Ετοιμάζεσαι για το μεγάλο ταξίδι;

[Dimitris39]

Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Στα σοβαρά ετοιμάζεσθε ν’ αναχωρήσετε; Δεν το πιστεύω, θα υποφέρετε, νομίζω, λίγο και μετά θα σηκωθείτε υγιής.

Θα έλθει φυσικά και για μας η ώρα του θανάτου. Ο θάνατος δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς ν’ αποφύγει. Άλλος χθες, άλλος σήμερα, άλλος αύριο, όλοι αναχωρούμε για την αιώνια ζωή. Σημασία δεν έχει το πότε, αλλά το πώς φεύγει κανείς. Ετοιμασθήκατε καθόλου;

Αλλιώς κανείς αντικρίζει τον θάνατο από μακρυά και αλλιώς από κοντά. Ο υγιής και ακμαίος δυσκολεύεται να εννοήσει των εαυτό του στα πρόθυρα της άλλης ζωής. Ο θάνατος είναι μεγάλο μυστήριο για όλους. Φωτίζεται αρκετά με την πίστη στον Χριστό, παραμένει όμως βασικά σαν μυστήριο. Δεν υπάρχει λόγος να θλιβόμαστε με ανώφελους φόβους. Ο ίδιος ο Κύριος πέθανε (κατά την ανθρωπινή Του φύση) και πέρασε τω κατώφλι του θανάτου. Έτσι έκανε ευκολότερη την διάβαση αυτή για μας. Βαδίζοντας κι εμείς στα ίχνη Του ας μη φοβηθούμε, διότι μαζί Του θα βρεθούμε στην αιώνια μακαριότητα».

«Ου ώρες ζωής του καθενός είναι μετρημένες. Μακάριος εκείνος που διαρκώς περιμένει την ώρα του θανάτου και καθημερινά ετοιμάζεται.

Ποιος είναι ικανός να πει: «Εάν γάρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι σύ μετ’ εμού ει»; (Ψαλμ. 22, 4). Εκείνος που στην ζωή του κοπίασε και κοπιάζει να ευαρεστήσει τον Κύριο. Γι’ αυτόν ο θάνατος είναι μια μετάβαση σε άλλη περιοχή γεμάτη παρηγοριά. Εκεί θα μπορεί να ψάλλει: «Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, αι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχήν μου» (Ψαλμ. 93, 19).

Βέβαια το πλησίασμα του θανάτου ίσως δημιουργεί κάποιο φόβο. Ας έχετε όμως θάρρος. Ο Κύριος νίκησε τον θάνατο. Αυτός θ’ αναδείξει νικητή και κάθε πιστό.

Ο εχθρός θα κάνει την τελευταία επίθεση του. Ο πιστός που ετοιμάσθηκε, δεν θα δειλιάσει, αλλά θα παραδώσει τον εαυτό του στον Κύριο. Άγγελοι θα πλησιάσουν και θ’ απομακρύνουν κάθε δαιμονική επήρεια. Δεν βαδίζουμε προς το άγνωστο και η ελπίδα μας δεν θα μας πλανέψει.

Εάν πραγματικά ήλθε η ώρα ν’ αναχωρήσετε και εάν αξιωθείτε να εισέλθετε στην βασιλεία των ουρανών, προσευχηθείτε και για μας να μας χαρίσει ο Κύριος μετάνοια και διόρθωση. Η ευλογία του Θεού μαζί σας».

«Βαθειά θλίψη επικρατεί όταν κάποιος πεθαίνει. Αλλά τί είναι ο θάνατος; Είναι η μετάβαση από την μια μορφή ζωής στην άλλη, όπως το πέρασμα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Η Άννα σας λοιπόν ζει. Ζει σε μια άλλη κατάσταση. Θυμάται τον αγαπητό της Ν., τα παιδιά της και τους υπολοίπους συγγενείς. Τους βλέπει και θλίβεται με τον πόνο τους.

Θα είχε νόημα η μεγάλη θλίψη, εάν αντιμετώπιζε τον θάνατο ανέτοιμη. Εφ’ όσον όμως κοινωνούσε και εξαγνιζόταν με την εξομολόγηση, θα ζει τώρα την μακάρια ζωή. Και αν δεν κατόρθωσε να κοινωνήσει στο τέλος της επιγείου ζωής, και αυτό μη σας στενοχωρεί, θυμηθείτε τις συχνές προηγούμενες θ. Μεταλήψεις. Παρηγορηθείτε με την σκέψη ότι αμείβεται τώρα, γιατί ήταν ένα πιστό τέκνο της Εκκλησίας, του άφθαρτου αυτού σώματος του Χρίστου».

