Μήπως έχουμε λάθος προτεραιότητες;

[filotas]

Χθες ένοιωσα για μια ακόμη φορά τη ματαιότητα των ανθρώπινων έργων.

Στην τελετή αποφοίτησης του ICBS συναντηθήκαμε ξανά με όλους τους συμφοιτητές μου στο MBA για να παραλάβουμε τα πτυχία μας. Από την παρέα έλειπαν δύο πρόσωπα, ο Νικηφόρος και η Κική. Ο Νικηφόρος ήξερα ότι λίγο πριν καταθέσουμε τη διπλωματική μας, πήρε προαγωγή και δυσκολευόταν να ολοκληρώσει τις εργασίες του, γι αυτό ζήτησε και τη δεύτερη παράταση. Οι συμφοιτητές μου με ενημέρωσαν ότι θα πάρει πτυχίο τον Ιανουάριο. Όμως για την Κική δε μιλούσε κανείς. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η απουσία της, επειδή η Κική ήταν από τις καλύτερες συμφοιτήτριες μου, μάλιστα ήταν και Πρόεδρος της τάξης. Τελευταία φορά την είχα δει τον Ιούνιο 15 μέρες πριν από την λήξη της προθεσμίας υποβολής της Διπλωματικής και δεν είχε κανένα πρόβλημα. Ρώτησα, λοιπόν, τι συνέβη και απάντηση του φίλου μου του Δημήτρη με άφησε άφωνο. "Δεν έμαθες, η Κική τον Ιούνιο έχασε τον άντρα της".

Αμέσως ένοιωσα, πόσο μάταια είναι όσα κάνουμε σ΄αυτή τη ζωή. Η τεράστια προσπάθεια όλων μας να ανταποκριθούμε στα φοιτητικά μας καθήκοντα, παράλληλα με τη δουλειά μας και τις οικογένειές μας, για να πάρουμε ένα ακόμη πτυχίο, φάνηκε να έχει ασήμαντη αξία μπροστά στο συγκλονιστικό γεγονός του θανάτου.

Τελικά μήπως δίνουμε μεγάλη αξία σε πράγματα ασήμαντα και υποτιμούμε, άλλα που θα 'πρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητά μας, όπως είναι η σχέση μας με τη σύντροφο της ζωής μας, τα παιδιά μας, τους γονείς μας...

Όχι δε λέω να τα παρατήσουμε όλα, όλα έχουν την αξία τους, όμως ίσως ήρθε η ώρα να επανεξετάσουμε τις προτεραιότητές μας.

[angieholi]

Μμμμμμ....
Φτιαχνεις ενα σπιτι και αρχιζεις και το γεμιζεις με 52 μπιμπελο (εμεις οι γυναικες δηλαδη), καρεδακια κεντητα στο χερι, πλεγμενα, της μηχανης, πινακες σε ολους τους τοιχους, τηλεορασεις σε καθε δωματιο, χαλακια ολων των διαστασεων, και οτι αλλο μπορει να φανταστει κανεις. Και ξαφνικα γινεται ενας σεισμος ή μια πυρκαγια και κοντευεις να τα χασεις ολα. Ή ακομα χειροτερα τα χανεις ΟΛΑ!

Εκει αρχιζεις να συνειδητοποιεις την ματαιοτητα των υλικων πραγματων... Και την ματαιοτητα ολων των πραγματων και καταστασεων της ζωης μας. Γιατι θυμωνω και γινομαι εξω φρενων; Γιατι στεναχωριεμαι για ασημαντα πραγματα; Γιατι δεν εδειξα ποτε στους δικους μου ανθρωπους ποσο πολυ τους αγαπω.....

Οχι οτι δεν χρειαζονται ολα στη ζωη μας, ολα χρειαζονται, και τα μπιμπελο και τα καρεδακια και τα χαλακια και η μορφωση και τα πτυχια, απλα δεν πρεπει να ζουμε μονο για να τα αποκτησουμε, δεν πρεπει να γινονται ΣΚΟΠΟΣ της ζωης μας. Σκοπος της ζωης μας μοναδικος, ειναι η Θεωση, ειναι να γινουμε δοχεια του Αγιου Πνευματος.

