Παπά-Αντώνης Παπανικολάου (Κιβωτός του κόσμου)

Συντονιστής: Συντονιστές

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
lovethink
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5013
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 09, 2006 9:00 am

Παπά-Αντώνης Παπανικολάου (Κιβωτός του κόσμου)

Δημοσίευση από lovethink » Σάβ Οκτ 04, 2008 11:36 pm

Εικόνα

Η προηγούμενη συνάντησή μας είχε γίνει σε ένα μπαλκόνι στη Λένορμαν.
Μέσα στο διαμέρισμα, άστεγοι, εθελοντές, μωρά και γυμνασιόπαιδα δεν είχαν αφήσει ούτε σπιθαμή ανεκμετάλλευτη. Από κάτω τα μηχανάκια έκαναν κόντρες και στα πεζοδρόμια έβλεπες φερετζέδες και άλλα πολυπολιτισμικά σύμβολα. Ο άντρας απέναντί μου φοράει ράσο, έχει περιποιημένη γενειάδα και από το τσεπάκι του στο στήθος εξέχουν 2-3 καλά στυλό. Την πρώτη φορά που είχα ακούσει γι΄ αυτόν ήταν το 1998. Παιδευόταν να «τραβήξει» τα παιδιά από τους δρόμους και να τα πάει στο σχολείο. Ήταν μόλις 26 ετών. «Ο τρελός της Κιβωτού».

Την προηγούμενη εβδομάδα Η Κιβωτός του Κόσμου μεταφέρθηκε στα νέα της κτίρια. Ένα όνειρο που θα το ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο βορείων προαστίων. «Θέλαμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο για τα παιδιά. Μια ζωή όλοι τους λένε πόσο άχρηστοι είναι, ότι δεν έχουν αξία. Ε, τώρα έχουν κάτι για να υπερηφανευτούν», μου λέει ενώ μου δίνει το χέρι του. Είναι πια 36 χρόνων, έχει ζήσει 4 επιθέσεις από «αγνώστους» και είναι η ψυχή της πιο παραγωγικής ίσως Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που ασχολείται με παιδιά.

Γιατί γίνατε παπάς;
Πίστεψα ότι θα μπορούσα να προσφέρω κάτι στους ανθρώπους. Αυτό σκεφτόμουν τότε.

Πού μεγαλώσατε;
Στη Δραπετσώνα. Στο σπίτι που είχαν δώσει στη γιαγιά μου που ήταν πρόσφυγας. Φτώχεια πολύ, κι εγώ έλεγα στη μάνα μου να κάνουμε κάτι για αυτά τα παιδιά. Γιατί δίπλα μας υπήρχαν οικογένειες που είχαν περισσότερα προβλήματα και από εμάς.

Και πώς μεγαλώσατε; Στο κατηχητικό;
Η μητέρα μου με είχε στείλει στο κατηχητικό, αλλά ήμουν ανήσυχος άνθρωπος. Αν έβλεπα κάτι λάθος, αντιδρούσα. Συγκρουόμουν. Σιγά σιγά τελείωσα δάσκαλος, μετά πήγα στη Θεολογική Σχολή.

Εικόνα

Θα μπορούσατε να είχατε γίνει ακτιβιστής,αν υπήρχε στη Δραπετσώνα ένα τέτοιο κίνημα;Ένας οικολόγος ή ένας επαναστάτης;
Ναι, γιατί όχι; «Είδες αδελφό σου, είδες κύριο και Θεό σου», λένε οι Πατέρες.

Και πώς βρεθήκατε από τη Δραπετσώνα στον Κολωνό;
Έπεσα σαν αλεξιπτωτιστής το ΄98. Όταν χειροτονήθηκα, μου είπαν: «Θα πας στον Άγιο Γεώργιο στην Ακαδημία Πλάτωνος». Πήγα και είδα ότι υπήρχαν παιδιά που μεγάλωναν στον δρόμο. Λες και ήταν εγκαταλελειμμένα. Άρχισα να μαθαίνω για νεανικές συμμορίες, για ναρκωτικά, για διαλυμένα σπίτια...

Όταν λέτε «άρχισα να μαθαίνω»;
Κοιτάξτε, εγώ έμενα σε μια πολυκατοικία απέναντι από την πλατεία. Έβλεπα λοιπόν ότι δύο - τρεις η ώρα το πρωί, η πλατεία ήταν γεμάτη με παιδιά. Προσπαθούσαμε με τη γυναίκα μου να καταλάβουμε τι γίνεται, πώς είναι δυνατόν να μην ενδιαφέρεται κανείς; Άρχιζα να παίζω μπάσκετ με τα παιδιά. Ιδρώναμε και μετά συζητούσαμε. «Αφού δεν έχουμε παπούτσια, γιατί να μην τα κλέβουμε», μου έλεγαν. Δεν το θεωρούσαν κακό. Έμπαιναν σε ένα πολυκατάστημα και έπαιρναν.

Και βεβαίως δεν πήγαιναν στο σχολείο.
Τι σχολείο μου λέτε; Εδώ δεν είχαν να φάνε. Σκέφτηκα τι μπορούσα να τους προσφέρω. Η Εκκλησία φράγκο δεν έδινε.

Όταν λέτε «η Εκκλησία»; Η Εκκλησία, όλοι αυτοί. Ρώτησα και τους «από πάνω», αλλά δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον. Ούτε σήμερα υπάρχει. Και ό,τι λέγεται είναι για το θεαθήναι. Ούτε φράγκο δεν δίνουν γι΄ αυτά τα παιδιά. Μόνο καραμελίτσες και εικονίτσες στο κατηχητικό. Αστεία πράγματα.

