Η ιστορία του αποτρόπαιου μαρτυρίου της σταύρωσης

[konstantinoupolitis]

Πρώτιστα η Σταύρωση είναι έθιμο πολύ παλαιότερο του ΣΤ΄ αιώνος και μάλιστα εφαρμοστέο στην Παλαιστίνη και τους Ισραηλίτες. Καλές οι ιστορίες των ειδικών αρθρογράφων των εφημερίδων και αλλού που γράφουν για θέματα Γραφής χωρίς να έχουν ανοίξει μάλλον ποτέ Γραφή αλλά....

Στην Παλαιά Διαθήκη και στο πέμπτο της Βιβλίο αυτό του Δευτερονομίου / πρωτότυπος εβραϊκός τίτλος "Elleh Hadebharim(=Ούτοι οι λόγοι)" και νομίζω στο ΚΑ΄22–23, γράφει:

«Εάν δε γένηται εν τινί αμαρτία Κρίμα Θανάτου και αποθάνη και κρεμάσητε αυτόν επί ξύλου, ου κοιμηθήσεται το σώμα αυτού επί του ξύλου, αλλά ταφή θάψετε αυτό εν τη ημέρα εκείνη. Ότι κεκατηραμένος υπό Θεού πας κρεμάμενος επί ξύλου. Και ου μη μιάνειτε την γήν, ην Κύριος ο Θεός σου δίδωσι εν κλήρω».

Ακόμα και εάν δεχθούμε την χρονολόγηση του συγκεκριμένου βιβλίου και χωρίου όχι στο λογικό ΙΒ΄ - Ι΄ π.Χ. αιώνα αλλά στις πιο νεότερες χρονολογήσεις του, το έργο έχει ολοκληρωθεί το αργότερο στα μέσα του Ζ΄ αιώνος ή το αργότερο έως το έτος 623 π.Χ. Κατα συνέπεια η Σταύρωση εφαρμόζονταν τουλάχιστον προ του Ζ΄ π.Χ. αιώνος και η παλαιοτέρα μαρτυρία της είναι Ισραηλιτική κια όχι Περσική.

[konstantinoupolitis]

Η Σταύρωση ήταν πράξη, που κανονικά στις κατακτημένες από τη Ρώμη περιοχές, επιβάλλονταν στους εξεγερθέντες κατά της εξουσίας. 3 λόγοι ήταν για τους οποίους βασικά επέμεναν να την αποδώσει την ποινή αυτή ο Πιλάτος:

1) Πιθανότατα αυτό το εξευτελιστικό είδος θανάτου, την περίοδο εκείνη μπορούσε να το επιτρέψει μόνο ο Ρωμαίος έπαρχος και δεν μπορούσαν να το εκτελέσουν οι ίδιοι οι Εβραίοι. Προς αυτό συνηγορεί η επιγραφή επι του Σταυρού που όπως φαίνεται ήταν ο επίσημος λόγος εκτελέσεως και δήλωνε μάλλον αντιποίηση αρχής: "Βασιλεύς των Ιουδαίων".Οι Ιουδαίοι βέβαια αντέδρασαν αλλά προφανώς ο Πιλάτος ήθελε να είναι σύμφωνως με το σχετικό Ρωμαϊκό Δίκαιο και ως ανταρσία κατά του Τιβερίου να δικαιολογείται ο τέτοιος θάνατος.

2) Βρισκόμαστε στην Παραμονή του Πεσάχ. Όποιος Εβραίος θα έπαιρνε μέρος σε μια τέτοια εκτέλεση, αφού καθίστατο ακάθαρτος για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και άρα δεν θα μπορούσε να λάβει μέρος στο Πασχάλιο Γεύμα της επομένης ημέρας. Σημειωτέον πως κάθε Ισραηλίτης που λόγω «ακαθαρσίας» δεν επιτρέπονταν να καταλύσει το Πάσχα στην ορισμένη ημέρα, μπορούσε τελικά να το καταλύσει μονάχα την 14η του επομένου από τον Νισάν μηνός.Κανείς δεν θα αναλάμβανε να κάνει το δήμιο. Η Λύση του Ρωμαίου Πιλάτου ήταν μονόδρομος.

[Harrys1934]

Τότε αν θέλουμε να φτάσουμε στην βασή από που αρχινάει η Σταύρωση, με βάση των στοιχείων τούτων η Σταύρωση αρχινάει από τον καιρό του Ιησου του Ναυή δλδ σαν να λέμε απο αρχής
Με μόνη διαφορά είχε κάποιες εξελίξεις μέχρι να φτάσει στο σημερινό σημείο.
και ιδου, μεσω των Γραφών παντοτε.

4-ΕΙΔΗ ΣΤΑΥΡΟΥ
Σταυρός από αρχαιοτάτων χρόνων ήσαν γνωστά -4-είδηΣταυρού
Ο πρώτος ήτο απλή τις υψηλή δοκός, συμπληρωθείσα κατόπιν με διχαλωτόν επί της κορυφής της ξύλον από του οποίου απηγχονίζετο ¨η και προσδένετο ο κατάδικος, δια να αποθάνει ούτως, από τους πόνους και της στερήσεις.