Ολα, μα ολα τα υπολοιπα ειναι τα μεσα που θα μας βοηθουν για το σκοπο αυτο. Το κακο λοιπον ειναι οτι πολλες φορες στις ζωες μας τα μεσα αυτα, αντι να μας οδηγουν στη σωτηρια μας, μας οδηγουν στην καταστροφη μας...

Και οπως πολυ σωστα ειπε ο Filotas-Νικος:

ήρθε η ώρα να επανεξετάσουμε τις προτεραιότητές μας.

και εγω θα προσθετα οτι συνεχως μεσα στη ζωη μας πρεπει να επανεξεταζουμε τις προτεραιοτητες μας, ανα τακτα διαστηματα, για να διαπιστωνουμε αν βρισκομαστε στο σωστο δρομο ή εχουμε παρεκκλινει και αμεσως να διορθωνομαστε!

[panagiotisspy]

Δυστυχώς έτσι είναι.

Η σχέση μας με τη σύντροφο της ζωής μας, τα παιδιά μας, τους γονείς μας, ακόμα και με την πίστη μας, πρέπει να βρει χώρο ανάμεσα σε άλλα πράγματα. Οπως επαγγελματική καταξίωση, ένα πτυχίο ακόμα, κοινωνικές κοινοτοπίες και τυπικότητες, μικρής μεν χρησιμότητας, αλλά "απαραίτητες", εντός του σύγχρονου γίγνεσθαι της ζωής μας. Η οποία ζωή είναι δυστυχώς πολύ σύντομη και δεν μας αφήνει πολλές φορές να τα προλάβουμε όλα.
Καμμιά φορά συμπεριφερόμαστε, λες και θα ζήσουμε αιώνια.
Ισως πρέπει πρώτα πρώτα να εμπεδώσουμε αυτό το βασικό.
Κάθε μέρα που περνά, δεν ξαναγυρίζει, κρίμα είναι να χάνεις βασικά πράγματα, χάριν άλλων κατά πολύ υποδεέστερων.
Ενα καθημερινό και ταπεινό παράδειγμα:
Πως είναι δυνατό όταν επιστρέφουμε το απόγευμα κατάκοποι από την εργασία, να μην αντεπεξέλθουμε στην επίθεση αγάπης του παιδιού μας, που μας ζητά γελαστό να παίξουμε μαζί του?
Την σκυθρωπότητα και δικαιολογημένη από μέρους μας απροθυμία, πρέπει να την κατανικήσουμε.
Καλό νομίζω είναι, να πάσχουμε για όλα αυτά τα καθημερινά. Αποτελούν κατά τη γνώμη μου και αυτά, μέρος της συνολικότερου χριστιανικού αγώνα, που πρέπει να δίνουμε.
Και τις όποιες άλλες προτεραιότητες που κατά καιρούς είμαστε υποχρεωμένοι να βάλουμε, ας τις έχουμε διαρκώς υπό δοκιμασία. Να μην γίνει ποτέ τρόπος ζωής μας, το δήθεν "υποχρεωτικό και απαραίτητο". Ας προσπαθούμε για την ουσία. Και ας είναι δύσκολο.
.

[aposal]

Μερικές φορές χρειαζόμαστε κατραπακιές για να καταλάβουμε πού πρέπει να δώσουμε σημασία, αλλά και τότε ελάχιστοι το καταλαβαίνουν.
Ο Θεός ομιλεί, αλλά τα αυτιά μας είναι κλειστά.

[fousca]