Συνεχίστε μου όμως την ιστορία.Τι κάνετε εσείς;
Σας είπα, παίζω μπάσκετ και συζητάω. Καμιά φορά πάω στη γυναίκα μου και της λέω: «Αντί για δύο, μαγείρεψε για πέντε». Μετά για δέκα. Αλλά αυτό το πράγμα δεν οδηγούσε πουθενά. Κάθε μέρα γνώριζα και άλλα παιδιά που είχαν ανάγκη. Τότε αποφασίζω να κάνω το μεγάλο άνοιγμα και να νοικιάσω ένα παλιό καφενείο. Στην οδό Πύλου. Μιλάω και σε κάτι φίλους και δέχονται να τσοντάρουν. Βάλαμε θρανία και φτιάξαμε και μια κουζίνα. Στη αρχή έτρωγαν 20 παιδιά, μετά 30, μετά 50. Βέβαια παγώναμε τον χειμώνα και λειώναμε το καλοκαίρι, αλλά είχαμε επιτέλους έναν χώρο.

Με φαγητό αλλά και θρανία.
Ναι, γιατί από την αρχή ο στόχος μου ήταν να μάθουν γράμματα. Τους φτιάχναμε τα χαρτιά, τα γράφαμε στο σχολείο και τις άλλες ώρες, αντί να γυρνάνε στους δρόμους, έρχονταν στο καφενείο. Έτρωγαν, έπαιζαν, συζητούσαν, διάβαζαν. Μετά, αφού τα παιδιά έγιναν πάρα πολλά, νοικιάσαμε και δύο ορόφους επάνω στη Λένορμαν. Κάναμε έναν μικρό ξενώνα, το βράδυ δηλαδή βγάζαμε θρανία και βάζαμε κρεβάτια, γιατί είχαμε πάρα πολλούς αστέγους. Στον πόλεμο του Κόλπου, άνοιγε η πόρτα και έμπαιναν μέσα προσφυγάκια, ούτε ήξεραν να μιλήσουν ούτε τίποτα. Σιγά σιγά βρήκαμε τους γονείς τους, τα γράψαμε στο σχολείο, κάναμε τμήματα αναλφάβητων, τα εμβολιάσαμε... Η περιοχή εδώ έχει πολλούς ξένους.

Η πλειονότητα. Στην τραπεζαρία που περάσαμε ήταν μόνο τρία- τέσσερα Ελληνόπουλα και τα άλλα ήταν παιδιά από το Αφγανιστάν, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουκρανία, τη Ρωσία, τη Συρία, το Σουδάν, τη Νιγηρία.

Πόσα παιδιά έρχονται σήμερα στην Κιβωτό;
Από πέρυσι υπήρχαν 187, αλλά κάθε μέρα γράφουμε καινούργια. Σήμερα γράφτηκαν έξι παιδιά, ένα από τη Συρία, τρία από το Αφγανιστάν και δύο Τσιγγανάκια από την Αλβανία.

Τα οποία το βράδυ έρχονται οι γονείς τους και τα παίρνουν. Ναι. Μα δεν θέλω να κάνω ορφανοτροφείο. Και αν δεν έρθουν να τα πάρουν, θα πάμε εμείς στο σπίτι τους να τους μιλήσουμε. Δηλαδή τους στριμώχνουμε και λίγο, για να αναλάβουν κάποιες ευθύνες.

Έχετε σκεφθεί μήπωςκάποιοι γονείς από αυτούς δεν προσφέρουν τίποτα στα παιδιά τους;
Μπορεί, αλλά ακόμη και το καλύτερο ίδρυμα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μάνα. Αυτή είναι η άποψή μου. Έρχεται το παιδί, κλαίει και μου λέει: «Η μάνα μου χθες έκανε αυτό και αυτό, αλλά εγώ πάτερ την αγαπώ».

Πείτε μου ενδεικτικά δύο τρεις δύσκολες περιπτώσεις που αντιμετωπίσατε.
Στην αρχή σχεδόν, είχαμε δύο παιδιά που ο πατέρας τους ήταν ναρκομανής, η μάνα τους τα είχε εγκαταλείψει και μέσα στο σπίτι γινόταν διακίνηση ναρκωτικών. Αυτή τη στιγμή, το ένα παιδί έχει περάσει στο πανεπιστήμιο και το άλλο έχει βρει μια καλή δουλειά.

Μιλάμε πάντα για οικογένειες με βαρύ ιστορικό;
Ναι, δυστυχώς. Υπήρχε ένα παιδάκι, μας το έφερε ο φίλος της μάνας, που είχε μεγαλώσει μέσα σε ένα δωμάτιο βλέποντας κινούμενα σχέδια. Να φανταστείτε εμένα με έλεγε «μαμά». Βρήκαμε αυτή τη γυναίκα, δούλευε σε κάποιο μπαρ, είχε κάνει τέσσερα παιδιά με τέσσερις διαφορετικούς άντρες. Τη στηρίξαμε και πήρε πίσω το παιδάκι της.

Όταν λέτε τη στηρίξατε; Αυτό που χρειάζονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι μια δουλίτσα και δυο φράγκα στην αρχή για να σταθούν στα πόδια τους. Τους νοικιάσαμε εμείς ένα σπίτι, μετά είναι το νερό, το φως, τα φάρμακα.

Πόσους εθελοντές έχετε; Πάνω από εκατό εθελοντές, όλων των ειδικοτήτων. Μαγείρισσες, ψυχολόγους, καθηγητές για να μπορούν τα παιδιά του λυκείου να διαγωνισθούν επί ίσοις όροις για τις Ανώτατες Σχολές.

