τι μένει;;;

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

στη ζωή μας έρχονται στιγμές δύσκολες , έρχονται μέρες στενάχωρες , απογοητεύσεις...τι μένει όμως στην πραγματικότητα στο μυαλό μας;
μετά τη φωτιά , καμένη γή;;; η μήπως τόπoς νεας σποράς;
μετά τη λύπη μπορεί να έρθει χαρά;

άνθρωποι που λείπουν από τη ζωή μας μπορούν να μας οδηγούν για πάντα;
πόσο δύσκολο τελικά είναι να δίνουμε στην καρδιά μας ένα χώρο σε ότι μας έχει σημαδέψει και μας έχει διαμορφώσει ως ανθρώπους;

είναι ο εγωισμός μας τόσο μεγάλος ώστε να ξεχνάμε απλά και εύκολα ότι έχει βρεθεί μπροστά μας;

[yiorgos31]

υπαρχει πισωγυρισμα σε ολα αυτα στεφανε? αν πραγματα και ανθρωποι που μας πληγωσαν βρεθουν παλι στο δρομο μας τους συγχωρουμε και προχωραμε ή συχγωρουμε κι επιστρεφουμε για να προσπαθησουμε παλι?...

[yiorgos31]

και ξερεις μπορει να μην μονο θεμα εγωισμου... αλλα πιεσης, κοινωνικου περιγυρου κλπ τι κανουμε το κραταμε μεσα μας σαν αναμνηση και προχωραμε? ή αποφασιζουμε να παλεψουμε εκει μεχρι το τελος?... η φυγη ειναι λυση απο το προβλημα κι η λησμονια βαλσαμο?

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

είναι αναπόφευκτο καί άνθρωποι να περνούν από τη ζωή μας καί διάφορες δύσκολες καταστάσεις...το θέμα είναι πόσο εύκολα ή δύσκολα διαχειριζόμαστε όλα αυτά και τελικά ποιο είναι το απόσταγμα...μπορούμε να φτάσουμε ποτέ στο σημείο ως άνθρωποι να ευχαριστούμε τον θεό για κάθε τέτοια δυσκολία που μας στέλνει;

[yiorgos31]

εγω δεν το βλεπω σα δυσκολια... να τον ευχαριστουμε σα θεικο δωρο. γιατι ο,τι παιρνουμε απο καταστασεις ευχαριστες η δυσαρεστες ειναι καλοδεχουμενο. κι αν απο κει περα μας δοθει η ευκαρια να τις επαναλαβουμε με καλυτερες προοπτικες μαθαινουμε απο τα λαθη μας και δοκιμαζουμε παλι...

[yiorgos31]

θεωρω μαλιστα οτι ο ανθρωπος αλλαζει... σε πολλα... κι αυτο γιατι οι καταστασεις που μεταβαλλονται διαρκως επηρεαζουν και μεταβαλλουν το χαρακτηρα του, τον σκληραγωγουν και τον χαλυβδωνουν με αποτελεσμα τελικα αναλογα με τις συνθηκες να προσαρμοζεται. αν δεν μπορει να προσαρμοστει οι συνεπειες ειναι μεγαλυτερες, ο πονος πιο βαρυς και η διαθεση να συνεχισει μικροτερη...

[vasilikirimp]

στη ζωή μας έρχονται στιγμές δύσκολες , έρχονται μέρες στενάχωρες , απογοητεύσεις...τι μένει όμως στην πραγματικότητα στο μυαλό μας;
μετά τη φωτιά , καμένη γή;;; η μήπως τόπoς νεας σποράς;
μετά τη λύπη μπορεί να έρθει χαρά;

άνθρωποι που λείπουν από τη ζωή μας μπορούν να μας οδηγούν για πάντα;
πόσο δύσκολο τελικά είναι να δίνουμε στην καρδιά μας ένα χώρο σε ότι μας έχει σημαδέψει και μας έχει διαμορφώσει ως ανθρώπους;

είναι ο εγωισμός μας τόσο μεγάλος ώστε να ξεχνάμε απλά και εύκολα ότι έχει βρεθεί μπροστά μας;

Πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός μεταξύ καταστάσεων - συμβάντων και υπαρκτών προσώπων

Συμβάντα γίνονται συνέχεια - συμβάλλουν έμψυχα " υλικά " άνθρωποι ....ναι δε στεκόμαστε ..κοιτάμε μπροστά συγχωρούμε , αγαπάμε , βαδίζουμε...

