Του Ανδρειωμένου ο θάνατος ...

[Domna]

«Αγαπητέ αδελφέ,
Όταν θα πάρης το γράμμα μου αυτό θα έχω φύγει για πάντα.
Η ώρα του θανάτου πλησιάζει μα στην ψυχή μας φωληάζει η ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε ν' ανακαλύψουμε, πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο. Τότε μόνο θα αισθανόμουνα λύπη, αν ήξερα ότι θα μπορούσα να μείνω για πάντα νέος κι αθάνατος, αν απέφευγα την εκτέλεση. Νομίζω ότι μόνο με την εκτέλεση θα μπορέσω να μείνω πάντα νέος κι αθάνατος. Πρώτα ή ύστερα έπρεπε να διαθέσω τη ζωή μου. ΔΕ ΒΛΕΠΩ ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΩΡΙΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ.
Δίνε θάρρος στην οικογένεια. Προσπάθησε να παρηγορήσης τη μητέρα μας. Ο πρώτος της γυιός από τώρα και στο εξής θα είσαι εσύ και όχι εγώ.

Σε φιλώ,ο αδελφός σου Ανδρέας».


Η επιστολή που έγραψε ο 24χρονος Ανδρέας Ζάκος την τελευταία ημέρα πριν από την εκτέλεσή του από τους άγγλους ,στον αδελφό του, είναι γεμάτη ηρεμία, γαλήνη, αφοβία, πίστη στην αθανασία.

Λένε, πως ο τρόπος, με τον οποίον αντικρίζει κανείς το θάνατο, χαρακτηρίζει το ποιόν της ψυχής του. Αν η ψυχή ζει αληθινά τις μεγάλες ιδέες της Πίστης και της Πατρίδας αν δεν ψιθυρίζει μονάχα τόνομα της Ελευθερίας, αλλά συγκλονίζεται απ' αυτό, τότε αντικρίζει τον θάνατο ηρωικά.
Αν είναι σωστά αυτά, τότε η Κύπρος, μπορεί να καυχάται για τις ψυχές των παιδιών της, που έπεσαν στον αγώνα του 1955-59. Γιατί απέδειξαν, πως ήταν πυρακτωμένες ψυχές, αφοσιωμένες στα ιδανικά, για τα οποία πολέμησαν. Με πίστη Στο Θεό και στην πατρίδα,
στάθηκαν γενναίοι μπροστά στην αγχώνη .

Ας ταξιδέψουμε σήμερα με τη μνήμη μας 54 χρόνια πριν .
Ας δούμε τι ιδανικά είχαν αυτά τα παλληκάρια ,
που με την πίστη τους στο Θεό , έδωσαν τη ζωή τους για την Κύπρο μας,
για να την βρούμε εμείς αργότερα ελεύθερη , και να τη χαρούμε ...
Δυστυχώς όμως δεν τη χαρήκαμε για πολύ , γιατί εδώ και 35 χρόνια
στενάζει κάτω απ΄ τη μπότα του τούρκου κατακτητή .

[Σπάρτακος]

Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
θα βρώ τα σκαλοπάτια
που παν στη λευτεριά.


Ευαγόρας Παλληκαρίδης

[aposal]

Η Ελλάδα μας είναι γεμάτη απο παραδείγματα ηρώων που έπεσαν για τη ανεξαρτησία μας και την Ορθοδοξία μας. Ανθρώπων που έκαναν την μεγάλη υπέρβαση στη ζωή τους και αποτελούν πρότυπα για μας, τα οποία οι εχθροί μας δεν θέλουν να θυμόμαστε, γι' αυτό και προσπαθούν να τα βγάλουν από όλα τα βιβλία ιστορίας και θρησκευτικών!
(ως εχθρούς δεν εννοώ κατ' ανάγκην αλλοδαπούς)

[vasilikirimp]

Ηταν ωραίο παιδί. Τη πρώτη μέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Μια στο κεφάλι, μια στο κόρφο , μια στο κλάμα του
Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα…….
Υστερα οι μέρες τρέξανε , παράβγαν στο λιθάρι
Καβάλα σα φοραδοπούλες χοροπήδηξαν
Υστερα κύλισαν Στρυμόνες πρωινοί
Ωσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα
Οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
Εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά
Εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!

Ηταν γερό παιδι
Τις νύχτες αγκαλιά με τα νερατζοκόριτσα
Λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων
Ητανε τόσο ο έρωτας στα σπλάχνα του
Που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη ολης της γης
Πιάνοντας ύστερα χορό με όλες τις νύφες λεύκες
Ωσπου να ακούσει και να χυσ’η αυγή το φως μες στα μαλλιά του
Η αυγή που μ’ανοιχτά μπράτσα τον έβρισκε
Στη σέλα δυο μικρών κλαδιών να γρατζουνάει τον ήλιο
Να βάφει τα λουλούδια
Ή πάλι με στοργή να σιγονανουρίζει
Τις μικρές κουκουβάγιες που ξαγρύπνησαν
Ά τι θυμάρι δυνατό η αναισαιμιά του
Τι χάρτης περηφάνειας το γυμνό του στήθος
Όσπου ξεσπούσαν λευτεριά και θάλασσα

Ηταν γενναίο παιδί
Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του
Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά
Και με το κράνος του , γυαλιστερό σημάδι
( Φτάσανε τόσο εύκολα με το μυαλό
Που δεν εγνώρισε ποτέ κακό)
Με τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά
Και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του
- Φωτιά στην άνομη φωτιά –
Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
Ύστερα λιώσαν σα χιόνι να ξεπλύνουν
Το κορμί του , σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Και το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο
Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες ερημιάς
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
Δεν έκλαψαν
Γιατί να κλάψουν
Ηταν γενναίο παιδί!



ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