Τώρα και με τα νέα κτίρια πρέπει να αισθάνεστε ευτυχισμένος πάντως.Το σχέδιο επετεύχθη.
Δεν είχα κάποιο σχέδιο. Το ένα έφερε το άλλο. Τα περισσότερα παιδιά ήταν άρρωστα, τα δόντια τους ήταν σάπια. Και λέμε πρέπει να κάνουμε ένα μαγειρευτό, βρε παιδί μου. Και στην άλλη γωνία να τους μαθαίνουμε γράμματα. Μετά ήρθαν οι άστεγοι. Βάλαμε κρεβάτια. Μέχρι και έγκυοι γέννησαν εκεί πέρα. Μετά υπήρχε ανάγκη να φτιάξουμε λουτρά. Γιατί τα έδιωχναν από το σχολείο τα παιδιά. Βρωμούσαν. Βάλαμε ντουσιέρες και είπαμε τρεις φορές την εβδομάδα, μπάνιο. Έκανα ό,τι θα έκανε ο καθένας μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι του Θεού πάντως,που πρωταγωνιστούν αυτές τις μέρες στα δελτία,δεν φαίνεται να νοιάζονται καθόλου για όλα αυτά.
Γι΄ αυτό νιώθω αδικία και οργή. Κανονικά στην Αθήνα έπρεπε να υπάρχουν πεντακόσιες Κιβωτοί.
«Η περιουσία της Εκκλησίας ανήκει μόνο στους φτωχούς»

Τον παπα-Αντώνη δεν τον είχα δει ποτέ θυμωμένο. Ακόμη και τότε που η «Κιβωτός του» ήταν στριμωγμένη στο παλιό καφενεδάκι της οδού Πύλου και η μια αναποδιά διαδεχόταν την άλλη, αυτός ήταν πάντα ήρεμος. Για να είμαι ειλικρινής και αυτή η συνάντησή μας με χαμόγελα ξεκίνησε. Πριν αρχίσουμε και επισήμως τη συνέντευξη, περάσαμε από το εστιατόριο. Μακαρόνια με κιμά, χωριάτικη σαλάτα κ
αι φρέσκο ψωμί. Και μετά ένα πράσινο μήλο. Ήταν μεσημέρι. Άλλα παιδιά τρώγανε, άλλα ερχόντουσαν. «Πώς τις είδατε λοιπόν τις μπίζνες του Βατοπαιδίου;». Στην αρχή με κοίταξε πλάγια. Τα παιδιά τον φώναζαν λες και ήταν ο αγαπημένος τους θείος. «Κοίτα, το έφαγα». Τα μεγαλύτερα του μιλούσαν σαν φιλαράκια. Σίγουρα είχαν παίξει ποδόσφαιρο μαζί του. «Εσύ τι γνώμη έχεις» με ρωτάει ενώ τον φωτογράφιζα. Του είπα κυρίως για τις ευθύνες των πολιτικών που είναι φανερό ότι συναλλάχθηκαν με τον Εφραίμ. «Άλλοι για να σώσουν την ψυχή τους, άλλοι για τις ορθοδόξους ψήφους». «Θα δούμε τι θα δείξουν και οι λογαριασμοί, τα λεφτά είναι πολλά» του είπα ενώ είχαμε βγει από την τραπεζαρία. «Άκου να σου πω», μου φώναξε, αναγκάζοντάς με να τον κοιτάξω στα μάτια. «Τα λεφτά της Εκκλησίας, τα οικόπεδα, τα σπίτια, οι περιουσίες, όλα αυτά που συζητάμε ανήκουν μόνο σε αυτούς που πεινάνε και σε κανέναν άλλο». Ήταν βουρκωμένος και για μια στιγμή στενοχωρήθηκα που τον είχα φέρει σε δύσκολη θέση.

Σκέφτεστε πόσα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν με αυτά τα λεφτά;
Όταν οι μικροί παπάδες- γιατί υπάρχουν και άλλοι που προσπαθούν- μπορούν να κάνουν τόσα πράγματα χωρίς λεφτά, σκεφθείτε τι θα μπορούσαν να κάνουν όλα αυτά τα «μεγάλα μυαλά» με τα εκατομμύρια. Αλλά ποιος νοιάζεται για τον φτωχό κόσμο; Δηλαδή, πού είναι οι ηγεσίες, πού είναι όλοι αυτοί, όταν είναι γνωστό ότι παντού υπάρχουν παιδιά σε κίνδυνο.

Εσάς δεν σας έχουν βοηθήσει; Στα λόγια; Όλοι. Αν δεν ήταν ο απλός κόσμος δεν θα είχα κάνει τίποτα. Εχθές πάλι ήρθε μια μητέρα που έχασε το παιδί της και τέλος πάντων αντί για στεφάνια έφεραν τα χρήματα εδώ. Μας βοηθούν και κάποιοι πλούσιοι που δεν θέλουν να λέμε το όνομά τους.

