Και τι θέλατε; Να κάνουμε πόλεμο;
Όσο τραγικό και αν ακούγεται, η όποια κρίση δημιουργήθηκε από το δυστύχημα της 23ης Μαΐου 2006, δεν είχε ως επίκεντρο τον φόνο του Έλληνα αεροπόρου, αλλά την διαδικασία διασώσεως του Τούρκου φονιά…
Του Σάββα Δ. Βλάσση
Στις 23 Μαΐου 2006, ο Σμηναγός (Ι) Κωνσταντίνος Ηλιάκης της 343 Μοίρας φονεύθηκε όταν ένα τουρκικό F-16 συγκρούστηκε με το αεροσκάφος του. Το τραγικό δυστύχημα, οφειλόμενο στην ανικανότητα ενός θερμόαιμου Τούρκου αεροπόρου, προκάλεσε μία κρίση ορισμένων ωρών.
Κρίση, όχι επειδή φονεύθηκε ένας Έλληνας αξιωματικός (η ελληνική πλευρά δεν αντέδρασε επί της ουσίας σε κανένα επίπεδο) αλλά για την «διαχείριση» της διασώσεως του Τούρκου αεροπόρου… Οι χειρισμοί από πλευράς ΓΕΕΘΑ, άφησαν απορίες. Τουρκικά μαχητικά και ελικόπτερα CSAR εισήλθαν στο Αιγαίο κι εξετέλεσαν την αποστολή τους, μη παραλείποντας να παρενοχλήσουν και το ελληνικό ελικόπτερο που βρισκόταν στην περιοχή! Το παιχνίδι των όποιων εντυπώσεων, χάθηκε πανηγυρικά για την ελληνική πλευρά, μαζί με τον αξιωματικό της.
Η τυπική απολογητική απάντηση σε αναλόγες περιπτώσεις ανεπαρκών χειρισμών, γνωστή: «Και τί θέλατε; Να κάνουμε πόλεμο»;
Απάντηση πρόχειρη, δίχως νόημα, δεδομένου ότι εδράζεται σε εντελώς εσφαλμένο σκεπτικό.
http://vatopaidi.wordpress.com/2009/08/ ... %B1%CE%AF/
