκοπον της εν Συρία Λαοδικείας Απολλιναριον (310—390), άλλοι τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Σέργιον (610- 638), άλλοι τον σύγχρονον του Σεργίου ποιητήν Πισίδην,

άλλοι την επί Θεοφίλου (829-842) ποιήτριαν Κασσιανήν, έτεροι τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Φώτιο (858-867,877-886) ¨η τον μαθητήν αυτού Γεώργιον τον Σικελιώτην και τελευταίον άλλοι Ρωμανόν τον Μελωδόν τον επί Αναστασίου Ά΄ (491-518) ακμάσαντα. Εξ όλων τούτων η επικραστέρα άποψις μεταξύ των λογίων και γνωστοτέρα εις τους πολλούς είναι, ότι ο Ϋμνος ούτως εποιήθη κατά την επί Ηρακλείου πολιορκιαν της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Αβάρων,

ότι ποιητής αυτού είναι αυτός ο τότε Πατριάρχης Σέργιος, ότι εψάλη το πρώτον εν παννυχίδι εις τον εν Βλαχέρναις Ναόν της Θεοτόκου και ότι ωνομάσθη Ακάθιστος, διότι «ορθοστάδην τότε πας ο λαός κατά την νύκτα εκείνην τον ύμνον τη του Λόγου Μητρί έμελψαν».

[Harrys1934]

Είναι όμως γνωστόν ότι το είδος τούτο της εκκλησιαστικής ποιήσεως, ήτοι ο Ύμνος ¨η το Κοντάκιον το πρώτον κατά τον έ΄-αιώνα ,αναφαινόμενον ήκμασε κατά τον ΣΤ΄και ΄Ζ΄ παρήκμασε κατά τον Ή΄ότε επεκράτησεν ο Κανών, από δε του ΄Θ΄ και εφεξής Κανόνες μόνον εγράφοντο.

Όθεν ούτε ο κατά τον Δ΄-αιώνα ακμάσας Απολλινάριος δύναται να είναι ο ποιητής του Ακαθίστου και διά πολλούς άλλους λόγους, αλλά και διότι αφ’ ενός μεν ούτος ηγνόει την εορτήν του Ευαγγελισμού, αφ’ ετέρου δε ως αιρετικός δεν θα ηξιούτο τοσαύτης τιμής ούτε αυτός ούτε το έργον του.

Προσέτι δε ούτε ο θείος Φώτιος, ούτε ο Γεώργιος ο Σικελιώτης, ούτε η Κασσιανή δύνονται να θεωρηθώσι ποιηταί του ύμνου, διότι κατά τους χρόνους αυτών μόνον Κανόνες εποιούντο. Αλλά ούτε ο Σέργιος είναι δυνατόν να είναι ο ποιητής αυτού, διότι ούτος όχι μόνον είναι άγνωστος ως ποιητής αυτού, αλλά και διότι αυτός καταδικάσθη ως αιρετικός μονοθελητής και συνεπώς δεν θα αξιούτο εκ της Παρθένου χάριτος.

Αλλά ούτε και ο Πισίδης είναι δυνατόν να είναι ο ποιητής του θείου τούτου Ύμνου, διότι ούτος εις τα ποιήματα του μεταχειρίζεται κατά κανόνα τα ιαμβικόν μέτρον , είναι δε εντελώς άγνωστος εις αυτόν η μετρική της τονικής ρυθμοποιϊας, διακρίνουσα τον Ακάθιστον Ύμνων

Πιθανότερα καθ’ημάς εξ όλων των ως άνω εκδοχή φαίνεται εκείνη καθ’ ήν ποιητής του ιερού τούτου Ύμνου τυγχάνει ο πρύτανης συμπάσης της Χριστιανικής ποιήσεως, ο Ρωμανός ο Μελωδός
ΑΠΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ -ΙΓ΄- ΑΙΩΝΟΣ, ευρισκόμενον εν τη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΒΛΑΤΑΙΩΝ, εν τω οποίω αναγράφονται τα εξής.


Οι θειοι Οίκοι ουκ είσιν ως τινές λέγουσι. Σεργίου του Κωνσταντινουπόλεως θρόνον ιθύνοντος, αλλά του θείου Ρωμανού (διακόνου) του Μελωδού εξ αποδεικνύεται , ότι και προ του ΙΓ- αιώνος υπήρχε γνώμη περί του Ρωμανού ως ποιητού του Ακαθίστου Ύμνου

και εκ του θαύματος, του αναφερομένου εις τον Βίον αυτού καθό η Θεοτόκος έδωκεν εις αυτόν το χάρισμα της ποιήσεως ότε ούτος υπηρέτει εις τον εν τοις Κύρου Ναόν της
και ότε ούτος επέστρεφεν από αγρυπνίαν εν τω Βλαχερνών
Χάρης