«Δεν θλίβομαι για τους νεκρούς όταν είμαι βαθειά πεπεισμένος ότι σώθηκαν και βρίσκονται κοντά στον Θεό. Γιατί να λυπάμαι όταν αυτοί χαίρονται; Εάν αυτοί μας βλέπουν, (και ασφαλώς μας βλέπουν), δεν θα τους είναι δυσάρεστα τα δάκρυα μας;

Θα πω καλύτερα κλαίμε για τον εαυτό μας, επειδή τους χάσαμε. Και αυτό δεν είναι σωστό. Διότι δεν παύουν να είναι κοντά μας και να μας ευεργετούν, όχι βέβαια ορατά. Τώρα μάλιστα είναι ακόμα περισσότερο κοντά μας, διότι σαν άϋλες υπάρξεις δεν περιορίζονται από τον χώρο.

Φιλοσοφώντας έτσι την υπόθεση του θανάτου δεν κλαίω και δεν θρηνώ για τους νεκρούς που βρίσκονται στον ουρανό».

«Το περιβάλλον σας βοηθά να σκέπτεστε την αιωνιότητα, που αρχίζει με το τέλος της επιγείου ζωής. Μπορείτε όμως και οπουδήποτε άλλου ν’ ασχολείσθε με την πνευματική αυτή εργασία. Ενώστε τον νου και την καρδιά με την ενθύμηση της αιωνιότητας και με το πρίσμα της να βλέπετε κάθε εφήμερο γεγονός.

Η εμπιστοσύνη στον Θεό αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην πνευματική ζωή. Είναι αποτέλεσμα μιας βαθειάς πίστεως στην πρόνοια και στην αγάπη Του,

Αληθινή ζωή δεν είναι αυτή που ζούμε εδώ στην γη, αλλά εκείνη που θα ζήσουμε στον ουρανό. Εάν αυτή εδώ ήταν η αληθινή ζωή, τότε δεν θα πεθαίναμε. Εδώ στην γη προετοιμαζόμαστε για τον ουρανό, όπου δεν θα υπάρχει η κοσμική τάξη των πραγμάτων, αλλά η αγγελική »

«Με ρωτάτε, πως να μνημονεύετε τους γονείς σας που πέθαναν αιρετικοί. Στην ατομική σας προσευχή να τους μνημονεύετε αναθέτοντας τους στο απέραντο έλεος του Θεού. Στον ναό όμως μην τους μνημονεύετε. Η Εκκλησία προσεύχεται για την σωτηρία των τέκνων της και την επιστροφή των πλανεμένων. Είναι ο ζωντανός κρίκος όλων των πιστών (ζώντων και νεκρών), που αποτελούν ένα σώμα με κεφαλή τον Χριστό. Οι άπιστοι (ζώντες και νεκροί) δεν συμμετέχουν σ’ αυτό το σώμα.

Όσοι πεθαίνουν αιρετικοί, μοιάζουν μ’ όσους αυτοκτονούν. Η Εκκλησία δεν προσεύχεται γι’ αυτούς, διότι πεθαίνουν με θανάσιμο αμάρτημα. Είναι πικρές για σας οι αλήθειες αυτές. Μπορείτε όμως να ελπίζετε στο απεριόριστο έλεος του Θεού και να το επικαλείσθε στις ατομικές σας προσευχές.

Οι ψυχές των αμετανόητων νεκρών περνούν από την μερική κρίση κατά την οποία καθορίζεται η μελλοντική τιμωρία, που θα έχουν μετά την τελική κρίση. Μέχρι τότε περιμένουν την φοβερή εκείνη ώρα με την πρόγευση τής αιωνίου κολάσεως».

«Επιτρέψτε μου να σας θέσω ένα πρόβλημα, για να το λύσετε: Ποιά είναι η καλή απολογία που πρέπει να δώσουμε ενώπιον του φοβερού βήματος του Κριτού κατά την δευτέρα παρουσία;

Όταν το λύσετε γράψτε μου. Δεν σας ορίζω χρόνο, έστω κι όν σ’ όλη σας την ζωή αναζητάτε την λύση. Μόνο μην αφήσετε ποτέ ούτε μια ημέρα να περάσει χωρίς να το σκεφτείτε. Κι αν αυτό είναι λίγο, τότε μην αφήσετε ούτε μία ώρα χωρίς να σκεφτείτε το πρόβλημα που σας θέτω».

http://vatopaidi.wordpress.com/2009/12/ ... more-23883

[avvas]

Όταν το λύσετε γράψτε μου. Δεν σας ορίζω χρόνο, έστω κι όν σ’ όλη σας την ζωή αναζητάτε την λύση. Μόνο μην αφήσετε ποτέ ούτε μια ημέρα να περάσει χωρίς να το σκεφτείτε. Κι αν αυτό είναι λίγο, τότε μην αφήσετε ούτε μία ώρα χωρίς να σκεφτείτε το πρόβλημα που σας θέτω».

