Μετά από τη θλίψη έρχεται η χαρά!!

[smarti]

Τι μεγαλείο είναι ο Χριστός μας!!
Πως μπορούμε μόνο με λόγια να τον περιγράψουμε? Πως μπορούμε με αισθήματα να τον περιγράψουμε???? Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ!!!
Στην πορεία μας συναντάμε στεναχώριες προβλήματα, θλίψεις και κάπου κάπου βγαίνει από τα χείλη μας,,ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ,, και όμως αυτό το γιατί είναι η χαρά που μας περιμένει στο τέλος του δρόμου, όσο και να έχουμε στεναχωρεθει, όσο και να έχουμε ταπεινωθεί, όσο και να έχουμε πληγωθεί, όλο αυτό το βάρος που αισθανόμαστε, όλο μα όλο αυτό το βάρος, με μιας όταν το θελήσει ο Κύριος, έτσι απλά εξαφανίζεται ...φεύγει, πετάει μακριά και αφήνει μόνο αισθήματα χαράς , αγάπης και ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ στον Χριστό μας....θαυμαστά τα έργα Του!!!
Κάθε πόνος κάθε στεναχώρια στη ζωή μας έχει ένα σκοπό....και όλα αυτά που μας περιμένουνε στο τέλος είναι τόσο ωραία....ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ..σε ευχαριστούμε για όλα!!!
Μέσα από τη θλίψη θα ΤΟΝ γνωρίσουμε, για να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι...χωρίς τις θλίψεις πως θα μπορούσαμε να Τον αγαπήσουμε πιο πολύ?

[eleimon]

ressurection%20and%20the%20life.jpg

[vasilikirimp]

Μες στ' αμπέλι
χίλιες δυο μικρές γροθιές
το βαθύ μαμβί σταφύλι

Έτσι το κρασί και έτσι και το μέλι
για να γίνει , θέλει
πάλεμα η οργή , μαθές
να γλυκάνουνε τα χείλη

Παιχνίδια του ουρανού και του νερού
Γιάννης Ρίτσος
Σάμο 1960

[dionysisgr]

Ω! Γυναικες, Γυναικες!

Εσεις, τα ανάερα και αιθέρια πλασματα, πανακριβα δοχεια μυρου αυτοθυσιας, γαργαρα ποταμια κενωσεως αγαπητικης, χειμαρροι ορμητικοι αισθηματων, και κρουνοι αειροοι της ζωης!

Δεν ειναι συναισθημα ο Κυριος. Αυτα ειναι η αρχη. Το ξεκινημα της μηχανης μας. Η πρωτη φωτιση. η δωρεαν Χαρη.

Το Τελος η τελειωση, ειναι ενας αλλος τροπος υπαρξεως. Η φθορα δινει την θεση της στην αφθαρσια. Ο νους καθαιρεται και κινειται οχι ακολουθωντας το θυμικο και τους χυμους της σαρκος, αλλα την αεικινητο ακινησια του Αιτιου των Παντων.

Εδω εχουμε να κανουμε με Ουρανια Μηχανικη. Με την μεταποιηση, ανακαινιση του παλαιου Ανθρωπου. Το χωμα πια δεν εχει θεση. Η Βασιλεια των Ουρανων ειναι το απεριοριστο οριο. Το ατελεστο τελος. Ο Ανθρωπος καταπαυει. Τελειοποιειται χωρις τελος και θεωνεται συνεχως χωρις να γινει ποτε Θεος κατ'ουσιαν.

Αλλαζει η υπαρξη μας, δεν εχει πια ως αιτια κινησεως, την αναγκη, την ορμη, το ενστικτο, τα συναισθηματα.

Εχει γινει ολοκληρη μια αισθηση. Αισθανεται πια σε καθε ικμαδα και εκατοστο της αβυσσου της, τον Θεον.

Ειναι φως αυτοσυνειδησιας μεσα στο Φως της Θεοτητος, που ζωοποιει τα παντα, τα κινει, τα κοινωνει, κενωνεται σε αυτα, και τα πληρωνει.

Παμε για πολυ ψηλα, μην μενετε κατω, ας ανεβαινουμε οπως μας λεει ο Μεγας Σαγηνευτης των Εθνων Παυλος ο κλητος του Θεου Αποστολος: ".. ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν.."

Αναβαινετε μυροφορες, ντυμενες την στολη της θεοτητος, που περι πολλων τυρβαζετε, αλλα σας διαφευγει αυτο το ενα περι του οποιου εστι μονον χρεια.

[Byzantine_Spirit]

Ω! Γυναικες, Γυναικες!

Εσεις, τα ανάερα και αιθέρια πλασματα, πανακριβα δοχεια μυρου αυτοθυσιας, γαργαρα ποταμια κενωσεως αγαπητικης, χειμαρροι ορμητικοι αισθηματων, και κρουνοι αειροοι της ζωης!

Δεν ειναι συναισθημα ο Κυριος.

Απορίες:
Γιατί "Ω! Γυναικες, Γυναικες! " και όχι "Ω! Άντρες, Άντρες!" ;
Προς τι ο διαχωρισμός; Δεν καταλαβαίνω.
Επίσης που βγάζεις το συμπέρασμα ότι ο Κύριος είναι συναίσθημα και δη για τις γυναίκες,
μιας και σε αυτές αναφέρεσαι μόνο;

Αναβαινετε μυροφορες, ντυμενες την στολη της θεοτητος, που περι πολλων τυρβαζετε, αλλα σας διαφευγει αυτο το ενα περι του οποιου εστι μονον χρεια.

Και πάλι γιατί η διάκριση;
Πως συμπεραίνεις ότι οι γυναίκες "τυρβάζουν περί πολλών" και όχι οι άντρες;