...ότι ηγάπησε πολύ.

[avvas]

εισήλθον σου εις την οικίαν·
ύδωρ επί τούς πόδας μου ούκ έδωκας·
αύτη δέ τοίς δάκρυσιν έβρεξέ μου τούς πόδας
καί ταίς θριξί τής κεφαλής αυτής εξέμαξε.
φίλημά μοι ούκ έδωκας·
αύτη δέ αφ' ής εισήλθεν
ού διέλιπε καταφιλούσα μου τούς πόδας.
ελαίω την κεφαλήν μου ούκ ήλειψας·
αύτη δέ μύρω ήλειψέ μου τούς πόδας.
ού χάριν λέγω σοι,
αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ·
ώ δε ολίγον αφίεται, ολίγον αγαπά.

Ήρθα στο σπίτι σου και ούτε νερό για τα πόδια μούδωσες,
ούτε με φίλησες, ούτε άλειψες με έλαιον τον κεφαλήν μου.
Και ήσουν και μαθητής μου «Σίμωνα»!

Αυτή όμως, η πόρνη και η αμαρτωλή ψυχή, με τα δάκρυά της Μου έπλυνε τα πόδια
και με τις τρίχες της κεφαλής της Μου τα σκούπιζε. Απ την ώρα που με είδε δεν
σταμάτησε να Μου φιλάει τα πόδια και με μύρο Μου άλειψε τα πόδια.

Γι αυτό θα της συγχωρεθούν της αμαρτωλής αυτής ψυχής οι πολλές της αμαρτίες,
επειδή Με αγάπησε πολύ.

Αλλά πως εγώ η αμαρτωλή και πόρνη ψυχή να έχω τόσα δάκρυα
που να φτάσουν να πλένουν και τα πόδια του Χριστού;
Πού να βρώ το μύρον της χάριτος για να αλείψω τα πόδια Του;

Πώς αφού ακόμα δεν αντιλαμβάνομαι κάν την αμαρτωλότητά μου;
Πώς αφού ακόμα δεν συναισθάνομαι την πορνεία της ψυχής μου;
Πώς αφού είμαι καθόλα «καλός χριστιανός» και καθ' όλα «σωστός»;
Πώς;;;

.. ώ δε ολίγον αφίεται, ολίγον αγαπά.