Το ψίχουλο και η σταγόνα...

[NIKOSZ]

Ο Λάζαρος ήταν παραπεταμέ­νος στην πόρτα του πλούσιου. Ζητιάνος. Γεμάτος πληγές.

Ο πλούσιος, ασφαλώς θα είχε κάποια ελαφρυντικά, αν ο πτωχός και άρρωστος Λάζαρος, δεν βρι­σκόταν έξω από την πόρτα του· αν ήταν κάπου πιο μακριά· αν η φτώχεια του δεν πρόβαλλε συνεχώς μπροστά στα μάτια του!

* * *

Και ό πλούσιος, αν βρισκόταν μακριά από τον φτωχό ζητιάνο Λάζαρο, θα αισθανόταν μικρότερη πρόκληση στην ψυχή του. Άλλα αυτό το μοναδικό γεγονός, του φτωχού Λαζάρου, πού γεμάτος πληγές στεκόταν μπροστά στην πόρτα του πλουσίου, πού ζούσε όλο με γλέντια:

• από την μια, γινόταν αφορμή για βαρεία καταδίκη για τον πλούσιο, πού τον έβλεπε, χωρίς να τον σπλαγχνίζεταν

• και από την άλλη, αποτελούσε μια δοκιμασία για τον φτωχό, πού βλέποντας τον πλούσιο, ασφαλώς αισθανόταν πολύ ά­σχημα.

Ο Λάζαρος εδώ στην γη όπως φαίνεται, ήταν ευχαριστημένος ό­ταν εύρισκε λίγα ψίχουλα, πού έπεφταν από το τραπέζι του πλούσιου· ενώ ο πλούσιος, στα βά­σανα της κόλασης, λαχταρούσε για μια σταγόνα νερό.

* * *

Ο πλούσιος είχε ξεχάσει κάθε εκδήλωση βοήθειας στον γεμάτο πληγές φτωχό· αλλά να, στην κό­λαση παρακαλεί να βρει μια ελάχι­στη ανακούφιση.

Ποθεί μια σταγόνα νερό! Και αυτός δεν έδινε ούτε ένα ψίχουλο ψωμί!

Τί κρίμα, να χάνει κανείς την αιώνια ζωή για ένα ψίχουλο!


του Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου (+610 μΧ.)
Μετάφραση: + ο Ν.Μ. (Εις τα Ευαγγέλια Ομιλία 40, 4-5)

Περιοδικό «Λυχνία» Δεκέμβριος 2008