Η αληθινή συγχώρεση

[Domna]

Θέλεις να μάθεις τη σημασία της αρετής;

Τα εξής παραγγέλνει ο Θεός στους ανθρώπους: «κανείς από σας ας μη διατηρεί στην καρδιά του κακία για τον αδελφό του» (Ζαχ. ζ΄10) και «κανείς ας μην συλλογίζεται την κακία του άλλου» (Ζαχ. η΄ 17).

Βλέπεις; Δεν λέει μόνο, συγχώρεσε το κακό του άλλου, αλλά μην το έχεις ούτε στη σκέψη σου, μη το συλλογίζεσαι, άφησε όλη την οργή, εξαφάνισε την πληγή. Νομίζεις, βεβαίως, ότι με την εκδικητικότητα τιμωρείς εκείνον που σε έβλαψε. Γιατί εσύ ο ίδιος σαν άλλο δήμιο εγκατέστησες μέσα σου το θυμό και καταξεσκίζεις τα ίδια σου τα σπλάχνα.

Έχεις αδικηθεί πολύ και στερήθηκες πολλά εξαιτίας κάποιου, κακολογήθηκες και ζημιώθηκες σε πολύ σοβαρά θέματά σου και γι’ αυτό θέλεις να δεις να τιμωρείται ο αδελφός σου; Και εδώ πάλι είναι χρήσιμο να τον συγχωρήσεις.

Γιατί, εάν θελήσεις, εσύ ο ίδιος να εκδικηθείς και να επιτεθείς εναντίον του είτε με τα λόγια σου, είτε με κάποια ενέργειά σου, ή με την κατάρα σου, ο Θεός όχι μόνο δεν θα επέμβει κατ’ αυτού –εφόσον εσύ ανέλαβες την τιμωρία του- αλλά επιπλέον θα σε τιμωρήσει ως θεόμαχο.

Άφησε τα πράγματα στο Θεό. Αυτός θα τα τακτοποιήσει πολύ καλύτερα απ' ό,τι εσύ θέλεις. Σε σένα έδωσε μόνο την εντολή να προσεύχεσαι για τον άνθρωπο που σε λύπησε…

Εμάλωσες με κάποιον και κρατάς μέσα σου κακία; Μην προσέλθεις στη Θεία Κοινωνία!

Θέλεις να προσέλθεις; Συμφιλιώσου πρώτα και τότε να έλθεις να εγγίσεις τα Άχραντα Μυστήρια!

Αυτά δεν τα λέγω εγώ, αλλά ο ίδιος ο Κύριος. Αυτός για να σε συμφιλιώσει με τον Πατέρα, δεν αρνήθηκε ούτε να σφαγιασθεί, ούτε το αίμα Του να χύσει. Και συ, για να συμφιλιωθείς με τον συνάνθρωπό σου, ούτε μια λέξη δεν καταδέχεσαι να βγάλεις από το στόμα σου; Και διστάζεις να τρέξεις πρώτος; Άκουσε τι λέει για όσους κρατούν τη στάση αυτή: «Αν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και εκεί θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου... πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδελφό σου» (Ματθ. ε΄ 23-24).

Αν έβλεπες ένα μέλος του σώματός σου αποκομμένο, δεν θα έκανες τα πάντα για να το ενώσεις μα το σώμα σου; Αυτό κάνε και για τους αδελφούς σου. Όταν τους δεις να έχουν αποκοπεί από την αγάπη σου, τρέξε γρήγορα και περιμάζεψέ τους• μην περιμένεις εκείνους να έλθουν, σπεύσε εσύ πρώτος, για να λάβεις τα βραβεία!

Ένα μόνο εχθρό διαταχθήκαμε να έχουμε, τον διάβολο. Με αυτόν να μην συμφιλιωθείς ποτέ• προς τον αδελφό σου όμως ποτέ να μην έχεις βαριά καρδιά.

Κι αν ακόμη συμβεί κάποια μικροψυχία, ας είναι παροδική, ας μην υπερβαίνει το διάστημα της ημέρας. «Η δύση του ηλίου να μη σας προφθάνει οργισμένους», λέει ο Απόστολος (Εφεσ. δ΄ 26).

«…ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν…» (Ματθ. στ΄ 12).