ποσο δικιο εχεις αγαπητε αποσαλ. αυτες τις σκεψεις τις κανω εδω κ ενα χρονο κ με βασανιζουν στα αληθεια. μας συνεπερνει η καθημερινοτητα, η επιτυχια, κ παντα δοξαζω το θεο κ λεω οτι κ να μας φερει να ειναι ευλογημενος αλλα να μας δωσει κ δυναμη να το αντιμετωπισουμε.
καθε μερα κ εγω σκεφτομαι ποσο ματαια ειναι ολα. ποσο παροδικα. εχω φτασει σε σημειο να κοιτιεμαι στον καθρεφτη ολο χαρα για τα μαλλια μου, η κατι αλλο κ μετα σαν κεραυνος ερχεται η σκεψη οτι..... ενα τιποτα ειμαστε, στη γη θα καταληξουμε κ ειναι το μονο που ξεχναμε. η ψυχη μας θα μεινει ανικανοποιητη κ οταν θα θελουμε να κανουμε κατι για αυτην θα ειναι πλον πολυ αργα..........δυστυχως. γιατι με αυτα τα ανθρωπινα παθη κ τη ληθη της καθημερινοτητας ειναι αδυντο να ημαστε ετοιμη για την αλλη ζωη....την αιωνια....
ειμαστε πραγματικα ανθρωπακια....πρωτα τον εαυτο μου βαζω. αλλα συντομα πρεπει να αλλαξουμε αυτες τις προτεραιοτητες κ να βαλουμε πλωρη για αλλα πιο θεικα πραγματα.
"αν πεθανεις πριν πεθανεις , δεν θα πεθανεις, οταν πεθανεις"
αυτο ειναι το μεγαλυτερο νοημα

[fousca]

τιποτα απο τα υλικα αγαθα δεν μας οδηγει στην θεωση.ολα αυτα ειναι περιτα. μας απξενωνουν κ μα ςκανουν να ξεχνουμε. οι ανεσεις. σε καθε δωματιο τηλεοραση. ε πως λοιπον θα σκεφτει ο ανθρωπος να ανοιξει ενα βιβλιο την καινη διαθηκη??οταν παντου ακουει βλεπει τα αισχρα. κ τα υπολοιπα υλικα αγαθα πιστευω για κακο μας ειναι μονο τα απαραιτητα για επιβιωση μας κανουν καλο. τα υπολοιπα μας ξυπνουν τα παθη κ θελουμε πιο πολλα πιο ωραια, .........εγω το εντοπισα στον εαυτο μου. περσυ αγορασα 7 ζευγαρια παπουτσια. δεν χρειαζεται τιποτα. αλλα γαιτι τα πηρα??αδικα λεφτα. αντι να τα δωσω ελεημοσυνη τα σπαταλισα στις επιθυμιες μου. κ αν ειναι να δωσεις στους φτωχους φουσκα μου δινεις μισο ευρω με το ζορι. θα μας καψει ο θεος γιατι ημαστε ασπλαχνοι (εγω) κ εχω προσκοληθει. κ δεν θα εχει αδικο. πλεον προσπαθω να μετριασω τις αγορες μου να αριχσω απο καπου τουλαχιστον.

[aposal]

Νομίζω ότι αυτά στα οποία πρέπει να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία είναι αυτά που δεν φθείρονται με το πέρασμα του χρόνου. Αυτό δεν σημαίνει ότι ΔΕΝ θα ασχοληθούμε με την καθημερινότητα, αλλά χωρίς αυτή να επηρεάζει ιδιαίτερα την ψυχή μας, την οποία πρέπει να την εκπαιδεύσουμε να ενδιαφέρεται κυρίως για τον Ουρανό.

[Tom1]

τιποτα απο τα υλικα αγαθα δεν μας οδηγει στην θεωση.ολα αυτα ειναι περιτα. μας απξενωνουν κ μα ςκανουν να ξεχνουμε. οι ανεσεις. σε καθε δωματιο τηλεοραση. ε πως λοιπον θα σκεφτει ο ανθρωπος να ανοιξει ενα βιβλιο την καινη διαθηκη??οταν παντου ακουει βλεπει τα αισχρα. κ τα υπολοιπα υλικα αγαθα πιστευω για κακο μας ειναι μονο τα απαραιτητα για επιβιωση μας κανουν καλο. τα υπολοιπα μας ξυπνουν τα παθη κ θελουμε πιο πολλα πιο ωραια, .........εγω το εντοπισα στον εαυτο μου. περσυ αγορασα 7 ζευγαρια παπουτσια. δεν χρειαζεται τιποτα. αλλα γαιτι τα πηρα??αδικα λεφτα. αντι να τα δωσω ελεημοσυνη τα σπαταλισα στις επιθυμιες μου. κ αν ειναι να δωσεις στους φτωχους φουσκα μου δινεις μισο ευρω με το ζορι. θα μας καψει ο θεος γιατι ημαστε ασπλαχνοι (εγω) κ εχω προσκοληθει. κ δεν θα εχει αδικο. πλεον προσπαθω να μετριασω τις αγορες μου να αριχσω απο καπου τουλαχιστον.