Μετά απο ποια φωτιά μπορεί να σπαρθεί κάτι ?
Πάνω σε καμμένη γη ? Αν δεχτούμε τον όρο καμμένη γη - εγώ προσωπικά δε μπορώ να δεχτώ αυτό τον όρο.....
Δε ξέρω τι εμβαδό έχει η δική σου καρδιά αγαπητέ Στέφανε ...αλλά πιστεύω ότι η καρδιά μας δεν αποτελείται από εμβαδά ....υπάρχει γι όλους ...δεν έχουμε ...αααα εσένα σου δίνω 15 τετραγωνικά και σε σένα 20...

Και εδώ θα βρεις λίγο αντίθετη προς αυτή την άποψη...έχουμε μια καρδιά ανοιχτεί προς όλους , σε ίσο βαθμό ...ειδάλλως πρέπει συμπληρωματικά να μας πεις και τα κριτήρια των τετραγωνικών που μοιράζεις στον καθένα....μήπως τ οονομάζεις αξία ? μήπως προτεραιότητα ? μήπως υποχρέωση ? μήπως ?

Τώρα όταν αποκλείουμε ανθρώπους διότι ΕΜΕΙΣ το επιλέγουμε ....εμάς βολεύει ...και πάλι θα γίνω σκληρή στην έκφραση μου ..αλλά κρύβει απέραντο εγωισμό ...εγωισμό διότι δεν είμαστε σε θέση να χειριστούμε τη ναγάπη που μας προσφέρουν αλλά ούτε και την αγάπη που προσφέρουμε .....τι πιο εύκολο λοιπόν να το βάλουμε στα πόδια ....να τρέξουμε απο τον ίδιο τον εαυτό μας ??

Για να το συνδυάσουμε με ένα πόστ που υπήρχε το πρωί ...περί λύπης ....ναι , να πέσουμε σε λύπη , σε αυτομεμψιμοιρία ....να παριστάνουμε το θύμα ....

Ο Θεός θέλει δυνατούς ανθρώπους , με ανοικτή καρδιά προς όλους και όλα ....η αγάπη δε πονά ...ανακουφίζει ...ο φόβος προς την αγάπη πονά ...βαραίνει και κρύβει εγωισμούς και χειρισμούς εκτροχιασμού ...

Συγνώμη για το έντονο ύφος ....κινητοποίησες ευαίσθητη χορδή που παίζει τραγουδιά ερωτήσεων...

[yiorgos31]

θεωρωντας οτι ο στεφανος αναφερεται κυριως σε εμψυχα... ισως το κλειδι για ολα ειναι η αγαπη...
αν αγαπας τον αλλο μπορεις να του συγχωρησεις ολα τα ελαττωματα και τα πραγματα που σε πληγωνουν και να επιστρεψεις κοντα του... να συζητησεις και να βρειτε τη χρυση τομη.
αν αγαπας τη δουλεια σου οσα προβληματα κι αν ερθουν μπορεις να τα αντιμετωπισεις. δε θα βαρυγγομας και δε θα ερχεσαι σε προστριβες με συναδερφους.
γενικα... αγαπη... για ολα τα πραγματα... δυστυχως εγω δεν το εχω καταφερει ακομα...

[dionysisgr]

Κοιταξε, το ερωτημα ειναι διττο. Εξισου διττη ειναι και η απαντηση.

Στις συμφορες του βιου μας, και ποιος δεν εχει τετοιες λοιπον.. Τι μενει;

Αφενος στο μυαλο, η κακη αναμνηση, οι στιγμες πονου, δεους, μπροστα στην απωλεια, η μικροτητα του ανθρωπου εναντι των απαραβατων νομων της φθορας, η πτωση βεβαιοτητων και των δεδομενων που ειχαμε μεχρι να συμβει το καθε μοιραιο γεγονος.

Αυτα σε διανοητικο επιπεδο.

