Ο Θεός στα δύσκολα: καθαρή πίστη ή ως ψυχολογική υποστήριξη;

[manosthess]

Χαιρετω ολα τα μελη του forum,ευχομαι να εχουμε καλο και ευλογημενο υπολυπο καλοκαιριου!
Παρατηρω εδω και καιρο ανθρωπους οι οποιοι,οσο ειναι καλα στην υγεια τους και στην ζωη τους με οικονομικα οικογενειακα θεματα και με τα θεματα της εργασιας τους ,που μπορει ουτε καν για τον θεο δν θελουν να ακουνε,ουτε για τον χριστο μας για την παναγια μας,η που θελουν μονο ενα κερακι να αναβουν γιατι πιστευουν οτι μονο με ενα κερακι θα βοηθηθουν,μπορει να βλασθημουν την παναγια και τον χριστο,χαιρονται με ολο αυτο και ουτε καν ενα "δοξα το θεο"δν λενε,και να πως καμια φορα ο θεος μας δεν αφηνει καποιους,καθημερινα σε ολους δινει ευκαιρειες για να εχουν δυνατοτερη πιστη αλλα λιγη καταλεβαινουν τις ευκαιρειες,δηλ.μολις παθει κατι η υγεια τους η χαντακοθουν οικονομικα η σε οτιδηποτε αλλο τοτε αρχιζει η πιστη τους και δυναμωνει,και δοξα το θεο λενε,και εχει ο θεος για αυριο λενε,και παναγια μου βοηθησε με λενε ολα τα λενε!Θελω να πω δηλ.καποιοι μονο στα δυσκολα θυμουνται τον θεο, οταν ειναι καλα σε ολα ουτε καν που τον σκευτονται,μολις ζοριστουν λιγο κατευθειαν τον θυμουνται!Αλλα και παλι σκευτομαι μηπως αυτο μερικοι το βλεπουν σαν ψυχολογικη υποστηρηξη?καποιοι μπορει μολις τελειωσει καποια δυσκολια τους,παλι να ξεχασουν τον θεο!ισως να μην το βλεπουν και ως πιστη!
Σιγα σιγα προσθεστε τις σκεψεις σας,περι του θεματος!

[aposal]

Είναι κλασσική αντίδραση των ολιγόπιστων που ζούνε μια ζωή συνήθως κοσμική, απομακρυσμένη δηλαδή από το Θεό. Όσο είναι καλά και έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι αρκετά δυνατοί να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής βασιζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις, είναι ευτυχείς. Όταν όμως αρχίζουν τα προβλήματα και συνειδητοποιούν πως μόνοι τους ΔΕΝ μπορούν να τα βγάλουν έρα, τότε στρέφονται προς το Θεό για βοήθεια. Μακάρι όμως αυτή η στροφή να είναι ουσιαστική και όχι μόνο της στιγμής και να σημάνει την στροφή (προς τον Θεό) και στη γενικότερη ζωή τους!
Ο Θεός βλέπει αυτά τα πλασματά Του, που ζουν μακριά από Εκείνον και επιτρέπει να τους βρουν κάποιες δυσκολίες στη ζωή, ώστε να συνετιστούν και Τον προσεγγίσουν. Είναι καθαρά παιδαγωγικό μέτρο. Διευκρινίζω πως ΔΕΝ προκαλεί ο Ίδιος τις δυσκολίες αυτές (η δική μας αμέλεια και κακία είναι υπερ-αρκετή), απλά τις επιτρέπει να συμβούν.
Αν και πάλι δεν συνετιστούν πιθανόν να επιτρέψει αργότερα να τους βρούν μεγαλύτερες δυστυχίες. Τα πάντα γίνονται ώστε να "συνέλθουν" τα πλάσματά Του, να μετανοήσουν και να σωθούν, πριν να είναι πολύ αργά.

[filotas]

Φίλε Μάνο, οι δοκιμασίες είναι μια μορφή πρόσκλησης του Χριστού μας, η πιο συνηθισμένη θα έλεγα, να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ότι: "χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε". Επομένως ούτε παράξενο είναι ούτε ασυνήθιστο το να έρχονται "εις εαυτόν" πολλοί, όταν από τις δοκιμασίες συνειδητοποιήσουν την αδυναμία τους και σπάσει το φράγμα του εγωισμού τους.

Μάλιστα καλό είναι, αν βρίσκουμε το χρόνο, να προσευχόμαστε, όλοι οι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη, όταν δεχτούν (γιατί είναι βέβαιο ότι θα το δεχτούν) το μήνυμα του Χριστού μας να το αξιοποιήσουν για να επιστρέψουν στην Αγάπη Του.

[pAntonios]

Μακάρι ο κάθε άνθρωπος να εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες που του δίνει ο Θεός στη ζωή...
Ο γέρων Παίσιος έλεγε ότι ο καρκίνος είναι η πιο καλή ασθένεια διότι γέμισε τον Παράδεισο με μετανοημένους ανθρώπους!!!

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που τη βοήθεια του Θεού την αντιλαμβάνονται ψυχολογικά και μπορεί και να ζητάνε βοήθεια, όπως θα ζητούσαν από τον Αλάχ στην περίπτωση που ήταν Μουσουλμάνοι...
Ο Θεός είναι υπηρέτης τους στα σχέδια και τις επιδιώξεις τους και προσπαθούν να τον βάλουν στην υπηρεσία τους. Αυτοί πολύ εύκολα μπορεί να σκληρυνθούν και να γίνουν αργότερα άπιστοι (αν δεν ήταν ήδη!) στην πρώτη δυσκολία που θα νιώσουν ότι ο Θεός τους τους εγκαταλείπει!

Το ζήτημα είναι εμείς που τους βλέπουμε να μην τους περιφρονούμε αλλά να μπορούμε να δώσουμε μια καλή συμβουλή χωρίς φόβο και πάθος (!) και να τους κατευθύνουμε σε κάποιο πνευματικό ώστε ναξεκινήσουν μια συνειδητά πνευματική ζωή. Επίσης μπορούμε να κάνουμε μια προσευχή γι αυτούς, ένα κομποσχοίνι κοκ.