Συγγνώμη,τόσα χρόνια δεν έχει βρεθεί μια πλούσια Μητρόπολη,ένα πλούσιο μοναστήρι,να σας βοηθήσει;
Δεν θέλω να συζητάω αυτά τα πράγματα, εμείς απομονωθήκαμε εδώ και κάνουμε τον δικό μας αγώνα. «Αντί να καταριόμαστε το σκοτάδι ας ανάψουμε ένα σπίρτο». Υπάρχει πάντως λίγη πίκρα ότι κάναμε τόσες προσπάθειες χωρίς καμία βοήθεια και κάποιοι άλλοι μπαινόβγαιναν στα γραφεία και έπαιρναν εκατομμύρια. Και εμείς δεν θέλαμε τα λεφτά για την πάρτη μας...
Θα μου επιτρέψετε να επιμείνω. Λεφτά από την επίσημη Εκκλησία δεν έχετε πάρει ποτέ;
Τον μισθό μου. 700 τότε και τώρα παίρνω 1.000 ευρώ. Δέκα χρόνια που κάνουμε αυτή την προσπάθεια δεν πήραμε άλλα λεφτά, ίσως γιατί τα περισσότερα παιδιά είναι από άλλες χώρες, μουσουλμανάκια κυρίως. Και πάντα κάποιος βρισκόταν και μας έλεγε «με τους ξένους ασχολείσθε;». Δηλαδή αυτόν που θα έρθει και θα μου χτυπήσει την πόρτα θα τον ρωτήσω από πού είσαι;

Από τις υπηρεσίες του κράτους έχετε παράπονα;
Παντού υπάρχουν και καλοί άνθρωποι. Εγώ βέβαια ποτέ δεν χώθηκα στα γραφεία, δεν έγλειψα και δεν ζήτησα κάτι για μένα. Η Κτηματική δεν μας έδινε ένα κουτούκι στον Κολωνό να βάλουμε τα παιδιά και τώρα ακούμε ότι παραχωρούσε ολόκληρες περιοχές. Όργια. Τι άλλο να πω;

Κάποτε ένας πολιτικός υποστήριζε ότι η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία πρέπει να πάει στον λαό.
Εγώ θα ξαναρωτήσω: Τι εξυπηρετεί η περιουσία αν δεν αποδίδεται στον λαό;Εκεί θα πρέπει να διοχετεύεται η αγάπη μας. Εγώ στην αρχή μπόρεσα να μοιράσω φαΐ, τώρα έχουμε 200 παιδιά και προσφέρουμε καταλύματα σε 22 μονογονεϊκές οικογένειες. Ανάλογα να πράξουν και όλοι οι άλλοι. Όλα τα άλλα είναι προκλητικά.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2008, εφημ.Τα Νέα
Καλή Σαρακοστή

Άβαταρ μέλους
NIKOSZ
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 6135
Εγγραφή: Τετ Οκτ 04, 2006 8:00 am
Τοποθεσία: Αθηνα

Δημοσίευση από NIKOSZ » Κυρ Οκτ 05, 2008 3:13 am

Να τον εχει η Παναγια μας καλα γιατι προκειται περι εξαιρετου λειτουργου και ανθρωπου συναμα ! Λιγα λεπτα μαζι του και αισθανεσαι η καρδια σου να γλυκαινει βλεπωντας τον αγωνα που δινει σε αυτην την οχι και τοσο προσεγμενη συνοικια των Αθηνων ! Οποτε και αν επιθυμησετε μπορουμε να τον επισκεφτουμε ξανα οπως παλιοτερα

http://www.athos.edo.gr/modules.php?nam ... pic&t=2920

Να'σαι καλα Μανωλη !
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό

Άβαταρ μέλους
Evi_J
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 1086
Εγγραφή: Κυρ Δεκ 17, 2006 9:00 am

Δημοσίευση από Evi_J » Κυρ Οκτ 05, 2008 11:49 am

Είναι από τους λίγους..... =D> =D> =D> =D> =D>

Άβαταρ μέλους
andreastsa
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 418
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 07, 2008 8:00 am

Re: Παπά Αντώνης

Δημοσίευση από andreastsa » Τετ Νοέμ 18, 2009 11:22 am

lovethink έγραψε:Εικόνα

Η προηγούμενη συνάντησή μας είχε γίνει σε ένα μπαλκόνι στη Λένορμαν.
Μέσα στο διαμέρισμα, άστεγοι, εθελοντές, μωρά και γυμνασιόπαιδα δεν είχαν αφήσει ούτε σπιθαμή ανεκμετάλλευτη. Από κάτω τα μηχανάκια έκαναν κόντρες και στα πεζοδρόμια έβλεπες φερετζέδες και άλλα πολυπολιτισμικά σύμβολα. Ο άντρας απέναντί μου φοράει ράσο, έχει περιποιημένη γενειάδα και από το τσεπάκι του στο στήθος εξέχουν 2-3 καλά στυλό. Την πρώτη φορά που είχα ακούσει γι΄ αυτόν ήταν το 1998. Παιδευόταν να «τραβήξει» τα παιδιά από τους δρόμους και να τα πάει στο σχολείο. Ήταν μόλις 26 ετών. «Ο τρελός της Κιβωτού».

Την προηγούμενη εβδομάδα Η Κιβωτός του Κόσμου μεταφέρθηκε στα νέα της κτίρια. Ένα όνειρο που θα το ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο βορείων προαστίων. «Θέλαμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο για τα παιδιά. Μια ζωή όλοι τους λένε πόσο άχρηστοι είναι, ότι δεν έχουν αξία. Ε, τώρα έχουν κάτι για να υπερηφανευτούν», μου λέει ενώ μου δίνει το χέρι του. Είναι πια 36 χρόνων, έχει ζήσει 4 επιθέσεις από «αγνώστους» και είναι η ψυχή της πιο παραγωγικής ίσως Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που ασχολείται με παιδιά.

Γιατί γίνατε παπάς;
Πίστεψα ότι θα μπορούσα να προσφέρω κάτι στους ανθρώπους. Αυτό σκεφτόμουν τότε.

