Στην Ελλάδα του 2010- κείμενο υπό διαμόρφωση

[Domna]

Το κείμενο που ακολουθεί το λάβαμε μέσω μέηλ και νομίζουμε πως χωρά διορθώσεις και προσθήκες.

Τι θα προσθέτατε , τι θα αφαιρούσατε, τι θα αλλάζατε;


Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.

Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και MAIL.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να
ακούσουμε το κελαΐδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος.
Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.

Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.

Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ ...;3000 κυβικών.

Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και ...; ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα ...;

Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator.

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.
Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και ...;αρρωσταίνουμε.

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε.
Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.

Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ ...;

Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό.
Σήμερα είναι μαλακία.

Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.
Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η ...;Μπεζαντάκου.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή.
Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.

Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

Κάποτε διαβάζαμε κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα.
Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν ...;τους κακούς.

Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με την κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά.
Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στις Άλπεις. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ και τον Μαυρίκιο.

Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει» ...;

Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσαντιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.

Σήμερα ...;μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια της Αθηνας.

Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.
Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα ...;.

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή ...;.

[grigoria-ka]

ετσι ειναι δυστηχος κ παμε οσο περνανε τα χρονια απο το κακο στο χειροτερο

[Andreasmas]

Κάποτε οι άνθρωποι έμεναν μακριά ο ένας από τον άλλον ,οι καρδιές τους όμως ήταν πολύ κοντά η μία από την άλλη.
Σήμερα ένας τοίχος χωρίζει τους ανθρώπους , οι καρδιές τους όμως απέχουν πολύ μακριά η μία από την άλλη.

[panagiotisspy]

Ωραίο θέμα Δόμνα!
Και χαίρομαι που σε "ξαναβλέπω"!

Πάντως σε κάποιες επαρχιακές γωνιές της πατρίδας μας, όπως αυτήν που ζω, ευτυχώς κάποια από αυτά τα "κάποτε", ισχύουν ακόμα.

Μπορώ να απαριθμήσω ένα σωρό από αυτά τα "κάποτε" που αναφέρεις, τα οποία είναι "νυν"!

Και όσον αφορά εμένα προσωπικά, δεν δικαιούμαι διά να ομιλώ μεμψίμοιρα, εν σχέσει με το παρελθόν.
Διότι κάποτε ήμουν πολύ μακρυά από την Πίστη, ενώ τώρα ήρθα λιγάκι πιό κοντά (λέω τώρα.....).
Και κάποτε το internet, ήταν ένα άγονο χωράφι για μένα, ενώ τώρα έχει γεμίσει με τόσους φίλους κι'αδέρφια..........

[Andreasmas]

!

Διότι κάποτε ήμουν πολύ μακρυά από την Πίστη, ενώ τώρα ήρθα λιγάκι πιό κοντά (λέω τώρα.....).
Και κάποτε το internet, ήταν ένα άγονο χωράφι για μένα, ενώ τώρα έχει γεμίσει με τόσους φίλους κι'αδέρφια..........

Πράγματι Παναγιώτη!
Κάποτε ,ήμασταν συνάδελφοι.
Τώρα είμαστε αδέλφια

[panagiotisspy]

Καλησπέρα Ανδρέα μου!!

Τέλεια το περιέγραψες με τα εικονίδια!!!

[Andreasmas]

Ξέρεις τι σκεφτόμουν προηγουμένως αδελφέ μου Παναγιώτη ;
Σαν κοντοχωριανοί που είμαστε ,ίσως κάποτε σε κανά σκοτεινό καταγώγιο να μπεκροπίναμε.
Φέτος ,όμως μεθύσαμε από χαρά ...και που να έρθει η Κυριακή 16 Μαΐου.

[avvas]

Το κείμενο που ακολουθεί το λάβαμε μέσω μέηλ και νομίζουμε πως χωρά διορθώσεις και προσθήκες..

Προφανώς!