Τον Σταυρόν αυτόν φαίνεται ότι εννοεί ο Ιησούς του Ναυή όταν ομιλή περί ξύλου διδύμου… Επί του οποίου εκρέμασε τον βασιλέα της Για

Το δεύτερον είδος του Σταυρού αποτελείτο από δύο χιαστή προσαρμοσμένα ξύλα, των οποίων τα δύο κάτω άκρα προσεπήγνυντο επί του εδάφους. Ο εν σχήματι Χ—αυτός σταυρός είναι γνωστός υπό το όνομα του Αγίου Ανδρέου, διότι λέγεται ότι επί τοιούτου εστααυρώθη εις Πάτρας ο Απόστολος Ανδρέας.

Τρίτος σταυρός ήτο ο αποτελούμενος εξ ενός ορθίου ξύλου και έτερον επί της κορυφής αυτού καθέτως προσαρμοσμένος ώστε να διαγράφεται το σχήμα Τ…

Τέταρτος δε, ο και πλέον γνωστός ήτο εκείνος του οποίου το όρθιο ξύλον εξείχε κατά …Τ….υπέρ το οριζοντίον ώστε να εκτίνεται ο όλος σταυρός εις ---4---βραχίονας, σχηματίζοντας ισαρίθμους ορθός γωνίας

… Επί τοιούτου σταυρού, σύμφωνα προς αρχαιοτάται μαρτυρίαι και παραστάσεις, εστααυρώθη ο Κύριος. Εκκλησιαστικοί πατέρες και συγγραφείς παραβάλουν τον σταυρόν του Κυρίου προς τα –4—σημεία του ορίζοντος…
ο Μ, Βασίλειος γράφει τετραχή διαιρείται του σταυρού τα μέρη, .ωστε έκαστον απονεύειν προς τα –4—μέρη του κόσμου. Συγκρίνουν ακόμη αυτόν προς τον οβελόν του Πασχαλίου αμνού των Εβραίων, γνωστού όντος ότι οβελός εκείνος έφερεν εγκάρσιον ξύλον κατά το μέρος του αντιστοιχούντος εις τας ωμοπλάττας, ώστε να σχηματίζεται Σταυρός.
Αναμφιβόλως δε το τέταρτον είδος του Σταυρού είχον υπ’ όψιν των οι ιεροί Ευαγγελιστεί, εφ’ όσον ιστορούν ότι ο Πιλάτος έγραψε και έθηκεν επί του Σταυρού, ¨η επάνω της κεφαλής του Ιησού τον τίτλον---- Ι. Ν. Β. Ι.

[konstantinoupolitis]

Γιατί επέμεναν στην Σταύρωση:

1) Μια υπό των Ρωμαίων εκτέλεση, θα τον καθιστούσε, έτσι τουλάχιστον νόμιζαν, κοινό εγκληματία στα μάτια του λαού και όχι μάρτυρα.

2) Κυρίως όμως γιατί η Σταυρική Εκτέλεση θα τους έδινε επιχείρημα στο ερώτημα "μα αυτός έκανε τόσα Σημεία ανέστησε νεκρούς";. Θα απαντούσαν: "Αν ήταν Μεσσίας ναι θα μπορούσε να μαρτυρήσει, τόσοι Προφήτες μαρτύρησαν, όχι όμως με επικατάρατο θάνατο όπως λέει το Δευτερονόμιο την Σταύρωση".

[konstantinoupolitis]

Πολύς λόγος γίνεται για το είδος του Σταυρού που έφερε ο Κύριος. Συνήθως τα δύο ξύλινα συστατικά τμήματα, συναρμολογούνταν την τελευταία στιγμή ως εξής: Στήνονταν η κάθετη δοκός στον εκτελεστικό χώρο και ο καταδικασμένος μετέφερε την οριζόντια. Πιθανότατα, επίσης, ο καταδικασμένος να μην υποχρεώνονταν σε κάρφωμα των χεριών του με το εν λόγω οριζόντιο ξύλο, προτού φθάσει στον εκάστοτε τόπο της εκτελέσεως. Κοινώς η Καθήλωση γινόταν στο χώρο της Υψώσεως.Πάντως το γεγονός πως αμέσως μετά την απόφαση ο Κύριος οδηγήθηκε στην Σταύρωση, σημαίνει εκτέλεση όπως–όπως και χωρίς άνεση χρόνου / σε λίγες ώρες έμπαινε το Πεσάχ / Πάσχα και απαγορεύονταν η Ύψωση / Σταύρωση.

