Αδέλφια,
Με βάση τον προηγούμενο μου προβληματισμό σχετικά με τη βοήθεια που προσφέρουμε και το αντάλλαγμα από τον πλησίον… λογίστηκα κάτι που ίσως να έχει συμβεί σε πολλούς...
Σας έχει τύχει ποτέ, για να αναπαύσετε ένα πρόσωπο να δέχεστε «ψυχαναγκαστικά» την βοήθειά του;
Π.χ. ζητάτε την βοήθεια από ένα φίλο ο οποίος σας βοηθά προς στιγμή, ικανοποιεί την ανάγκη σας για βοήθεια, αλλά αυτό συνεχίζει να σας «στηρίζει» σαν να τον έχετε περισσότερο ανάγκη είτε από δική σας υπαιτιότητα (δώσατε το δικαίωμα) είτε από παρερμηνεία δική του;.
Εμένα μου έχει συμβεί κάποιες φορές. Για να αναπαύσω ένα πρόσωπο, ότι έχει αξία και προσφέρει, υποβιβάζω τον εαυτό μου δεχόμενος την περιττή βοήθεια του. Τα πράγματα είναι εντάξει αν το άτομο είναι ταπεινό. Αν όμως αρχίζει και το παίρνει πάνω του και μας χρησιμοποιεί για την τόνωση του εγωισμού του(σχέση εξουσίας δηλ); Τότε τι γίνεται;
Είναι άστοχο ορθόδοξα να δίνουμε «καταναγκαστικά», για τον εαυτό μας, το δικαίωμα σε κάποια άτομα να μας βοηθάνε;
Θα μπορούσε μια τέτοια κατάσταση να θεωρηθεί ελεημοσύνη;
Εμένα προσωπικά μου συμβεί αυτό με έναν λειτουργό ψυχικής υγείας. Ζήτησα την βοήθεια του και αυτό το –μπιπ- το θέμα… πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένος για να το πούμε έτσι… εγώ αντί να κόψω τον αέρα από το άλλο άτομο, υπέμεινα ταπεινά την καταχρηστική, για το πρόσωπό μου, βοήθεια του. Έκανα καλά; Ήταν ένα είδος ελεημοσύνης από μέρους μου (για να νιώσω αναπαυμένος και να μη τα βάλω με τον εαυτό μου για την παραχώρηση αυτή);
Ψυχαναγκασμός για να αναπαύσουμε…;
Συντονιστής: Συντονιστές
- calendula
- Έμπειρος Αποστολέας

- Δημοσιεύσεις: 256
- Εγγραφή: Δευ Μαρ 16, 2009 2:00 pm
- Τοποθεσία: Όπου γης...
Re: Ψυχαναγκασμός για να αναπαύσουμε…;
''Οτι μας προκαλει ταραχη δεν ειναι εκ Θεου'', αυτο θα το βρεις να το υποστηριζουν μεγαλοι γεροντες στους λογους τους.
Πριν λιγους μηνες ειχα ακουσει τον πατερα Παυλο (σε μια ομιλια στον αγιο Δημητριο τον Λουμπαρδιαρη ) απο την αγ.Αικατερινη στο Σινα.Μας ρωτησε ποια ειναι η μεγαλυτερη αρετη κατα την γνωμη μας. Οι ποιο πολλοι απαντησαμε ''η αγαπη''.
Οχι ,μας λεει, η μεγαλυτερη αρετη ειναι η ειρηνη,διοτι οπου υπαρχει ειρηνη εκει αναπαυεται το πνευμα του Θεου.Και μας ειπε να παρατηρησουμε ποσο συχνα επαναλαμβανεται η λεξη ΄΄ειρηνη΄΄ μεσα στην θεια λειτουργια.
Τι να σου πω φιλτατε...εαν κανουμε κατι που θεωρουμε καλο και αυτο μας ταραζει, τοτε μαλλον κατι δεν κανουμε καλα. Αλλωστε απο τον καρπο γνωριζουμε τον δεντρο γραφει στην Κ.Δ.
Οταν ο καρπος (αυτο που νιωθουμε μετα το τελος της πραξης ) δεν ειναι γλυκος τοτε και το δεντρο καπου χωλαινει.
Χαιρετε (παντα)
Πριν λιγους μηνες ειχα ακουσει τον πατερα Παυλο (σε μια ομιλια στον αγιο Δημητριο τον Λουμπαρδιαρη ) απο την αγ.Αικατερινη στο Σινα.Μας ρωτησε ποια ειναι η μεγαλυτερη αρετη κατα την γνωμη μας. Οι ποιο πολλοι απαντησαμε ''η αγαπη''.
Οχι ,μας λεει, η μεγαλυτερη αρετη ειναι η ειρηνη,διοτι οπου υπαρχει ειρηνη εκει αναπαυεται το πνευμα του Θεου.Και μας ειπε να παρατηρησουμε ποσο συχνα επαναλαμβανεται η λεξη ΄΄ειρηνη΄΄ μεσα στην θεια λειτουργια.
Τι να σου πω φιλτατε...εαν κανουμε κατι που θεωρουμε καλο και αυτο μας ταραζει, τοτε μαλλον κατι δεν κανουμε καλα. Αλλωστε απο τον καρπο γνωριζουμε τον δεντρο γραφει στην Κ.Δ.
Οταν ο καρπος (αυτο που νιωθουμε μετα το τελος της πραξης ) δεν ειναι γλυκος τοτε και το δεντρο καπου χωλαινει.
Χαιρετε (παντα)
Κράτα με Χριστέ μου να μην σου φύγω...