Βλέπεις; Ο Θεός εσένα τον ίδιο έκανε κριτή της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων σου. Αν συγχωρήσεις λίγα, λίγα θα σου συγχωρεθούν. Αν συγχωρήσεις πολλά, θα σου συγχωρηθούν πολλά. Αν τα συγχωρήσεις με ειλικρίνεια και με όλη σου την καρδιά, με τον ίδιο τρόπο θα συγχωρήσει και τα δικά σου ο Θεός.

Αν μετά την συγχώρηση, κάνεις φίλο σου τον εχθρό σου, έτσι θα διάκειται και ο Θεός απέναντί σου.

Ποιας, λοιπόν, τιμωρίας δεν είναι άξιος εκείνος, που ενώ πρόκειται να κερδίσει δέκα χιλιάδες τάλαντα, εάν χάσει εκατό μόνο δηνάρια, ούτε και τα λίγα δεν συγχωρεί, αλλά στρέφει εναντίον του τα ίδια τα λόγια της προσευχής;

Γιατί όταν λες στο Θεό «συγχώρεσέ μας, όπως και εμείς συγχωρούμε τους εχθρούς μας» και κατόπιν εσύ δεν συγχωρείς, για τίποτε άλλο δεν παρακαλείς το Θεό, παρά να σε στερήσει από κάθε απολογία και συγγνώμη...

(Απόσπασμα από την ομιλία κ΄της σειράς «Εις τους Ανδριάντας»)


Πηγή: www.xfe.gr

[vivika]

κι αν εμείς συγχωρούμε αλλά ο άλλος δεν συγχωρεί;
κι αν εμείς από τη στιγμή της διάρρηξης των σχέσεων και έχουμε συγχωρέσει και έχουμε προσπαθήσει να τα ξαναβρούμε και έχουμε προσευχηθεί να μας φωτίσει ο Θεός για την επιστροφή του ατόμου στη ζωή μας, αλλά εκείνος δεν μας επιτρέπει ούτε την προσέγγιση σε αυτόν;

... και συνεχίζουμε να προσευχόμαστε περισσότερο για την φώτιση, το έλεος και την συγχώρεση του/της αδελφού/ης μας παρά για μας;


απλά αφήνουμε τα θέματα και τις ψυχές και των δύο μας στα χέρια Του και ελπίζουμε;

[panagiotisspy]

Δύσκολο πράγμα η συγχώρεση.
Ακόμα και όταν λέμε "σε συγχωρώ" σε κάποιον που μας έβλαψε, μέσα μας συνήθως παραμένει ένα κατάλοιπο, έχουμε την τάση να κρατάμε "μια πισινή" στην μελλοντική συμπεριφορά μας απέναντί του.
Οταν εμείς είμαστε αυτοί που ζητάμε να μας συγχωρήσουν, τότε θεωρούμε αυτονόητη την ανταπόκριση από τον άλλον, την στιγμή που θεωρούμε ειλικρινή την δικιά μας συγγνώμη προς αυτόν.
Πιστεύω ότι όταν εμείς είμαστε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ειλικρινείς όταν συγχωρούμε, ή όταν ζητάμε να μας συγχωρήσουν (εδώ είναι και η δυσκολία), τότε θα έχουμε και την ανταπόκριση που επιθυμούμε, με την βοήθεια του Θεού πάντοτε. Και αυτό μπορεί να είναι ενίοτε και χρονοβόρο, να απαιτεί υπομονή και πολλή αγάπη. Ολα αυτά βέβαια είναι πολύ δύσκολα, φαντάζουν έως και ουτοπικά, αλλά αυτές οι διαδρομές είναι τόσο όμορφες. Και όταν έχουμε αποφασιστικότητα ως προς την επιδίωξή μας αυτή, τότε έχουμε πολλαπλές ωφέλειες και σε πλήθος άλλων θεμάτων στη ζωή μας.

[filotas]

Ο Χριστός δεν χρησιμοποιεί το ρήμα "συγχωρούμε" αλλά "αφίεμεν". Επομένως πολύ σωστά λέει το κείμενο, που δημοσίευσε η Δόμνα, ότι όσα μας κάνουν οι άλλοι δεν πρέπει απλά να τα συγχωρούμε, αλλά να τα ξεχνούμε σα να μην έγιναν ποτέ. Μάλιστα οι Άγιοι φτάνουν στο σημείο να παρακαλούν το Θεό να τα ξεχάσει κι Εκείνος και να μην τιμωρήσει το φταίχτη.

