πιστευω οτι απο την ωρα που σηκωνομαστε σε ολους μας γινοντε θαυματα καθημερινος αλλα δε το καταλαβαινουυμε γιατι το εχουμε αυτονοητο οτι ετσι ζουμε.π.χ.δεν ειναι θαυμα η ζωη που μας χαρισε ο Θεος?δεν ειναι θαυμα που ενω περπαταμε στο δρομο να μας εχει χτυπηση ενα αμαξη?
πιστευω απο την ωρα που θα γεννηθουμε κ βαπτηστουμε γινοντε καθημερινα θαυματα τα οποια δε τα βλεπουμε,ολοι περιμενουμε μονο σε μια δυσκολη στηγμη να ζητησουμε απο το Θεο κατι μεγαλο, κ αν δε μας το κανει λεμε γιατι σε μας δε κανει το θαυμα του,κ σε μερικους αδυνατη η πιστη.
ειναι σαν ενα παιδι να ζητα απο τον πατερα του καποιο παιχνιδη κ να μη μπορει να του το παρει εκεινη τη στηγμη που το ζητησε.τι παει να πει οτι δεν αγαπα το παιδι του?θα το παρει οταν εκεινος μπορεσει κ ξερει το ποτε πρεπει.ετσι κ ο θεος παντα ξερει το ποτε.
