Σωτηρία

[XRHSTOS]

Πάτερ Αντώνιε θα ήθελα να σας ρωτήσω γιατί από την μια η σωτηρία κερδίζετε με σκληρούς αγώνες αλλά μπορεί και με λίγα δάκρυα να κερδιθεί?

[pAntonios]

Όσους αγώνες κι αν κάνει ο άνθρωπος είναι μάταιοι αν δεν ζητήσει τη βοήθεια του Θεού. "Χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν" είπε ο Χριστός. Άλλωστε η σωτηρία είναι δώρο του Θεού και όχι αποτέλεσμα των όποιων αγώνων μας! Αυτό το δώρο μας έδωσε η Ανάσταση του Χριστού.

Εκείνος όμως που χύνει δάκρυα, σημαίνει ότι έχει μετάνοια (αν φυσικά δεν είναι δάκρυα και σορόπια συναισθηματικά!) σημαίνει ότι ταπεινώνεται ενώπιον του Θεού και ο Θεός πολύ σύντομα θα τον ανυψώσει.
Η ταπείνωση είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος για τη σωτηρία μας, για το Θεό. Και είναι και ο πιο σύντομος!!!

[sakis_]

Εκείνος όμως που χύνει δάκρυα, σημαίνει ότι έχει μετάνοια (αν φυσικά δεν είναι δάκρυα και σορόπια συναισθηματικά!) σημαίνει ότι ταπεινώνεται ενώπιον του Θεού και ο Θεός πολύ σύντομα θα τον ανυψώσει.
Η ταπείνωση είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος για τη σωτηρία μας, για το Θεό. Και είναι και ο πιο σύντομος!!!

Η μετάνοιά μας πρέπει να είναι συνεχής μέχρι την εκδημία μας.
Όπως διαβάζουμε στα κείμενα των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας ο Χριστός είπε "Μετανοείτε" , δεν είπε "Μετανοήσατε" , που σημαίνει οτι πρέπει να βρισκόμαστε στη μετάνοια εφόρου ζωής.
Τη στιγμή που θα περατώσουμε τη μετάνοιά μας νομίζοντας οτι δεν την έχουμε πλέον ανάγκη και φτάσαμε σε μέτρα πνευματικά θα αρχίσουμε να αμαρτάνουμε εκ νέου.

[smarti]

Εκείνος όμως που χύνει δάκρυα, σημαίνει ότι έχει μετάνοια (αν φυσικά δεν είναι δάκρυα και σορόπια συναισθηματικά!) σημαίνει ότι ταπεινώνεται ενώπιον του Θεού και ο Θεός πολύ σύντομα θα τον ανυψώσει.
Η ταπείνωση είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος για τη σωτηρία μας, για το Θεό. Και είναι και ο πιο σύντομος!!!

Η μετάνοιά μας πρέπει να είναι συνεχής μέχρι την εκδημία μας.
Όπως διαβάζουμε στα κείμενα των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας ο Χριστός είπε "Μετανοείτε" , δεν είπε "Μετανοήσατε" , που σημαίνει οτι πρέπει να βρισκόμαστε στη μετάνοια εφόρου ζωής.
Τη στιγμή που θα περατώσουμε τη μετάνοιά μας νομίζοντας οτι δεν την έχουμε πλέον ανάγκη και φτάσαμε σε μέτρα πνευματικά θα αρχίσουμε να αμαρτάνουμε εκ νέου.

Σταματάμε ποτέ να αμαρτάνουμε? Ακόμα και οι πιο απλοί λογισμοί που είναι ενάντια στις εντολές του θεού δεν είναι αμαρτία? Θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε τόσο καθαροί στη ψυχή και στις πράξεις μας? ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΑΙΔΙΑ!!!!!
Αυτό με τα δάκρυα που έγραψε ο πατερας Αντώνιος με έκανε να αναρωτηθώ...και πως μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι πραγματικα δάκρυα μετάνοιας ή αν είναι σορόπια συναισθηματικα? Ισως σας φανεί χαζή η ερώτηση, αλλά πραγματικα δεν μπορω να καταλαβω πως μπορουμε να διαχωρήσουμε τα δάκρυα.

[smarti]

Δηλαδη, αν ένας άνθρωπος μετανοήσει και κλάψει για τα αμαρτήματα του...αυτα τα δάκρυα βγαίνουν από την αμαρτωλότητα που αισθάνεται...πως τότε μπορει να είναι και ίσως σοροπια συναισθηματικα..οπως το ειπε ο Πατερας Αντώνιος? Η αμαρτωλότητα που νοιώθουμε τι είναι? Νομίζω σας μπερδεψα....αλλα με δυσκολευει να γράψω ακριβως οπως το εννοω...αν κατάλαβε κάποιος και ξέρει μπορεί να με βοηθήσει?

[vasilikirimp]

Εγώ συμπληρωματικά σε όλες τις ερωτήσεις της Σμάρτι , θέλω επιπλέον να ρωτήσω
Μπορεί να συμπεριφερόμαστε , να πράττουμε έτσι ώστε να είναι αμαρτία αλλά να μην το αντιλαμβανόμαστε ως αμαρτία ;
Και αυτό όχι διότι δεν ξέρουμε να ξεχωρίζουμε ή δε γνωρίζουμε τις αμαρτίες ..... κάποιες λεπτομέρειες που δε δίνουμε σημασία και που μπορεί να είναι καθοριστικές .....

[XRHSTOS]

Βασικά τα χοντρά τα αμαρτήματα εύκολα τα καταλαβαίνουμε αλλά πολλές φορές είτε από κενοδοξία είτε από κρυφή υπερηφάνεια αμαρτάνουμε κ δεν το συναισθανόμαστε. επιπλέον εξαρτάται κ από την κατάσταση που βρισκόμαστε. ο σαρκικός άνθρωπος ζώντας από δω το πνευματικό σκότος όταν αμαρτάνει δεν καταλαβαίνει τπτ ενώ ο πνευματικός ανθρωπος νιώθει αυτήν την υποστολή της Θείας Χάριτος
Ελπίζω να βοήθησα