Τι θα προσθέτατε , τι θα αφαιρούσατε, τι θα αλλάζατε;

μιάς και η Κυριακή απόγευμα είναι πάντα μελαγχολική..
(περίεργο αλλά συμβαίνει και σε σάς; όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα έτσι ήταν..)
ας το ρίξουμε λίγο στον χαβαλέ..
(πάντα εκεί το ρίχνουμε αλλά εντάξει.. το διευκρινίζουμε εκ των προτέρων τώρα)

Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

Παραμένει όμως νάχει ο χρόνος τις ίδιες μέρες και τις ίδιες νύχτες που είχε πάντα
όιπως και συνεχίζει να έχει τις ίδιες εβδομάδες και τους ίδους μήνες ..
και τις ίδιες γιορτές .. και ανατολή και δύση.. και κρύο και ζέστη..
ε δε χάθηκε και ο κόσμος αν οι εποχές από 4 έγιναν 2

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.

υπενθυμίζω απλά πως το οχτάωρο όπως και η κοινωνική ασφάλιση (ΙΚΑ) είχαν καθιερωθεί επί της εποχής του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά. και επί ακραιφνώς δημοκρατικών (?) κυβερνήσεων ξαναφτάσαμε στην πρό Ιωάνου Μεταξά εποχή. και αναρωτιέμαι ενίοτε ειλικρινώς μήπως το δημοκρατικό πολίτευμα δεν αρμόζει για τον ελληνικό λαό στην παρούσα ιστορική συγκυρία.. αν και δηλώνω δημοκράτης..

Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και MAIL.

ε τι να τον κάνεις τον καφέ και τους φίλους;
αφού έχουμε εμεσεν και ιμέιλ !

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να
ακούσουμε το κελαΐδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος.
Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

λυπάμαι που διαψεύδω αυτόν που έγραψε το ιμεϊλ αλλά συνηθίζω να κοιτάω ακόμα τον ουρανό.. και τα σύννεφα.. και εδώ στους πρόποδες ενός λόφου στο σπίτι μου κοντά.. κάθε απόγευμα τα πουλιά λένε τον εσπερινό .. ακριβώς την ώρα που πέφτει ο ήλιος! και είναι πολλά.. εκεί να δείς ψαλμωδία.... Φώς ιλαρόν! .. κάθομαι και τα ακούω.. και θαυμάζω το μεγαλείο του Θεού.. ακόμα και τα πουλιά Τον δοξολογούν που τους χάρισε μια ολόκληρη μέρα.. με τροφή.. με αέρα.. με πνοή.. με νερό.. με ουρανό.. με γή.. με δέντρα.. με άλλα πουλιά... Και αναρωτιέμαι γιαι ο άνθρωπος να είναι τόσο αγνώμων..

και όχι .. αν και έχω τηλεόραση .. βλέπω άλλα πράγματα όχι όμως τον ουρανό...

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.

Πέρασαν τα χρόνια.. και ειλικρινά δεν έχω καμμία διάθεση να παίζω μπάλα..
εννοώ ποδοσφαίρου.. γιατί «μπάλα» πάντα παίζω... + πάλι

Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.

θα τον βγάλω άχρηστο αυτόν που έγραψε το ιμεϊλ
εγώ - μέχρι το τέλος πρόσεξε πόσες φορές θα έχω γράψει την λέξη «εγώ» - φροντίζω πάντα να ζητάω την συγγνώμη μου από κοντά.. και δόξα τω Θεώ.. δεν βλέπω και τόσο καλά και μου είναι ιδιαίτερα εκνευριστικό να γράφω εσεμες.

Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ ...;3000 κυβικών.

αλήθεια ποιός έγραψε αυτό το μέιλ; όχι εγώ πάντως!
γιατί εγώ δεν κυκλοφορώ με τζίπ 2χίλιαρο ούτε και δίνω φράγκο για να κυκλοφορήσω
άσε που σε λίγο όσοι έχουν διχίλιαρα τζίπ θα πληρώνουν διχίλιαρα τέλη !

Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

σε ποιά χώρα ζεί ο συντάκτης; μάλλον όχι στην ελλάδα το 2009!
εκτός και είναι γιός ή κόρη «κάποιου» ....