Όμως εμείς όπως λέει η vivika είμαστε άνθρωποι με πάθη και αδυναμίες. Κι ίσως δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε μια τέτοια τέλεια συμπεριφορά, οπότε ακολουθούμε τα ακόλουθα βήματα:

1. Δεν ανταποδίδουμε το κακό με κακό.
2. Δεν χαρακτηρίζουμε τον φταίχτη σύμφωνα με την πράξη του (κατάκριση) και προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τη συμπεριφορά του μέσα στην καρδιά μας.
3. Συγχωρούμε και ξεχνούμε.
4. Προσευχόμαστε γι αυτόν που μας έβλαψε.
5. Προσπαθούμε να βρούμε αφορμή να τον ευεργετήσουμε.

Τα δυο πρώτα βήματα είναι απολύτως απαραίτητα για τους Χριστιανούς. Η παράβασή τους είναι αμαρτία και πρέπει να ζητήσουμε συγχώρεση από το Θεό γι αυτά. Τ' άλλα τρία εξαρτώνται από την πνευματική μας κατάσταση. Αξίζει όμως να τα παλέψουμε, γιατί μόνο τότε θα νοιώσουμε αληθινά ελεύθεροι και παιδιά του Θεού.

Το τι θα κάνει ο άλλος vivika εξαρτάται απ' αυτόν, αλλά και από τη δική μας στάση απέναντί του. Αν στο δικό του κακό ανταποδώσουμε καλό, πολλές φορές συγκλονίζεται και μετανοεί. Και μη νομίσεις ότι αυτό είναι θεωρία. Υπάρχουν πολλές σχετικές ιστορίες στην Παράδοση της Εκκλησίας μας, αλλά το έχω ζήσει και προσωπικά.

[Captain Yiannis]

Το τι θα κάνει ο άλλος vivika εξαρτάται απ' αυτόν, αλλά και από τη δική μας στάση απέναντί του. Αν στο δικό του κακό ανταποδώσουμε καλό, πολλές φορές συγκλονίζεται και μετανοεί. Και μη νομίσεις ότι αυτό είναι θεωρία. Υπάρχουν πολλές σχετικές ιστορίες στην Παράδοση της Εκκλησίας μας, αλλά το έχω ζήσει και προσωπικά.

Συμφωνώ απόλυτα και επιβεβαιώνω, έχω και εγώ προσωπικές εμπειρίες επ' αυτού ,
και πάντως το βέβαιον είναι ότι, το κακό με κακό δεν διορθώνετε.
Αγώνας χρειάζεται , Αγώνας.

[aposal]

Ο Χριστός δεν χρησιμοποιεί το ρήμα "συγχωρούμε" αλλά "αφίεμεν". Επομένως πολύ σωστά λέει το κείμενο, που δημοσίευσε η Δόμνα, ότι όσα μας κάνουν οι άλλοι δεν πρέπει απλά να τα συγχωρούμε, αλλά να τα ξεχνούμε σα να μην έγιναν ποτέ. Μάλιστα οι Άγιοι φτάνουν στο σημείο να παρακαλούν το Θεό να τα ξεχάσει κι Εκείνος και να μην τιμωρήσει το φταίχτη.

Έτσι. Το καλύτερο μάλιστα θα ήταν να πιστεύουμε ότι κανείς, ποτέ, δεν μας έχει αδικήσει, ή βλάψει γενικότερα.

[cloaca]

Ακόμα δυσκολότερο νομίζω είναι να κάνει κάποιος κακό σε δικούς μας ανθρώπους π.χ.στα παιδιά μας και να μπορέσουμε να τον συγχωρέσουμε.Σε μας ίσως και να το καταπιούμε ,στα παιδιά μας όμως?Εκεί θα φανεί νομίζω η συγχωρετικότητα κάποιου.Μακάρι ο Θεός να μας δώσει την δύναμη να συγχωρούμε και σε αυτές τις περιπτώσεις.