Εδώ είναι το «ζουμί» της πνευματικής άσκησης.
Εδώ βρίσκεται η πραγματική ταπείνωση. μπροστά στην κάσα, στο μνήμα.
Εδώ εξαφανίζεται κάθε υπερηφάνεια και αλλαζονεία. κάθε έπαρση
Εδώ διαλύεται ο δαίμονας της πορνείας και ταπεινώνεται η σάρκα
Εδώ γίνεται αντιληπτή η ματαιότης αυτού του κόσμου και της ύλης
Εδώ αισθάνεται πραγματικά την μηδαμινότητά του κάθε άνθρωπος
Εδώ εξισώνεται κάθε άνθρωπος με όλους τους ανθρώπους

«... και είδον τα οστά τα γεγυμνωμένα και είπον· άρα τις εστί;
πλούσιος ή πένης, βασιλεύς ή στρατιώτης, δίκαιος ή αμαρτωλός;»

Και όπως έλεγε ο γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης...
«άμα σκέφτεσαι τον σώμα σου νεκρό, να το μεταφέρουν τέσσερεις και να το οδηγούν στο μνήμα, και να βλέπεις τον τάφο ανοιγμένον, και να σε τοποθετούν μέσα και από πέτρα να είναι η καρδιά σου θα ραγίσει. Και τα δάκρυα θα έρθουν, και θα ταπεινωθείς, και θα πενθήσεις για τις αμαρτίες σου»

«Δεύτε πάντες οι ποθουμενοί με και ασπάσασθέ με τον τελευταίον ασπασμό»

[Dimitris39]

Οι άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν ότι, η μνήμη του θανάτου αφ' ενός μας συγκρατεί από την αμαρτία, αφ' ετέρου μας παρακινεί να εργασθούμε τις αρετές. Λέγει σχετικά ο αββάς Ησαΐας: «Τρία πράγματα αποκτά με δυσκολία ο άνθρωπος, και είναι αυτά που συντηρούν όλες τις αρετές: Το πένθος, τα δάκρυα για τις αμαρτίες του και η ενθύμηση του θανάτου του. Διότι όποιος καθημερινά συλλογίζεται τον θάνατο και λέγει στον εαυτό του "Μόνο την σημερινή μέρα έχω να ζήσω σ' αυτόν τον κόσμο", ούτος ποτέ δεν θα αμαρτήσει ενώπιον του Θεού, ενώ εκείνος που ελπίζει να ζήσει πολλά χρόνια, θα μπλεχτή σε πολλές αμαρτίες».

[avvas]

Ο γέρων Σοφρώνιος (ο σύγχρονος) ζούσε ένα μαρτύριο για χρόνια. Συνέχεια μέσα στην ψυχή του - όπως έλεγε ο ίδιος - ζούσε την αίσθηση του επικείμενου από ώρα σε ώρα και από στιγμή σε στιγμή θανάτου του. Και ήταν τόσο βασανιστικό αυτό που είχε σκεφτεί να ρωτήσει και κάποιον ψυχίατρο μήπως έχει κάποιο ψυχιατρικό πρόβλημα. Κάποιοι γέροντες όμως στο Άγιον Όρος που τους ρώτησε σχετικά με αυτό του το «πρόβλημα» του είπαν πως αυτό είναι το χάρισμα της μνήμης του θανάτου. Δεν είναι μια λογική διεργασία που ο άνθρωπος ξεκινάει μόνος του και λέει «τώρα θα σκεφτώ τον θάνατο, την άλλη ζωή και τα παρόμοια» αλλά είναι χάρισμα του Θεού που δίνεται μόνον σε όσους ο Θεός κρίνει ότι μπορούν να το αντέξουν. Και ζεί πραγματικά ο άνθρωπος και συνέχεια μέσα στην κατάσταση εκείνη που ζεί ο κάθε άνθρωπος λίγο πριν την έξοδό του απ την παρούσα ζωή.