Γειά και χαρά. Βρε καλό μου, κοσμικοί είμαστε ως το κόκαλο. Αυτό έχω καταλάβει εγώ, είτε αγοράσω 7 ζευγάρια παπούτσια σ' ένα χρόνο, είτε δώσω 7εκατομμύρια ευρώ σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς, πάλι εγώ θα είμαι με τα ίδια ελαττώματα... και τα χαρίσματά που μου έδωσε ο Θεός, μήτε και μπορώ να διαβάζω ολημερίς την Καινή Διαθήκη (πράγμα που θα επιθυμούσα να κάνω). Μήτε πάλι, να τη βγάζω με τα απολύτως απαραίτητα, ένα ζευγάρι παπούτσια (που είναι υπέρ αρκετό)... θα αρχίσω να ταπεινολογώ... ή μήπως όχι; Το να φροντίζει με σεμνότητα ένας άνθρωπος το παρουσιαστικό του, έστω κι αν μερικές φορές υπερβάλλει σε ποσότητα, δεν το κόβω και τόσο κακό... στην τελική, αν θεωρείς πως ήταν πάρα πολλά αυτά που αγόρασες, κάνε τα δώρο σε κάποιον... κοινώς, ξεφωρτώσου τα. Γιατί τόσο άγχος; (νομίζω...). κι έχει ο Θεός. Στην προσπάθεια να βρισκόμαστε. Άσε που μου θύμισες τα άχρηστα που κουβαλάω στην ψυχή... και που τα έχω "αγοράσει" ...εγώ...
χαίρεται, και συγνώμη για την οικιότητα.

[Tom1]

ΓΙα να έχουμε προτεραιότητες, σημαίνει πως έχουμε στόχους. Αυτοί οι στόχοι, ποικίλουν και χωρίζονται σε κατηγορίες, όπως στόχοι για το επάγγελμά μας, τη μόρφωση και καλλιέργειά μας, την προσωπική μας ζωή και οπωσδήποτε την πνευματική μας προκοπή. Και υπάρχουν και παράγοντες (πολλοί) στη ζωή μας που συχνά μεταβάλλουν, τροποποιούν τα σχέδιά μας. Καμία από τις κατηγορίες αυτές δεν μπορεί να συμβαδίζει με την άλλη. Νομίζω, όλοι έχουμε την εμπειρία της σύγκρουσης της δουλειάς μας με την προσωπική μας ζωή. Πολύ χρόνο κι ενέργεια μας τρώει το επάγγελμα κι έτσι, όπως είπατε, γυρνάμε σπίτι ρετάλια. Πώς μπορούμε να συγχρονίσουμε και να τα συντονίσουμε όλ' αυτά, δεν έχω ιδέα. Ένας Θεός ξέρει (και δεν το λέω σαν έκφραση) πώς τα καταφέρνουμε και είμαστε ακόμη στα "λογικά" μας. Έτσι λοιπόν, πώς μπορούμε να έχουμε ρε παιδιά και πάντοτε σωστές προτεραιότητες; Ούτε στη δουλειά μας, που υποτίθεται ότι θεωρείται για τους περισσότερούς μας βασικό στοιχείο, δεν έχουμε τις σωστές προτεραιότητες. Και βέβαια έχουμε λάθος προτεραιότητες, αλλά όχι πάντοτε. Δεν είναι μία συνεχής λάθος πορεία αυτή του ανθρώπου. Και για να μην το πολυκουράζω, μήπως δεν έχει περισσότερο σημασία έχοντας μπροστά στα μάτια μας το στόχο, να προσπαθούμε κάνοντας λάθη, από το να κάνουμε απλώς λάθη χωρίς να προσπαθούμε?
Αυτά.

[theodora]

Πριν την προτεραιότητα, προηγείται η σκέψη μας.
Αγαθές σκέψεις να έχουμε και νομίζω πως τα υπόλοιπα έπονται.
ΚΑΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ. ΑΓΑΘΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ.
Και όλα τα υπόλοιπα ο Κύριος τα βάζει από μόνος Του σε σειρά και προτεραιότητα για να μη μας κουράζει.
Έτσι νομίζω...........