Έχω προσέξει.AngelsGR έγραψε:Σε μέρη στα οποία περνάμε αρκετή από την ώρα μας, εκεί όπου υπάρχουν εκτός από την οικογένεια μας και άλλοι άνθρωποι, όπως ο χώρος της δουλειάς μας, η εκκλησία, στο καφέ που συχνάζουμε, τυχαίνει κάποιες φορές να συχνάζουν και κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι αν και ζούνε μέσα στην κοινωνία μας στην πραγματικότητα είναι μοναχικοί μέσα στο πλήθος. Συνήθως κάθονται μόνοι τους, αν είναι μέσα σε παρέα δεν συμμετέχουν εύκολα σε συζητήσεις, συνέχεια βλέπεις πως έχουν σκεφτόμενο βλέμμα σαν κάτι να τους βασανίζει, λες και όλα τα βάρη του κόσμου έχουν πέσει επάνω τους και προσπαθούν να τα σηκώσουν.
Έχετε συναντήσει ποτέ σας κάποιον τέτοιο άνθρωπο? Έχετε προσέξει ποτέ σας να υπάρχει δίπλα σας κάποιος τέτοιος άνθρωπος? Έχετε κάνει κάτι για να τον πλησιάσετε, να προσπαθήσετε να τον καταλάβετε? Πως θα μπορούσε κάποιος να βοηθήσει έναν μοναχικό άνθρωπο?
Εμένα.
Εντάξει, αστειεύομαι.
Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να πλησιάσω ανθρώπους
που φαίνονται μοναχικοί και παραγκωνισμένοι.
Επίσης, έτυχε στη δουλειά μου όταν πρωτοπήγα,
να λένε για μια κοπέλα στριμμένη την οποία δε τη χώνευε κανείς.
Και δεν είχαν άδικο.
Διεπίστωσα κι εγώ πολλά στραβά εκ μέρους της.
Πάντα όμως την πήγαιναν κόντρα και την σνόμπαραν,
με αποτέλεσμα κι αυτή να κλείνεται πιο πολύ και να γίνεται και πιο εριστική.
Εξ' αρχής, της έπιασα κουβέντα και ήμουν φιλική μαζί της.
Το αποτέλεσμα ήταν να δώ ότι ήταν γλυκός άνθρωπος και να πούν και οι άλλοι
στο τέλος, ότι εγώ είμαι η μόνη, η οποία εκείνη η κοπέλα συμπαθεί.
Καλό είναι να πλησιάζουμε τους ανθρώπους.
Μερικοί το έχουν ανάγκη και δεν έχουν τα κότσια για διάφορους λόγους να ανοιχτούν.
Μια δοκιμή απο μέρους μας, ποτέ δε βλάπτει.
απλως μιλησες για μοναχικους ανθρωπους και οτι χρειαζονται τη βοηθεια μας. προσωπικα πιστευω οτι ολοι οι ανθρωποι στην πραγματικοτητα πορευομαστε μονοι απλως σε αλλους ειναι ολοφανερο σε αλλους οχι.