Πνευματικοί ή θρησκευτικοί...

[filotas]

Στην πράξη dora gian, ακολουθούμε την εμπειρία των ανθρώπων, που κατά τη πορεία της Εκκλησίας ανά τους αιώνες κατάφεραν να φτάσουν στο στόχο τους να βρεθούν κοντά στο Θεό. Για να μπορέσει ο καθένας να προσαρμόσει την προσωπική του ζωή στην εμπειρία αυτή της Εκκλησίας, καταφεύγει στην βοήθεια του Πνευματικού του και στην ενίσχυση από την προσευχή και τη συμμετοχή του στα Μυστήρια της Εκκλησίας.

[fotios]

Ωραία λοιπόν, πρέπει να ακολουθούμε την εμπειρία των ανθρώπων που έφτασαν στο υψηλό ποθούμενο, στην ένωση με τον Θεό, πάντοτε μέσα στην Εκκλησία ως Θεανθρώπινο Σώμα, με κεφαλή τον ίδιο τον Χριστό και όχι ανθρώπους, και όλους εμάς στα χέρια Του. Μάλιστα στην Αποκάλυψη υπάρχει η εικόνα του Χριστού με τους 7 επισκόπους(λυχνίες) στα χέρια Του, δηλαδή είμαστε του Χεριού Του...Και όσο πιο υψηλά βρισκόμαστε τόσο περισσότερες ευθύνες έχουμε, τόσο πιο ταπεινό παράδειγμα πρέπει να δίνουμε...αλλιώς ο Χριστός θα μας "εμέσει", θα μας κάνει εμετό όπως λέει ο Ίδιος, είτε είμαστε λαϊκοί είτε κληρικοί είτε Επίσκοποι είτε ....
Μια Σερβίδα, ευλαβέστατη γυναίκα, μου ανέφερε πως ο Πατριάρχης τους, Παύλος αν θυμάμαι καλά δεν ανεβαίνει ποτέ σε αμάξι, και παίρνει μόνο λεωφορείο παρόλη την πολύ προχωρημένη ηλικία(μεγαλύτερος από 90 χρονών), διότι θεωρεί πως είναι προσβολή προς τους φτωχότερους Σέρβους... τέτοια είναι τα παραδείγματα που ωφελούν!!! όχι λόγια όμορφα αλλά κενά.
Επίσης, ο κάθε ένας όμως καταλαβαίνει πως σκοπός του είναι η ένωση με τον Χριστό; και ότι ο Χριστός είναι το παν, ή παραμένει προσκολλημένος σε ανθρώπους, ή ο πνευματικός του αντί να τον καθοδηγεί στον Χριστό , τον καθοδηγεί στον εαυτό του; Βλέπουμε πρόοδο στην πνευματική μας ζωή ή είμαστε στάσιμοι; Ψάξαμε να βρούμε τι φταίει; Ψάχνουμε τους Πατέρες της Εκκλησίας ή ο κάθε ένας από εμάς γράφει βιβλία για τον πνευματικό του(προσοχή το λέω ως παράδειγμα και όχι με έλλειψη σεβασμού, προς Θεού!!!)...ή το χειρότερο ασχολείται με αιρετικούς, δυτικούς συγγραφείς...
Το ξέρετε πως οι κανόνες απαγορεύουν ρητά την ανάγνωση αιρετικών βιβλίων;
Διότι ακόμη και για γνώση να το κάνεις, η βρωμιά θα γεμίσει την ψυχή σου έστω και λίγο...(άλλο να έχουμε κάποια θέση για αντιαιρετικό αγώνα)
Και τέλος η στασιμότητα στα πνευματικά σημαίνει πτώση...
Χαίρετε εν Κυρίω!

[dora gian]

Μια Σερβίδα, ευλαβέστατη γυναίκα, μου ανέφερε πως ο Πατριάρχης τους, Παύλος αν θυμάμαι καλά δεν ανεβαίνει ποτέ σε αμάξι, και παίρνει μόνο λεωφορείο παρόλη την πολύ προχωρημένη ηλικία(μεγαλύτερος από 90 χρονών), διότι θεωρεί πως είναι προσβολή προς τους φτωχότερους Σέρβους... τέτ οια είναι τα παραδείγματα που ωφελούν!!! όχι λόγια όμορφα αλλά κενά.

MRABO ΕΥΓΕ ΝΑ ΑΓΙΑΣΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ

[filotas]

Ναι, μόνο που δεν τό 'γραψα εγώ αλλά ο fotios.

[Σπάρτακος]

Υπάρχουν οι ενέργειες των ανθρώπων, κοσμοθεωρίες ( συστηματική αντίληψη δηλαδή του κόσμου που μας περιβάλλει), ιδεολογίες, ακόμα και ΄΄πιστεύω΄΄, που βασίζονται στη λογική των ανθρώπων( που πολλές φορές σφάλλει). Έτσι βλέπω χριστιανούς ( πρώτα απ' όλα εμένα τον ίδιο) να βασίζονται στην νοητική δική τους επεξεργασία ( όχι πως αυτό είναι κατι το αρνητικό, αφού και ο Θεός τον κόσμο τον έφτιαξε με λογική και φυσικούς - υλικούς νόμους και αρχές) Απλώς η πλήρης υποταγή στη λογική και τον νού, ενώ έπρεπε να οδηγεί τον μέσο άνθρωπο στην αυτογνωσία, εν τούτοις στερεί απο τον άνθρωπο την αυτογνωσία κατα τον εξής τρόπο: Η λογική και ο νους δεν μπορουν αντικειμενικά και απο μόνοι τους να ανιχνεύσουν ( με την βοήθεια φυσικά των αισθήσεων) την αλήθεια - πραγματικότητα, καθ' όσον αληθές είναι το πραγματικό. Το κενό έρχεται να καλύψει η καθαρή πίστις. ΄΄Πίστις εστιν ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων΄΄ Στο βαθμό λοιπόν που ενεργούμε και θεωρούμε τα πράγματα εκλογικευμένα θρησκεύουμε, ενώ όταν λείπει η λογική( η καλύτερα το αποτέλεσμα της λανθάνουσας λογικής μας)πιστεύουμε. Νόες όπως ο Πλάτων ή ο Σωκράτης πλησίασαν σε απόσταση αναπνοής έννοιες όπως η ψυχή και ο Θεός. Αν ο Θεός απαιτούσε τέτοιες νοητικές ικανότητες για Τον πλησιάσουμε δεν θα Τον πλησίαζε κανείς μας πλύν ελαχίστων. Η σοφία του επιτρέπει και σε εμάς στους πιό απλούς ανθρώπους να τον πλησιάσουμε ευάρεστα και ευπρόσδεκτα με καθαρά καρδιακό τρόπο και δια της πίστεως.