Πού μεγαλώσατε;
Στη Δραπετσώνα. Στο σπίτι που είχαν δώσει στη γιαγιά μου που ήταν πρόσφυγας. Φτώχεια πολύ, κι εγώ έλεγα στη μάνα μου να κάνουμε κάτι για αυτά τα παιδιά. Γιατί δίπλα μας υπήρχαν οικογένειες που είχαν περισσότερα προβλήματα και από εμάς.

Και πώς μεγαλώσατε; Στο κατηχητικό;
Η μητέρα μου με είχε στείλει στο κατηχητικό, αλλά ήμουν ανήσυχος άνθρωπος. Αν έβλεπα κάτι λάθος, αντιδρούσα. Συγκρουόμουν. Σιγά σιγά τελείωσα δάσκαλος, μετά πήγα στη Θεολογική Σχολή.

Εικόνα

Θα μπορούσατε να είχατε γίνει ακτιβιστής,αν υπήρχε στη Δραπετσώνα ένα τέτοιο κίνημα;Ένας οικολόγος ή ένας επαναστάτης;
Ναι, γιατί όχι; «Είδες αδελφό σου, είδες κύριο και Θεό σου», λένε οι Πατέρες.

Και πώς βρεθήκατε από τη Δραπετσώνα στον Κολωνό;
Έπεσα σαν αλεξιπτωτιστής το ΄98. Όταν χειροτονήθηκα, μου είπαν: «Θα πας στον Άγιο Γεώργιο στην Ακαδημία Πλάτωνος». Πήγα και είδα ότι υπήρχαν παιδιά που μεγάλωναν στον δρόμο. Λες και ήταν εγκαταλελειμμένα. Άρχισα να μαθαίνω για νεανικές συμμορίες, για ναρκωτικά, για διαλυμένα σπίτια...

Όταν λέτε «άρχισα να μαθαίνω»;
Κοιτάξτε, εγώ έμενα σε μια πολυκατοικία απέναντι από την πλατεία. Έβλεπα λοιπόν ότι δύο - τρεις η ώρα το πρωί, η πλατεία ήταν γεμάτη με παιδιά. Προσπαθούσαμε με τη γυναίκα μου να καταλάβουμε τι γίνεται, πώς είναι δυνατόν να μην ενδιαφέρεται κανείς; Άρχιζα να παίζω μπάσκετ με τα παιδιά. Ιδρώναμε και μετά συζητούσαμε. «Αφού δεν έχουμε παπούτσια, γιατί να μην τα κλέβουμε», μου έλεγαν. Δεν το θεωρούσαν κακό. Έμπαιναν σε ένα πολυκατάστημα και έπαιρναν.

Και βεβαίως δεν πήγαιναν στο σχολείο.
Τι σχολείο μου λέτε; Εδώ δεν είχαν να φάνε. Σκέφτηκα τι μπορούσα να τους προσφέρω. Η Εκκλησία φράγκο δεν έδινε.

Όταν λέτε «η Εκκλησία»; Η Εκκλησία, όλοι αυτοί. Ρώτησα και τους «από πάνω», αλλά δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον. Ούτε σήμερα υπάρχει. Και ό,τι λέγεται είναι για το θεαθήναι. Ούτε φράγκο δεν δίνουν γι΄ αυτά τα παιδιά. Μόνο καραμελίτσες και εικονίτσες στο κατηχητικό. Αστεία πράγματα.

Συνεχίστε μου όμως την ιστορία.Τι κάνετε εσείς;
Σας είπα, παίζω μπάσκετ και συζητάω. Καμιά φορά πάω στη γυναίκα μου και της λέω: «Αντί για δύο, μαγείρεψε για πέντε». Μετά για δέκα. Αλλά αυτό το πράγμα δεν οδηγούσε πουθενά. Κάθε μέρα γνώριζα και άλλα παιδιά που είχαν ανάγκη. Τότε αποφασίζω να κάνω το μεγάλο άνοιγμα και να νοικιάσω ένα παλιό καφενείο. Στην οδό Πύλου. Μιλάω και σε κάτι φίλους και δέχονται να τσοντάρουν. Βάλαμε θρανία και φτιάξαμε και μια κουζίνα. Στη αρχή έτρωγαν 20 παιδιά, μετά 30, μετά 50. Βέβαια παγώναμε τον χειμώνα και λειώναμε το καλοκαίρι, αλλά είχαμε επιτέλους έναν χώρο.

Με φαγητό αλλά και θρανία.
Ναι, γιατί από την αρχή ο στόχος μου ήταν να μάθουν γράμματα. Τους φτιάχναμε τα χαρτιά, τα γράφαμε στο σχολείο και τις άλλες ώρες, αντί να γυρνάνε στους δρόμους, έρχονταν στο καφενείο. Έτρωγαν, έπαιζαν, συζητούσαν, διάβαζαν. Μετά, αφού τα παιδιά έγιναν πάρα πολλά, νοικιάσαμε και δύο ορόφους επάνω στη Λένορμαν. Κάναμε έναν μικρό ξενώνα, το βράδυ δηλαδή βγάζαμε θρανία και βάζαμε κρεβάτια, γιατί είχαμε πάρα πολλούς αστέγους. Στον πόλεμο του Κόλπου, άνοιγε η πόρτα και έμπαιναν μέσα προσφυγάκια, ούτε ήξεραν να μιλήσουν ούτε τίποτα. Σιγά σιγά βρήκαμε τους γονείς τους, τα γράψαμε στο σχολείο, κάναμε τμήματα αναλφάβητων, τα εμβολιάσαμε... Η περιοχή εδώ έχει πολλούς ξένους.