[Dimitris39]

Να εργαζεσαι σαν να εινε να ζησεις αιωνια
και να προσευχεσαι σαν να εινε να πεθανεις

πατρος Παισιου

[avvas]

Όλοι οι Άγιοι έκαμαν πολλά εγκώμια εις την Παναγίαν μας. Μα εγώ ο πτωχός δε ηύρα πιο
ωραίον εγκώμιον να την ονομάσω καί πλέον γλυκύτερον, ως το να την φωνάζω κάθε στιγμήν·

- Μάννα μου! Γλυκειά μου Μαννούλα! εις χείράς σου η ψυχή μου εξερχομένη να έλθη και δι'αυτών να δοθή εις τον πλάστην της, τον Μονογενή Σου Υιόν. Άλλο δεν αγαπούμε γλυκειά μας Μαννούλα, ειμή εν καιρώ πυρπολήσεως έρωτος θείου, εν τη πυριφλεγεί εκείνη αγάπη να ξεψυχήσωμεν· οπόταν φλέγεται η ψυχή μας και σταματά ο νούς και πνέη ευώδης πνοή εν αύρα λεπτή καί υπό του γνόφου καλύπτεται· όπου αι αισθήσεις παύουν και βασιλεύη ο ποθητός, ο έρως, η αγάπη και η ζωή, ο γλυκύς διαπαντός Ιησούς.

Γέρων Ιωσήφ ο ησυχαστής.
Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας. σελ 217
Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου. 1985

[avvas]

«Όταν βάλης μπροστά σου τον θάνατο και τον περιμένης εις κάθε στιγμήν, φεύγει από σού. Όταν φοβήσαι τον θάνατον, διαρκώς σε καταδιώκει. Τρείς φθισικούς έθαψα τρέφων ελπίδα ότι θα κολλήσω και εγώ. Το ρούχο του εφόρεσα, όταν εξέδυσα αποθνήσκοντα, αλλ' ο θάνατος έφυγε πηγαίνων εις τους φοβουμένους αυτόν. Είμαι ασθενής εις όλη μου την ζωήν. Δεν έκαμα θεραπείαν. Τρώγω ενάντια επιμόνως. Αλλά πού ο θάνατος!»

Γέρων Ιωσήφ ο ησυχαστής.
Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας. σελ 177
Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου. 1985

[avvas]

«Ο θάνατος, όπου εις τους πολλούς είναι μέγας και φοβερός, εις εμένα είναι μία ανάπαυσις, ένα γλυκύτατον πράγμα, όπου μόλις έλθη θα με ξεκουράση από τάς θλίψεις του κόσμου. Και τον περιμένω από στιγμής εις στιγμήν. Είναι μέγας όντως· αλλά πολύ μεγάλος αγών να σηκώση κανείς όλα τα βάρη του κόσμου εσήμερον, όπου όλοι ζητούν από τον άλλον να πληρωθούν όλαι αι εντολαί.

Έτσι είναι τα χρόνια μας.
Δι' αυτό απαιτείται υπομονή έως ότου να ξεψυχήσωμεν όρθιοι.
Διά τούτο ανδρίζου και κραταιούσθω η ψυχή σου εις πάν ό, τι σοι ακολουθεί.
Δι' αυτά και δι' όλα και εγώ έγινα πτώμα.
Παρακαλώ τον Θεόν να με πάρη να ησυχάσω.
Παρακαλώ την αγάπην σας πολύ να με εύχεσθε.»


Γέρων Ιωσήφ ο ησυχαστής.
Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας. σελ 180-181
Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου. 1985

[avvas]

«Πόσον μάταιος όντως ο βίος ούτος, υιέ μου!
Πόσον απατηλός και σύντομος!

Ιδού νέον έτος και πάλιν! πάλιν ευχές και ελπίδες. Όμως κάπου και δι' ημάς κρυμμένος ο θάνατος περιμένει. Κάποια ημέρα ή νύκτα θα είναι η τελευταία και της ιδικής μας ζωής.
Διά τούτο μακάριος, όστις νυχθημερόν ενθυμείται τον θάνατον και ετοιμάζεται να τον συναντήση. Διότι έχει συνήθειαν αυτός, εις όσους τον περιμένουν να έρχεται ιλαρός, αλλ' εις όσους δεν τον προσμένουν καταφθάνει πικρός και σκληρός».

Γέρων Ιωσήφ ο ησυχαστής.
Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας. σελ 290
Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου. 1985