Η μεγίστη αξία του πένθους.

[dionysisgr]

Μπαινουμε σε μια περιοδο, την πλεον κατανυκτικη του λειτουργικου ετους της Εκκλησιας μας, μπαινουμε στην πενθιμη περιοδο του εκουσιου Θειου Παθους. Με τελικο προορισμο βεβαια την Ανασταση.

Ομως, ας μεινουμε λιγο στο πενθος, και ας δωσουμε την προσηκουσα σημασια και προσοχη σε αυτην την κατασταση χαρμολυπης. Σε αυτο οπου η ξεκαθαρα ασκητικη μας, Ορθοδοξη Πιστη ονομαζει: Χαροποιον Πενθος.

Σε αυτην την κατασταση που για τον συγχρονο ανθρωπο της ανεσεως και της ασφαλειας, αποτελει τον μεγιστο φοβο. Το πενθος, ο πονος, η εγκαταλειψη, το κενο. Η ωρα του μαρτυριου η ωρα της περισυλλογης.

Οποιος εχει μεινει για λιγο μονος σε ενα Νοσοκομειο, σε εναν παγερο διαδρομο που μυριζει θανατο, που σου παραλυει την ψυχη, και καθε συναισθημα, που σε φερνει μπροστα σε αυτο το αβυσσαλεο χαος της αιωνιοτητας, οπου καθε κοσμικη ασφαλεια και βεβαιοτητα χανεται, οποιος εχει νιωσει την αισθηση της απωλειας, μπορει να καταλαβει εν μερει μονο την πνευματικη αυτη κατασταση.

Οτι πενθος τελικα σημαινει το να υπερβαινεις καθε κοσμικο μετρο, καθε γηινη και ματαια σκεψη και φροντιδα.

Οτι σε αυτην την κατασταση, εφοσον δεν ειναι εξωτερικη υστερια και ανοητη καταθλιψη, η ελεεινη απογνωση, ο Ανθρωπος τελικα συνειδητοποιει τον ΕΑΥΤΟ του. Βρισκει το μετρο του και την αντοχη του, και μετριεται ως πνευματικο και αιωνιο αναστημα ικανο και αξιο να κερδισει την αιωνιοτητα κοντα στον Χριστο.

Εφοσον ολο αυτο το πενθος τον προσωπικο γολγοθα το αναγει, το αφιερωνει, το ακουμπα στα Αχραντα ποδια του Μεγαλομαρτυρα του Σταυρου.

Αυτο το νοημα, αυτη η ασκηση και αγωγη της ψυχης μας, ειναι το ζητουμενο για την δυσκολη ωρα, για την καθημερινη μας "μεγαλη εβδομαδα" αλλα και για την Αγια και Ιερα Μεγαλη Εβδομαδα που αρχιζει σε λιγο.

Γιατι δεν υπαρχει πενθος που να μην καταληγει σε χαρα. Και δεν υπαρχει πονος που να μην δικαιωνεται εν Χριστω Ιησου. Αρκει να μενουμε εκει, και να αντλουμε νοημα και σκοπο απο τον προ καταβολης κοσμου Πενθουντα και Μανικως Ερωτευμενο Κυριο και Θεο μας, με την πτωση μας την αμαρτωλοτητα μας, αλλα και την αξια μας ως γενους ενωπιον Του.

Γιαυτο ας μην βιαζομαστε να προσπερασουμε το πενθος, αλλα με περισκεψη, με ησυχια και νουν αγρυπνον, ας θεωρουμε την μεγιστη αξια του ως μεσο καθαρσεως της ψυχης μας, ως μεσο ενηλικιωσεως και κατα Θεον μορφωσεως της, ωστε να καταστει ικανη να θεωρει το περα απο το αυτονοητο, το περα απο το εξασφαλισμενο, το περα απο το δοσμενο και εκλογικοποιημενο, το υπερβατικο.

Εφοσον η ψυχη δεν πεπαιδευθει, δεν πονεσει, δεν αναμετρηθει με το αδυσωπητο προσωπο του πονου και του θανατου, και δεν μετρησει τις αντοχες της, δεν θα λαμπικαρισθει, και δεν θα φτασει εις μετρον ηλικιας πληρωματος του Χριστου οπως εν Αγιω Πνευματι αναφωνει ο Σαγηνευτης των Εθνων Αποστολος Παυλος.

Και ετσι τελικα το πενθος, αδης, η εγκαταλειψη, το κενο, η οδυνη, ο στεναγμος, η βουβη λυπη, ολα οδηγουν και τελειωνουν στον Αναστημενο Κυριο, στην δικαιωση την οντολογικη της αιωνιοτητος, εκει οπου καθε τι βρισκει τον σκοπο και το νοημα του, εκει οπου θα καταλαβουμε οτι τιποτα δεν υποφεραμε τυχαια, χωρις λογο και αιτια, χωρις σχεδιο και ωφελεια, χωρις την Αγαπη και την Προνοια του Θεου.

Ας αγαπησουμε λοιπον αυτην την πενθιμη περιοδο, και ας την εχουμε οδηγο και στην καλη μας, και στην κακη μας κατασταση, ως φαρο και πυξιδα μεσα στην σκοτεινη και φουρτουνιασμενη θαλασσα του βιου μας, μεχρι να καταπαυσουμε στο λιμανι της Χριστοκεντρικης μας τελειωσης.