Η πλειονότητα. Στην τραπεζαρία που περάσαμε ήταν μόνο τρία- τέσσερα Ελληνόπουλα και τα άλλα ήταν παιδιά από το Αφγανιστάν, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουκρανία, τη Ρωσία, τη Συρία, το Σουδάν, τη Νιγηρία.

Πόσα παιδιά έρχονται σήμερα στην Κιβωτό;
Από πέρυσι υπήρχαν 187, αλλά κάθε μέρα γράφουμε καινούργια. Σήμερα γράφτηκαν έξι παιδιά, ένα από τη Συρία, τρία από το Αφγανιστάν και δύο Τσιγγανάκια από την Αλβανία.

Τα οποία το βράδυ έρχονται οι γονείς τους και τα παίρνουν. Ναι. Μα δεν θέλω να κάνω ορφανοτροφείο. Και αν δεν έρθουν να τα πάρουν, θα πάμε εμείς στο σπίτι τους να τους μιλήσουμε. Δηλαδή τους στριμώχνουμε και λίγο, για να αναλάβουν κάποιες ευθύνες.

Έχετε σκεφθεί μήπωςκάποιοι γονείς από αυτούς δεν προσφέρουν τίποτα στα παιδιά τους;
Μπορεί, αλλά ακόμη και το καλύτερο ίδρυμα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μάνα. Αυτή είναι η άποψή μου. Έρχεται το παιδί, κλαίει και μου λέει: «Η μάνα μου χθες έκανε αυτό και αυτό, αλλά εγώ πάτερ την αγαπώ».

Πείτε μου ενδεικτικά δύο τρεις δύσκολες περιπτώσεις που αντιμετωπίσατε.
Στην αρχή σχεδόν, είχαμε δύο παιδιά που ο πατέρας τους ήταν ναρκομανής, η μάνα τους τα είχε εγκαταλείψει και μέσα στο σπίτι γινόταν διακίνηση ναρκωτικών. Αυτή τη στιγμή, το ένα παιδί έχει περάσει στο πανεπιστήμιο και το άλλο έχει βρει μια καλή δουλειά.

Μιλάμε πάντα για οικογένειες με βαρύ ιστορικό;
Ναι, δυστυχώς. Υπήρχε ένα παιδάκι, μας το έφερε ο φίλος της μάνας, που είχε μεγαλώσει μέσα σε ένα δωμάτιο βλέποντας κινούμενα σχέδια. Να φανταστείτε εμένα με έλεγε «μαμά». Βρήκαμε αυτή τη γυναίκα, δούλευε σε κάποιο μπαρ, είχε κάνει τέσσερα παιδιά με τέσσερις διαφορετικούς άντρες. Τη στηρίξαμε και πήρε πίσω το παιδάκι της.

Όταν λέτε τη στηρίξατε; Αυτό που χρειάζονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι μια δουλίτσα και δυο φράγκα στην αρχή για να σταθούν στα πόδια τους. Τους νοικιάσαμε εμείς ένα σπίτι, μετά είναι το νερό, το φως, τα φάρμακα.

Πόσους εθελοντές έχετε; Πάνω από εκατό εθελοντές, όλων των ειδικοτήτων. Μαγείρισσες, ψυχολόγους, καθηγητές για να μπορούν τα παιδιά του λυκείου να διαγωνισθούν επί ίσοις όροις για τις Ανώτατες Σχολές.

Τώρα και με τα νέα κτίρια πρέπει να αισθάνεστε ευτυχισμένος πάντως.Το σχέδιο επετεύχθη.
Δεν είχα κάποιο σχέδιο. Το ένα έφερε το άλλο. Τα περισσότερα παιδιά ήταν άρρωστα, τα δόντια τους ήταν σάπια. Και λέμε πρέπει να κάνουμε ένα μαγειρευτό, βρε παιδί μου. Και στην άλλη γωνία να τους μαθαίνουμε γράμματα. Μετά ήρθαν οι άστεγοι. Βάλαμε κρεβάτια. Μέχρι και έγκυοι γέννησαν εκεί πέρα. Μετά υπήρχε ανάγκη να φτιάξουμε λουτρά. Γιατί τα έδιωχναν από το σχολείο τα παιδιά. Βρωμούσαν. Βάλαμε ντουσιέρες και είπαμε τρεις φορές την εβδομάδα, μπάνιο. Έκανα ό,τι θα έκανε ο καθένας μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι του Θεού πάντως,που πρωταγωνιστούν αυτές τις μέρες στα δελτία,δεν φαίνεται να νοιάζονται καθόλου για όλα αυτά.
Γι΄ αυτό νιώθω αδικία και οργή. Κανονικά στην Αθήνα έπρεπε να υπάρχουν πεντακόσιες Κιβωτοί.
«Η περιουσία της Εκκλησίας ανήκει μόνο στους φτωχούς»