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και ...; ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα ...;

να μην επαναλαμβάνομαι .. μιά απ το ακριβώς προηγούμενο..

Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator.

στην ελλάδα συμβαίνουν όλα αυτά;
μα ..εγώ που ζώ βρε παιδί μου!
άσε που πολλές φορές ρωτάω και για πλάκα διάφορες πληροφορίες
έτσι για να σηκώσει ο άλλος το βλέμμα του απ το δρόμο που πάει σα βόδι.

κοίτα γύρα σου ωρέ άνθρωπε! τετράγωνα είναι τα πλακάκια.. ίδια με τα χτεσινά!

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.
Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και ...;αρρωσταίνουμε.

μιά χαρά είναι και της ευδαπ..
που να τη βρούμε τώρα την πηγή;
εξ άλλου δεν είπε ο Χριστός «κάν θανάσιμόν τι πίωσιν ου μη αυτούς βλάψη;»
το είπε! άρα...

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

κάποτε.. ναι .. επί Παπαδόπουλου κοιμόμασταν στην αυλή το καλοκαίρι
ζέστη έκανε.. ερκοντίσιον δεν υπήρχαν... χαλαρά.
(πάω να σας ψήσω ότι είμαι ακροδεξιός σιγά σιγά )

Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε.
Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.

ευτυχώς.. άντε ένα ένα να κλείνουν!
χορτάσαμε παραμύθια.. δεν θέλουμε άλλα..

Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ ...;

πονεμένες ιστορίες...

Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό.
Σήμερα είναι μαλακία.

το χαμαλίκι ποτέ δεν ήταν ιδανικό.. αλλά ούτε και ντροπή
στην ανάγκη.. μέσα και αυτό
σήμερα δουλεύουν οι αλβανοιί πακιστανοί ινδοί μαύροι και λοιποί
άμα δουλεύουμε και μείς σκληρά .. δεν θάρχονται λάθρομετανάστες εδώ
δεν είναι κρίμα; και που θα πηγαίνουν;
εμείς από φιλανθρωπία δεν δουλεύουμε σήμερα ..
όχι από τεμπελιά.. ά πά πά!

Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.
Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

ε ότι βγάζει φράγκα! αυτό είναι το ιδανικό της εποχής
έχεις; είσαι! .. δεν έχεις; δεν είσαι!
«η τσέπη μιλάει» μούλεγε ένας αρμένης φίλος κάποτε.. η τσέπη
αν είναι άδεια και σοφός νάσαι ότι και να πείς για βλακεία θα εκλαμβάνεται
τόλεγε και ο Σολωμός σε έναν φίλο του αυτό..

Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η ...;Μπεζαντάκου.

δεν την γνωρίζω την κυρία.. ποιά είναι;

Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή.
Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.

με ότι και να τραγουδάνε .. φράγκο δεν δίνω
με ενδιαφέρει με τι ψέλνουν.. και προτιμώ με την καρδιά
όταν άκκουγα τραγούδια πάντως τραγούδαγαν και με την καρδιά..

Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

δεν είναι κακό
«φεύγει το ζουρλό το αίμα» έλεγε η μάνα μου όταν ήμουν μικρός

Κάποτε διαβάζαμε κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα.
Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν ...;τους κακούς.

έχω μείνει στο κάποτε.. και πως να συγκρίνω;

Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με την κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά.

εντάξει.. μην κόβεις και φλέβες!
αυτά θα τα φαντάζονται κάποιοι που δεν έζησαν «κάποτε» μάλλον

Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στις Άλπεις. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ και τον Μαυρίκιο.

ε μα ναί!
κάθε πρωΐ που ξυπνάω σκέφτομαι για που θα βγάλω εισιτήρια για το μεθεπόμενο ταξίδι
για το επόμενο τάχω ήδη στη τσέπη ... Θιβέτ!

Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει» ...;

επειδή δεν καταλαβαίνει ο άνθρωπος το μεγαλείο του να ζεί με το «φταίω εγώ για όλα»
καθάρισες!
ούτε συζητήσεις ούτε «εσύ» ούτε «εγώ» τίποτε ..
φταίω εγώ για όλα .. ! μακαριότητα!

Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσαντιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

εδώ έχει δίκιο... δυστυχώς.

Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

συνηθίζεται.. εγώ το αποφεύγω.. και δόξα τω Θεώ.. πάντων ένεκεν!

Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! .

Πότε συνέβαινε αυτό; χμμμ... «κάαααποτε» αλλά πότε;
δεν την θυμάμαι αυτήν την εποχή.. θάταν πολύυυ παληάαα

Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

άμα δεν έχουμε τρωγόμαστε με όλους όχι μόνο με τα ρούχα μας!

«το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία καλμάρει όμως τα νεύρα» Ράλφ Γουάλντο Έμερσον

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.
Σήμερα ...;μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια της Αθηνας.

Αλήθεια είναι ότι περνάγαμε καλά στα ταβερνάκια της γειτονιάς.
Αλήθεια ήταν πολύ όμορφα!
ειδικά όταν οι άλλοι τσακώνονταν για τα πολιτικά και εγώ τσάκιζα τους μεζέδες!

Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.
Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

Η θεωρία της σχετικότητας ανήκει στον Αϊνστάιν..
αλλά την γνωρίζουμε και εμείς λίγο πολύ..

Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

φρίκη! γενικά ο δανεισμός και ειδικά απ τις τράπεζες

Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

γιατί εγώ έχω την αίσθηση ότι με κοιτάνε στην τσέπη;

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.

λάθος! σήμερα δουλεύουμε για να ζούν τα λαμόγια!

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα ...;.

Υπερβολές!.. χρόνο έχουμε αρκεί ο «καθένας» να μας είναι ευχάριστη παρέα και όχι .. τέσπα..

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή ...;.

Αυτό το «Κάποτε» σήμερα ΔΕΝ είναι ζωή. είναι ένα ΤΙΠΟΤΕ!
Η ζωή είναι μόνο αυτό που ζούμε ΤΩΡΑ!
Ότι και αν είναι όπως και αν είναι αυτή είναι η ζωή.
Το χτές και το αύριο είναι ανάμνηση και φαντασίωση.

Οπότε .. ας ζήσουμε την στιγμή που μας χάριστε ο Θεός.
Γιατί θα μας ζητήσει λόγο για όλες τις στιγμές που χάσαμε αναπολώντας ένα «Κάποτε»
ή φανταζόμενοι ένα φανταστικό και ανύπαρκτο «καλύτερο αύριο» που ποτέ δεν έρχεται.

[smarti]

Μου ήρθε Δόμνα και εμένα ένα παραπλήσιο.....θα αντιγράψω κάποια από τα γραφόμενα...

Αυξήθηκαν το εισόδημα και οι καταθέσεις μας,
αλλά λιγόστεψε το περίσσευμα της ψυχής.

Έχουμε περισσότερα τρόφιμα, αλλά χειρότερη διατροφή
και περισσότερους πεινασμένους.

Σήμερα μια οικογένεια χρειάζεται δυο μισθούς,
αλλά πολλές οικογένειες δυσκολεύονται να έχουν έστω και έναν.

Πήγαμε στο φεγγάρι και γυρίσαμε, αλλά μας πέφτει κόπος
να πεταχτούμε απέναντι να επισκεφτούμε τον γείτονα μας.

Αυξήσαμε την περιουσία μας, αλλά μειώσαμε
τις ανθρώπινες και ηθικές αξίες.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια,
αλλά μικρότερες οικογένειες..

[vasilisalt]

Λοιπόν αυτό το θεμα μου έφτιαξε το βράδυ.
Φοβερός Avvas. Ax βρε Αvvas είσαι όνειρο. Απίστευτο χιούμορ.

Αχ να μη ξεχαστώ. Γκαρσόν. Ένα καρτούτσο και λίγο κασεράκι (Ζίκος) στο 4.
Στο τραπέζι του Παναγιώτη και του Ανδρέα.
Παιδιά στο ίδιο μαγαζί μου φαίνεται τα πίνουμε.
Στη υγειά σας!!!!!!!