Ομως ας μην ξεχναμε οτι το μυαλο μας, δεν ειναι τιποτα παραπανω απο ενα ακομα οργανο, εστω και το πλεον πολυπλοκο, μεσω του οποιου, το πολυδυναμο πνευματικο οργανο που μας συνιστα, δηλαδη η ψυχη μας, ερχεται σε κοινωνια και επαφη με τον κοσμο των αισθητων.

Ολα αναφερονται και αποτυπωνονται κατ'ουσιαν στην ψυχη. Η οποια εχει και το στοιχειο της αυτοσυνειδησιας, της οντολογικης υπαρξεως μας, και ειναι ο φεροντας, η δομικος παραγων της υποστασεως μας.

Αυτο δηλαδη που μετραει, στην πνευματικη μας πορεια, ειναι το να μην ξεχναμε εγωϊστικα μεν, οπως λες, αλλα απο την αλλη να μην στεκει, και τελματωνεται η ψυχη μας στα μοιραια αυτα γεγονοτα.

Αλλα να βρισκει την δυναμη, το νοημα, τον σκοπο, και την ενεργεια να συνεχιζει, και να αποκομιζει ωφελεια ακομη και απο την χειροτερη κατασταση που μπορει να ζησει ανθρωπος.

Ποτε βεβαια συμβαινει αυτο; Τοτε και μονο τοτε οταν η ψυχη εχει σταθερα και αταλαντευτα προσανατολισμο και κεντρο αναφορας τον Ανασταντα και Μεγαλομαρτυρα του Γολγοθα, Κυριο ημων Ιησου Χριστο.

Ο πονος οταν αναφερεται στον Χριστο, αγιαζεται, νοηματοδοτειται, ανακαινιζεται και ανακαινιζει. Δεν υπαρχει ανθρωπος που να μην περασει απο το πνευματικο κοσκινο του πονου.

Αργα η γρηγορα ερχεται αυτη η στιγμη. Για ολους. Εκει λοιπον το κρισιμο στοιχειο που θα φερει ανυπολογιστη ωφελεια και για τον πασχοντα, και για τον εν απωλεια, και γενικα για ολους οσους συμμετεχουν ειναι το εξης.

Το, Δοξα τω Θεω παντων ενεκεν, μια σταση καρτερικη, η αιματηρη μεν, αλλα υμνολογικη προς τον Θεο, αποφυγη του γογγυσμου, και η Αγια υπομονη, θα φερουν το προσδοκωμενο αποτελεσμα.

Θα αφησει δηλαδη πισω η ψυχη τα κυματα του πολυταραχου βιου, του καιρου επιτρεποντος, και θα καταπαυσει στο ατελευτητα ηρεμο και απανεμο λιμανι της εν Χριστω ειρηνης, της οντως και πραγματικης ειρηνης.

Αυτο που μενει λοιπον συμπερασματικα, ειναι ενα διδαγμα. Οτι ολα απορεουν απο τον Θεο και καταληγουν παλι σε Αυτον. Χωρις την αναφορα στον Θεο, ολα ειναι ανυποφορα, μας υπερβαινουν, μας λυγιζουν, μας διαλυουν, ως προσωπα.

Οταν ομως Χριστοποιουμε τα παντα, τοτε ο Χριστος ηδη απο αυτην την ζωη, και δεν μιλω για την μελλουσα, γινεται τα παντα τοις πασι, και βοηθος, και αδερφος, και παρηγορια, και νοημα και αγιασμος του πονου.

Αυτο μενει. Ποναμε για τον Χριστο, γιατι πρωτος Αυτος πονεσε για εμας, και μαλιστα Αυτος, χωρις να ευθυνεται κατ'ουδενα τροπο.

Αρα παλι κερδισμενοι και χρεωστες βγαινουμε στον Χριστο μας.

[yiorgos31]

το ειχα ποσταρει και παλιοτερα αλλα θεωρω οτι ειναι παντα επικαιρο... του χαλιλ γκιμπραν...

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.
Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.
Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.
Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.
Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει.
Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.
Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.
Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.
Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.
Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,
Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.
Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.
Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: "Ο Θεός είναι στην καρδιά μου", αλλά μάλλον "Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού".
Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.
Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.
Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.
Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.
Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.
Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιά
Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

και μπορει ο ποιητης να μιλαει για ερωτικη αγαπη αλλα εγω νομιζω οτι μπορουμε να το γενικευσουμε...