Τον παπα-Αντώνη δεν τον είχα δει ποτέ θυμωμένο. Ακόμη και τότε που η «Κιβωτός του» ήταν στριμωγμένη στο παλιό καφενεδάκι της οδού Πύλου και η μια αναποδιά διαδεχόταν την άλλη, αυτός ήταν πάντα ήρεμος. Για να είμαι ειλικρινής και αυτή η συνάντησή μας με χαμόγελα ξεκίνησε. Πριν αρχίσουμε και επισήμως τη συνέντευξη, περάσαμε από το εστιατόριο. Μακαρόνια με κιμά, χωριάτικη σαλάτα κ
αι φρέσκο ψωμί. Και μετά ένα πράσινο μήλο. Ήταν μεσημέρι. Άλλα παιδιά τρώγανε, άλλα ερχόντουσαν. «Πώς τις είδατε λοιπόν τις μπίζνες του Βατοπαιδίου;». Στην αρχή με κοίταξε πλάγια. Τα παιδιά τον φώναζαν λες και ήταν ο αγαπημένος τους θείος. «Κοίτα, το έφαγα». Τα μεγαλύτερα του μιλούσαν σαν φιλαράκια. Σίγουρα είχαν παίξει ποδόσφαιρο μαζί του. «Εσύ τι γνώμη έχεις» με ρωτάει ενώ τον φωτογράφιζα. Του είπα κυρίως για τις ευθύνες των πολιτικών που είναι φανερό ότι συναλλάχθηκαν με τον Εφραίμ. «Άλλοι για να σώσουν την ψυχή τους, άλλοι για τις ορθοδόξους ψήφους». «Θα δούμε τι θα δείξουν και οι λογαριασμοί, τα λεφτά είναι πολλά» του είπα ενώ είχαμε βγει από την τραπεζαρία. «Άκου να σου πω», μου φώναξε, αναγκάζοντάς με να τον κοιτάξω στα μάτια. «Τα λεφτά της Εκκλησίας, τα οικόπεδα, τα σπίτια, οι περιουσίες, όλα αυτά που συζητάμε ανήκουν μόνο σε αυτούς που πεινάνε και σε κανέναν άλλο». Ήταν βουρκωμένος και για μια στιγμή στενοχωρήθηκα που τον είχα φέρει σε δύσκολη θέση.

Σκέφτεστε πόσα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν με αυτά τα λεφτά;
Όταν οι μικροί παπάδες- γιατί υπάρχουν και άλλοι που προσπαθούν- μπορούν να κάνουν τόσα πράγματα χωρίς λεφτά, σκεφθείτε τι θα μπορούσαν να κάνουν όλα αυτά τα «μεγάλα μυαλά» με τα εκατομμύρια. Αλλά ποιος νοιάζεται για τον φτωχό κόσμο; Δηλαδή, πού είναι οι ηγεσίες, πού είναι όλοι αυτοί, όταν είναι γνωστό ότι παντού υπάρχουν παιδιά σε κίνδυνο.

Εσάς δεν σας έχουν βοηθήσει; Στα λόγια; Όλοι. Αν δεν ήταν ο απλός κόσμος δεν θα είχα κάνει τίποτα. Εχθές πάλι ήρθε μια μητέρα που έχασε το παιδί της και τέλος πάντων αντί για στεφάνια έφεραν τα χρήματα εδώ. Μας βοηθούν και κάποιοι πλούσιοι που δεν θέλουν να λέμε το όνομά τους.

Συγγνώμη,τόσα χρόνια δεν έχει βρεθεί μια πλούσια Μητρόπολη,ένα πλούσιο μοναστήρι,να σας βοηθήσει;
Δεν θέλω να συζητάω αυτά τα πράγματα, εμείς απομονωθήκαμε εδώ και κάνουμε τον δικό μας αγώνα. «Αντί να καταριόμαστε το σκοτάδι ας ανάψουμε ένα σπίρτο». Υπάρχει πάντως λίγη πίκρα ότι κάναμε τόσες προσπάθειες χωρίς καμία βοήθεια και κάποιοι άλλοι μπαινόβγαιναν στα γραφεία και έπαιρναν εκατομμύρια. Και εμείς δεν θέλαμε τα λεφτά για την πάρτη μας...
Θα μου επιτρέψετε να επιμείνω. Λεφτά από την επίσημη Εκκλησία δεν έχετε πάρει ποτέ;
Τον μισθό μου. 700 τότε και τώρα παίρνω 1.000 ευρώ. Δέκα χρόνια που κάνουμε αυτή την προσπάθεια δεν πήραμε άλλα λεφτά, ίσως γιατί τα περισσότερα παιδιά είναι από άλλες χώρες, μουσουλμανάκια κυρίως. Και πάντα κάποιος βρισκόταν και μας έλεγε «με τους ξένους ασχολείσθε;». Δηλαδή αυτόν που θα έρθει και θα μου χτυπήσει την πόρτα θα τον ρωτήσω από πού είσαι;

Από τις υπηρεσίες του κράτους έχετε παράπονα;
Παντού υπάρχουν και καλοί άνθρωποι. Εγώ βέβαια ποτέ δεν χώθηκα στα γραφεία, δεν έγλειψα και δεν ζήτησα κάτι για μένα. Η Κτηματική δεν μας έδινε ένα κουτούκι στον Κολωνό να βάλουμε τα παιδιά και τώρα ακούμε ότι παραχωρούσε ολόκληρες περιοχές. Όργια. Τι άλλο να πω;

Κάποτε ένας πολιτικός υποστήριζε ότι η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία πρέπει να πάει στον λαό.
Εγώ θα ξαναρωτήσω: Τι εξυπηρετεί η περιουσία αν δεν αποδίδεται στον λαό;Εκεί θα πρέπει να διοχετεύεται η αγάπη μας. Εγώ στην αρχή μπόρεσα να μοιράσω φαΐ, τώρα έχουμε 200 παιδιά και προσφέρουμε καταλύματα σε 22 μονογονεϊκές οικογένειες. Ανάλογα να πράξουν και όλοι οι άλλοι. Όλα τα άλλα είναι προκλητικά.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2008, εφημ.Τα Νέα
Δείτε ξανά τη συνέντευξη, αξίζει!

