Ρώτησα κάποτε έναν πνευματικό για την αποχή των "συζυγικών καθηκόντων" κατά την περίοδο νηστείας και μου είπε τα δέοντα (αυτά που όλοι γνωριζουμε). Και τον ρωτώ, αν ο σύζυγος δεν είναι τόσο πιστός και δεν ακολουθεί τις νηστείες και επιμένει, τότε τι κάνουμε? Ακούστε τι μου είμε. "Τότε δέχεσαι και την αμαρτία την έχει εκείνος, γιατί αλλοιώς θα πάει σε άλλη γυναίκα και θα διαλύσεις το σπίτι σου, οπότε την αμαρτία την έχεις εσύ".
Αν και δεν μου αρέσει αυτός ο αυστηρά ατομικός καταλογισμός ευθύνης, εντούτοις νομίζω ότι γενικά αυτή είναι μια σωστή συμβουλή, με διάκριση, φιλανθρωπία και κατανόηση στην ανθρώπινη αδυναμία.
Ο Θεός γνωρίζει τη διάθεση της καρδιάς μας.