Εάν δεν ήταν ήδη στημένο το κάθετο ξύλο στον Γολγοθά, που δεν ήταν, συνήθης τακτική, αναγκαστικά ο Κύριος έπρεπε να μεταφέρει εξαρχής και δύο τμήματα, ίσως και ενωμένα. Άρα ο εξουθενωμένος από τα βασανιστήρια Χριστός, θα σήκωνε διπλό βάρος. Το ενδεχόμενο του να κουβάλησε ο Κύριος ολόκληρο Σταυρό, έχει μεν ως αντίλογο το ότι εξαιτίας ένδειας ξύλου στην περιοχή, συνηθίζονταν η πρακτική που προαναφέραμε στην αρχή και υπέρ της δε, εκτός από την σχετική μαρτυρία του Ιωάννου, την απίθανη περίπτωση του να έχει επιτρέψει ο Θεός να σταυρωθεί ο Κύριος σε Σταυρό που είχε χρησιμοποιηθεί πριν και σε άλλη εκτέλεση. Εκτός δε αυτών, το διπλό βάρος είναι και ένας επιπλέον λόγος που οδήγησε τον Ιησού στην κατάρρευση και κατά συνέπεια στην αγγάρευση του Σίμωνος του Κυρηναίου.

Το κάρφωμα στα χέρια, γινόταν όχι στην παλάμη αλλά στον καρπό.

[konstantinoupolitis]

Ο Ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει, την απορία του Πιλάτου για τον πρόωρο θάνατο του Ιησού.

Στον Ισραήλ λόγω της εντολής του Δευτερονομίου η Σταύρωση είχε ιδιαιτερότητες.

Κατά την Δευτερονομική Σταύρωση, ο εσταυρωμένος μπορούσε να αντέξει επί μέρες, υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι προηγουμένως δεν θα είχε βασανιστεί ιδιαίτερα.

Όταν ερχόταν η Δύση, ο εσταυρωμένος αποκαθηλώνονταν και οι οικείοι του τον περιποιούνταν. Με την ανατολή, ξανά το ίδιο έργο. Σταύρωση και πάλι. Κατά κανόνα δε, συνηθίζονταν ο καταδικασμένος να μην ταλαιπωρείται πριν την εκτέλεση, για να επιταθεί χρονικά η βάσανος επί του Σταυρού. Έτσι συνήθως άντεχε ημέρες επι του Σταυρού.

Έτσι οι τρεις μόνο ώρες αντοχή του Κυρίου επί του Σταυρού, ίσως δε και η προσωπική αμηχανία του Πιλάτου, δημιούργησε εύλογα απορία για τον σύντομο χρόνο καταλήξεως Του. Ο Ιησούς, όμως, βασανίστηκε ιδιαίτερα και σήμερα υπάρχουν ιατροί που απορούν πως άντεξε και αυτές τις τρεις ώρες.

Το κρέμασμα του σώματος, οδηγούσε μοιραία σε δυσλειτουργίες του αναπνευστικού. Ήδη ειπώθηκαν πολλές ουσιαστικές επισημάνσεις ιατρικού περιεχομένου.

Ύπήρχε ένας μικρός βατήρας ή και καρφιά όιπως ειπώθηκε, επί του οποίου οι εσταυρωμένοι πατούσαν με τις μύτες των ποδιών τους. Τοιουτοτρόπως υψώνονταν λίγους παραπάνω πόντους, που από τη μια τους έδιδε περισσότερη ζωή λόγω καλυτέρας αναπνοής / αποσυμφορύσεως, αλλά από την άλλη τους βασάνιζε πολύ περισσότερο μα αυτό ήταν και το ζητούμενο πολλές φορές: η παράταση της βασάνου.

Η ημέρα, άρχιζε με την Δύση του Ηλίου και εν προκειμένω στις 6 το απόγευμα της Παρασκευή. Ο δε Κύριος θα πρέπει να πέθανε περί τις 3 το μεσημέρι και επομένως 3 ώρες πριν μπει το Σάββατο και το Πάσχα. Η 9η δε της παραμονής της 14ης του μηνός Νισάν που συνέπεσε εκείνη η Μεγάλη Παρασκευή, ήταν η ώρα που κατά το Νόμο ξεκινούσαν οι Ισραηλίτες την μεγάλη πορεία προς το Ναό, οδηγώντας εκεί τον αμνό ή τους αμνούς τους ώστε να γίνει τελετουργικά η σφαγή !!

Οι στρατιώτες, λοιπόν, απεστάλησαν, ώστε να σπάσουν τα πόδια των εσταυρωμένων για να επισπευσθεί ο θάντος προτού εισέλθει το απόγευμα το Πάσχα. Εδώ υπάρχουν δύο, τουλάχιστον, ιατρικές ερμηνείες. Η μία και κλασσική, τονίζει το δεδομένο πως επιταχύνονταν ραγδαία η κατάληξη, καθώς μια τέτοια ενέργεια επέτεινε το αναπνευστικό.

Η ετέρα αντιπροτείνει, ότι τα πόδια έχουν μεγάλα αγγεία και έτσι ένα ανάλογο σπάσιμο οδηγεί σε ραγδαία θρόμβωση και μοιραία σε κατάληξη.

Τέλος ως προς την έκχυση ύδατος και αίματος, ο Χρυσόστομος θεωρεί πως έχει σχέση με την ίδια την σύσταση της Εκκλησίας και μάλιστα προτρέπει το παρακάτω: «Από εδώ λαμβάνουν αρχή τα Μυστήρια, έτσι ώστε όταν προσέρχεσαι στο Φρικτό Ποτήριο έτσι να προσέρχεσαι, σαν πότης από αυτήν την Πλευρά».