Σταυροδρόμια

[avvas]

Απ την στιγμή που αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, απ την παιδική ακόμα ηλικία, διασταυρώνεται η ζωή μας με την ζωή κάποιων άλλων ανθρώπων. Φυσικό, αναμενόμενο και αναπόφευκτο. Διασταυρώνονται οι δρόμοι μας, γνωριζόμαστε με ανθρώπους, μας χαροποιεί ή μας λυπεί ή πολλές φορές δεν μας κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη αυτή η διασταύρωση, την προσπερνάμε και συνεχίζουμε την ζωή μας. Για τούς ανθρώπους που συναντήσαμε σχηματίζουμε μια γνώμη, καλή ή κακή ή την όποια γνώμη, και οι άνθρωποι που συναντήσαμε σχηματίζουν και αυτοί για μάς μια γνώμη. Ανάλογα με την παιδεία μας, με τις προσωπικές μας εμπειρίες μέχρι τότε, με προσδοκίες που εκπληρώθηκαν ή έμειναν ανεκπλήρωτες απ την συνάντησή μας βγάζουμε και το συμπέρασμα για τον κάθε άνθρωπο όπως και αυτός για μάς.
Σε πολύ λίγες περιπτώσεις από μιά τέτοια συνάντηση στα σταυροδρόμια της ζωής, με ελάχιστους ανθρώπους, βλέπουμε πως μας συνδέουν κοινοί στόχοι, κοινές εμπειρίες, κοινά βιώματα και τότε μπορεί να αποφασίσουμε ότι με αυτόν τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους αντί να χωρίσουν οι δρόμοι μας μπορούν να ταυτιστούν. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, τις ελάχιστες απ την δική μου εμπειρία, μπορεί να αποφασίσουμε έστω και δοκιμαστικά στην αρχή να συμπορευτούμε. Και αν μας βγεί αυτή η συμπόρευση τότε την συνεχίζουμε. Είτε στις προσωπικές μας σχέσεις, είτε στις πνευματικές μας, είτε στις επαγγελματικές μας, είτε σε οποιονδήποτε άλλο τομέα της ζωής μας.
Με εξαίρεση αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις που επιλέγουμε την συμπόρευση με κάποιον ή κάποιους ανθρώπους, πάντα έρχεται μια στιγμή χωρισμού. Και αυτή η στιγμή επαναλαμβάνεται αρκετές φορές στην ζωή μας. Γνωρίζουμε ανθρώπους, μάς γνωρίζουν οι άνθρωποι, τους αρέσουμε ή δεν τους αρέσουμε, μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν και μετά ο χωρισμός.
Αυτή η διαδικασία του χωρισμού σημαίνει απλά πως αλληλοσυγχωρούμαστε, δίνουμε τα χέρια, και τραβάμε ο καθένας τον δρόμο του. Ουδεμία άλλη υποχρέωση η δέσμευση προκύπτει απ αυτές τις συναντήσεις με ανθρώπους που γνωρίσαμε στα σταυροδρόμια της ζωής μας. Είτε αγαπηθήκαμε, είτε συγκρουστήκαμε, είτε πικραθήκαμε είτε είτε.. συγχωρούμαστε και το έργο τελείωσε. Πάμε γι άλλα.
Εξαίρεση στο παραπάνω αποτελούν μόνο οι δεσμεύσεις που έχουμε δώσει ενώπιον του Θεού, δηλαδή ο γάμος και το μοναχικό σχήμα.

Παρατηρώ όμως ακριβώς σε αυτό το σημείο του χωρισμού μια δυσκολία απ τους περισσότερους ανθρώπους στο να δεχτούν τον χωρισμό και τον αποχαιρετισμό. Σαν οι άνθρωποι να θέλουν να δεθούν, να προσκολληθούν, να ταυτιστούν με τον άλλον άνθρωπο. Ακόμα και όταν είναι ολοφάνερο πως υπάρχει αδυναμία επικοινωνίας, ακόμα και όταν αυτή η συνάντηση σε κάποιο σταυροδρόμι με κάποιον ή κάποιους ανθρώπους δεν «τραβάει», δεν πάει σωστά, αρνούνται με πείσμα να αφήσουν πίσω αυτό το σταυροδρόμι και να συνεχίσουν ο καθένας τον δρόμο του. Προσπαθούν να ρίξουν άγκυρες εκεί που πουθενά δεν φαίνεται ο βυθός. Δημιουργούν σενάρια για να δώσουν προοπτική όταν δεν υπάρχει. Και έτσι και οι ίδιοι δυστυχούν και την ζωή των άλλων ανθρώπων δυσκολεύουν. Και χωρίς κανέναν λόγο.
Το έργο τελείωσε.
Δεν αποτελεί αυτοσκοπό μιάς συνάντησης με ανθρώπους η προσκόλληση μαζί τους. Σημασία έχει η εμπειρία της συνάντησης και το πέρασμα μέσα απ αυτήν την εμπειρία. Τι ωφεληθήκαμε, τι ζήσαμε, τι λάθη κάναμε. Και μετά η απόσπαση απ τους ανθρώπους, απ τις εμπειρίες, απ την συνάντηση. Και η συνέχιση του δρόμου της ζωή μας κατά εκεί που ο καθένας έχει βάλει πλώρη.

«Ότι έχει μια αρχή έχει και ένα τέλος» λέει μια κινέζικη παροιμία
Η ζωή μας σε αυτόν τον κόσμο έχει μια αρχή και ένα τέλος.
Οι συναντήσεις με ανθρώπους στα σταυροδρόμια της ζωή μας έχουν μιά αρχή και ένα τέλος.
Σημασία όμως έχει η ζωή και η συνάντηση, όχι η αρχή και το τέλος.
Απ την στιγμή που ξεκινάμε κάτι πρέπει να γνωρίζουμε πως κάποια στιγμή θα τελειώσει
Και όπως αποδεχόμαστε την αρχή ας αποδεχόμαστε και το τέλος.
Το κάθε τέλος σημαίνει απλά την ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Σε ένα σταυροδρόμι κάποτε συναντηθήκαμε
Στο ίδιο σταυροδρόμι αποχαιρετιστήκαμε
Καλή συνέχεια στο ταξίδι της ζωής!
«Το ταξίδι είναι ο προορισμός».

Υγ. οι διαφορετικές απόψεις ευπρόσδεκτες.