[panosgreece]

αυτη η πενθιμη κατασταση της μεγαλης εβδομαδας ειναι αυτο που λεμε το

υπερ φυσιν - υπαρχει περιπτωση μεγαλη παρασκευη να μην μας φυγει ενα δακρι .....

και σε αυτα τα πολυ ωραια που ειπε ο διονυσης να πω οτι ειναι φοβερο οτι σε αυτο το τεραστιο πενθος συμετεχει και η φυση γυρω μας

αξιζει να το προσεξουμε ,,,,,,,,θα εκπλαγουμε

πατηρ υιος και αγιο πνευμα .

καλη ανασταση λοιπον σε ολους

[eleimon]

Την ψυχωφελή πληρώσαντες τεσσαρακοστήν" οδεύουμε πλέον πρός την εβδομάδα του πάθους και της δόξας.

Η πασχαλινή πορεία μας, κάθε πασχαλινή πορεία μας μες στην μεγαλοβδομάδα, είναι μια μικρογραφία της σταυροαναστάσιμης ζωής μας, εφ'όσον βέβαια βιώνουμε και ζούμε τον Χριστό καθημερινά. Γι'αυτό και αυτές τις μέρες που έρχονται η καρδιά μας σκιρτά μυστικά και μας στέλνει απόκρυφα μηνύματα χαράς και πόνου. Πρόκειται η ψυχή μας να βιώσει βαθιά και από κοντά, σαν μικρή αδελφή του εσταυρωμένου που τον ακολουθεί στο ταξίδι Του, όλα αυτά τα μεγάλα μυστήρια στα οποία παιδεύεται όλη τη διάρκεια του χρόνου. Μακάριοι είμαστε αν ο σταυρός και η ανάσταση του Χριστού φωλιάζουν στην καρδιά μας συνεχώς σαν μυστήρια αψηλάφητα αλλά πάντα ζωντανά και καίρια για τις αποφάσεις και το δράμα του βίου μας. Τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν μας είναι γνωστά. Είναι η διαρκής επανάληψη, ο διαρκής αγώνας με τον θάνατο και την κατάλυση του. Ανανέωση είναι η μεγαλοβδομάδα και τα Πάθη της και αναβάπτιση στο ορθόδοξο ήθος και μυστήριο. Αν η αγωνία του Σταυρού και η χαρά της ανάστασης μου είναι πράγματα οικεία και γνωστά, πράγματα που τα νιώθω και τα ζω στο πετσί μου και προχωρώ στην άσκηση τους, αν όλα αυτά που θα εκτυλιχθούν ενώπιον μου τα ζώ στο διηνεκές και δεν είναι μια ψιλή ιστορική ανάμνηση αρχαίων γεγονότων, τότε έχω κερδίσει το παιχνίδι της ζωής, το παιχνίδι των ερωτημάτων, τότε δεν ζω εγώ πραγματικά, αλλά ζει εν εμοί Χριστός.

Μακάρι να ήταν έτσι και για την φτωχή μου ψυχή. Μακάρι να ήταν έτσι για όλον τον κόσμο.

Πραγματική ευτυχία, είναι να ακολουθείς τον Αρχιμάρτυρα Χριστό σε γολγοθά που σε τσακίζει χωρίς να σε ισοπεδώνει,έτσι... μόνο για την αγάπη του Χριστού. Να πίνεις από το αίμα Του, να λούζεσαι στον ιδρώτα Του, να κρύβεσαι μυστικά στις πληγές Του. Και αφού πεθάνεις και ταφείς για τον ψευτόκοσμο της αμαρτίας, να συνανασταίνεσαι μαζί Του .

Και αυτό κάθε ώρα , κάθε στιγμή, για χρόνια. Μέχρι την τελείωση σου.

carry_cross.jpg

[aposal]

Οτι πενθος τελικα σημαινει το να υπερβαινεις καθε κοσμικο μετρο, καθε γηινη και ματαια σκεψη και φροντιδα.

Γιατι δεν υπαρχει πενθος που να μην καταληγει σε χαρα. Και δεν υπαρχει πονος που να μην δικαιωνεται εν Χριστω Ιησου. Αρκει να μενουμε εκει, και να αντλουμε νοημα και σκοπο απο τον προ καταβολης κοσμου Πενθουντα και Μανικως Ερωτευμενο Κυριο και Θεο μας, με την πτωση μας την αμαρτωλοτητα μας, αλλα και την αξια μας ως γενους ενωπιον Του.

Γιαυτο ας μην βιαζομαστε να προσπερασουμε το πενθος, αλλα με περισκεψη, με ησυχια και νουν αγρυπνον, ας θεωρουμε την μεγιστη αξια του ως μεσο καθαρσεως της ψυχης μας, ως μεσο ενηλικιωσεως και κατα Θεον μορφωσεως της, ωστε να καταστει ικανη να θεωρει το περα απο το αυτονοητο, το περα απο το εξασφαλισμενο, το περα απο το δοσμενο και εκλογικοποιημενο, το υπερβατικο.

Εφοσον η ψυχη δεν πεπαιδευθει, δεν πονεσει, δεν αναμετρηθει με το αδυσωπητο προσωπο του πονου και του θανατου, και δεν μετρησει τις αντοχες της, δεν θα λαμπικαρισθει, και δεν θα φτασει εις μετρον ηλικιας πληρωματος του Χριστου οπως εν Αγιω Πνευματι αναφωνει ο Σαγηνευτης των Εθνων Αποστολος Παυλος.

Άψογος!
Έγραψες και μια φορά κάτι καλό...