Ένα ζευγάρι, δυο πνευματικοί, δυο κατευθύνσεις...

[aposal]

Όταν βλέπω τον αδελφό μου να κλέβει πχ, ξέρω ότι εκείνη τη στιγμή διαπράττει αμαρτία γι' αυτό και προσεύχομαι στον Θεό να τον βοηθήσει να καταλάβει το σφάλμα του. Αυτό δεν είναι κατάκριση. Κατάκριση είναι όταν πω ότι ο αδελφός μου είναι κακός, ανήθικος, άχρηστος, διεφθαρμένος κλπ.
Μπορούμε δηλαδή να κρίνουμε μια πράξη ως μη σωστή, όπως και τα λόγια κάποιου, αλλά είναι λάθος (αμαρτία) να κρίνουμε τον πράττοντα, ή τον λέγοντα!
Ναι, το ότι ο αδελφός μου ενέδωσε σε ένα πάθος του σημαίνει ότι διέπραξε αμαρτία, αλλά αν κρίνω τον ίδιο, ως άτομο (κακό, αμαρτωλό, ανήθικο κλπ) διαπράττω κι εγώ αμαρτία, διότι τον κρίνω ως άνθρωπο, ενώ αυτήν την αρμοδιότητα την έχει μόνον ο Κριτής και Πλάστης μας. Εξ άλλου εγώ δεν γνωρίζω τι πόλεμο δέχθηκε ο αδελφός μου (από τον διάβολο) μέχρι να ενδώσει, ή τι πνευματικό αγώνα έδωσε, ώστε να κάνει τον διάβολο να εστιαστεί επάνω του!
Γιατί μπορεί εμένα να με κυνηγάει ένα δαίμονας και να ενδίδω στο συγκεκριμένο πάθος, τον αδελφό μου όμως μπορεί να τον πολεμάει ένα ολόκληρο τάγμα δαιμόνων μέχρι να τον καταφέρουν να ενδώσει. Αυτό, αν ισχύει, το γνωρίζει μόνον ο Θεός και γι' αυτό μόνον ο Ίδιος έχει την αρμοδιότητα (και τις γνώσεις) να κρίνει.

[Σπάρτακος]

Εγώ συμφωνώ πλήρως σε όσα γράφεις Απόστολε, πές μου που διαφωνείς με εμένα.

[Σπάρτακος]

Μια τελευταία τοποθέτηση - παρέμβαση στο θέμα, για να αποφύγω τις παρεξηγήσεις. Δεν είμαι αυτός που τα ΄΄έχει βάλει΄΄ με τους ιερείς και ειδικότερα τους πνευματικούς. Γνωρίζω πολύ καλά τι σταυρός είναι το πραγματικά τίμιο ράσο. Σέβομαι τον κλήρο, και στέκομαι με πολύ δέος μπροστά στην ευθύνη της αποστολής τους. Πολύ περισσότερο δεν έχω καμιά διάθεση για κατακρίσεις. Διαβάζοντας ξανά τα προηγούμενα post νομίζω – δεν είμαι σίγουρος, ότι μιλώντας για κατάκριση, δεν εννοούμε την κατάκριση αυτή καθ’ εαυτή, αλλά την γενικότερη διάθεση για κατάκριση, που λέμε πονηρό λογισμό, σε αντιδιαστολή με τον αγαθό λογισμό. Ούτε τέτοια διάθεση έχω. Απλά επισημαίνω οφθαλμοφανή πράγματα, και η επισήμανση αυτή δεν έχει να κάνει ούτε με κατάκριση, ούτε με πονηρό λογισμό. Λέω λοιπόν και όποιος θέλει συμφωνεί μαζί μου και όποιος θέλει όχι, ότι το ράσο είναι δυνατόν να το φορά ένας άνθρωπος του Θεού, όμως και όχι. Μπορεί λοιπόν να γίνει γιατρός ψυχής αλλά και σφαγέας της.
Με αυτό που λέω κατακρίνω; Αν νομίζεται ότι ναι συγχωρέστε με.

[theodora]

"σφαγέας της ψυχής" μας...... ? μόνον ο ίδιος ο εαυτός μας, πιστεύω.

Κανένα ανθρώπινο ον, ή ανθρώπινη άσχημη έστω κατάσταση δεν υπάρχει που να μπορεί να "σκοτώσει" την ψυχή μας.
Την καρδιά μας ναι.
Το μυαλό μας ναι. Αλλά την ίδια την ψυχή μας δεν το πιστεύω.

Αντίθετα, ο πόνος και ΟΙ ΑΔΙΚΙΕΣ, και οι άσχημες καταστάσεις αυτής εδώ της ζωής, θα είναι τα εισιτήρια για τους τόπους της Βασιλείας των Ουρανών..........

Και με αυτό που λες αδελφέ μου ΟΧΙ δεν θεωρώ πως κατακρίνεις, γιατί από το ύφος σου βγαίνει μία αγαπητική και χριστιανική ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ άποψη. Μιά χαρά τα λες! Όταν θα βγάλουμε φτερά, δεν θα έχουμε καιρό για να συζητάμε μεταξύ μας και να πληκτρολογούμε.
Άσε που εάν εκφραζόμασταν όλοι το ίδιο με καρμπόν, τότε ποιός ο λόγος να κουβεντιάζουμε.........

[aposal]

Εγώ συμφωνώ πλήρως σε όσα γράφεις Απόστολε, πές μου που διαφωνείς με εμένα.

Δεν ξέρω αν διαφωνούμε γιατί δεν έχω καταλάβει ακριβώς ποια είναι η δική σου άποψη. Τα περαπάνω πάντως δεν τα έγραψα ως μεταξύ μας διαφωνία, αλλά ως διευκρινιστικά της δικής μου άποψης. Μ' αυτό που διαφωνώ είναι με την άποψη ορισμένων γνωστών μου : "Ο Θεός, μας έδωσε μυαλό για να κρίνουμε!"
Όχι, ο Θεός μας έδωσε μυαλό για να επιλέξουμε ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε : Τον δικό του, ή τον αντίθετο!