Άβαταρ μέλους
Dimitris39
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5835
Εγγραφή: Κυρ Ιούλ 05, 2009 8:46 pm

Re: Παπά Αντώνης

Δημοσίευση από Dimitris39 » Τετ Νοέμ 18, 2009 11:31 am

Κύριε,Θεέ μου,Νύμφιε της ψυχής μου, λυτρωτή μου.
Μνήσθητί μου εν τη βασιλεία σου

«Χαίροις μετά Θεόν ή Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος ή έχουσα»

ἳνα ὦσιν ἓν, καθώς ἡμεῖς

Θεέ μου σ'αγαπώ

Άβαταρ μέλους
dionysisgr
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 4264
Εγγραφή: Τρί Φεβ 12, 2008 9:00 am
Τοποθεσία: Νικαια

Re: Παπά Αντώνης

Δημοσίευση από dionysisgr » Τετ Νοέμ 18, 2009 11:47 am

Αυτη ειναι ΕΜΠΡΑΚΤΗ αγαπη και ΟΡΘΟΔΟΞΟΤΑΤΗ και ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ.

Οχι η ψευδοαγαπη, η ακαδημαϊκη, η της δημιουργικης "θεολογιας" του μηδενισμου, που εξαγγελονται οι οικουμενιστες, δικοι μας και ξενοι.

Οποιος θελει να σπουδασει Αγαπη, εδω να εντρυφησει κυριοι, των συνεδριων, και των "υψηλων" θεολογικων διαλογων..

Τι λες ρε Διονυση, τα εχεις χασει; Τι δουλεια εχει το θεμα του οικουμενισμου με το παρον αγιο θεμα αυτο;

Nαι. τα εχω χασει. Ειμαι σιγουρος γιαυτο αδελφοι.

Οπως εχω χασει εδω και πολυ καιρο και την ανθρωπια μου, και την αγαπη μου, συγκρινομενος με αυτον τον ΗΡΩΑ, της Πιστεως, τον παπα Αντωνη που φιλω την δεξιαν του, τον αξιο λειτουργο του Υψιστου και μονου αληθινου Θεου, του Κυριου μας Ιησου Χριστου, μετα του Πατρος Αυτου, και του Παναγιου Πνευματος, του εν Τριαδι προκυνητου και δοξαζομενου.

Ολα τα εχω χασει, αφηστε μας τουλαχιστον την Πιστη μας ησυχη, μπας και σωθουμε απο αυτην και μονο.
"ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν."

Άβαταρ μέλους
NIKI
Βασικός Αποστολέας
Βασικός Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 140
Εγγραφή: Τρί Οκτ 11, 2005 8:00 am

Re: Παπά Αντώνης

Δημοσίευση από NIKI » Τετ Νοέμ 18, 2009 12:07 pm

Καλημερα εν Χριστω αδέλφια μου.Με δακρυα στα μάτια ενα εχω να πω.Ειναι ενα μεγαλα χαστουκι για ολους μας.Ευλογημενο το εργο σου και εσυ Πατερ Αντωνη.Ευχαριστουμε.

vasilisalt
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 6085
Εγγραφή: Παρ Ιουν 19, 2009 3:19 pm

Re: Παπά Αντώνης

Δημοσίευση από vasilisalt » Τετ Νοέμ 18, 2009 12:15 pm

Μπράβο στον Ανδρέα που το επανέφερε.
Στην ιστοσελίδα της κιβωτού που αναφέρεται παραπάνω, υπάρχει σταθερό τηλέφωνο που μπορούμε έστω και ελάχιστα να συνεισφαίρουμε.

Άβαταρ μέλους
smarti
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5165
Εγγραφή: Κυρ Μαρ 09, 2008 9:00 am
Τοποθεσία: Σμαρώ@Κατερίνη, Σέρρες

Re: Παπά Αντώνης

Δημοσίευση από smarti » Τετ Νοέμ 18, 2009 12:38 pm

vasilisalt έγραψε:Μπράβο στον Ανδρέα που το επανέφερε.
Στην ιστοσελίδα της κιβωτού που αναφέρεται παραπάνω, υπάρχει σταθερό τηλέφωνο που μπορούμε έστω και ελάχιστα να συνεισφαίρουμε.
Και γιατί να μην συνεισφέρουμε όλοι μαζί από κάτι ..........κάποιος που γνωρίζει τον πατέρα Αντώνιο μήπως μπορεί να έρθει σε επαφή μαζί του? (Η ιεραποστολη είναι κάτι άλλο και δεν την ξέχασα απλω ς περιμένω απαντηση απο τον πιλοτο..μου ειπε πως θα το κοιτάξει)...

Τι λέτε??? Για τα παιδάκια :25 :25 να τους κάνουμε ένα χριστουγεννιάτικο δωράκι? .....Μπορει να το οργανωσει καποιος?
Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν Γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών.

Άβαταρ μέλους
smarti
Κορυφαίος Αποστολέας
Κορυφαίος Αποστολέας
Δημοσιεύσεις: 5165
Εγγραφή: Κυρ Μαρ 09, 2008 9:00 am
Τοποθεσία: Σμαρώ@Κατερίνη, Σέρρες

Re: Παπά Αντώνης

Δημοσίευση από smarti » Τετ Νοέμ 18, 2009 12:41 pm

Μπορεί μήπως ο Απόστολος να ανοιξει ένα λογαριασμο τραπέζης και οτι καταθέσουμε να τα πάρει και να τα πάει ο Απόστολος στον πατέρα Αντώνιο? Απόστολε τι λες μπορείς να το κάνεις?
Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν Γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Εκκλησιαστική Επικαιρότητα”