Το μεγαλύτερο δώρο για τους νεκρούς

[Domna]

Μέσα στον μήνα Φεβρουάριο έχουμε τα 3 Ψυχοσαββατα.

Το πρώτο ειναι στις 6 Φεβρουαρίου, το δεύτερο στις 13 Φεβρουαρίου και το τρίτο στις 20 Φεβρουαρίου.

Γράφουμε τα ονόματα των νεκρών που έχουμε στην οικογένεια μας και γράφουμε επίσης όποιες άλλες ψυχούλες γνωρίζουμε που δεν εχουν κάποιους να τους μνημονεύσουν.

Δίνουμε εγκαίρως τα ονόματα στην Εκκλησία έτσι ώστε να μην χάσουμε κάποιο από τα τρία αυτά Ψυχοσάββατα.

Ας τους κάνουμε το μεγαλύτερο και καλύτερο δώρο μέσα από την καρδιά μας,και να μνημονευτούν και στα τρία Ψυχοσάββατα.

Και μισθό πλούσιο θα έχουμε αλλά και τις καλύτερες ευχαριστίες των δικών μας ανθρώπων που βρίσκονται στους ουρανούς θα έχουμε που δεν τους ξεχάσαμε.

Πρόταση βιβλίου για το θέμα μνημόσυνα :
http://www.stamoulis.gr/ViewShopProduct ... tId=368253

[smarti]

[aggelikiglafki]

Αυτές οι ημερομηνίες είναι στάνταρ ή μόνο για φέτος;

[smarti]

Για φέτος πέφτουν αυτές οι ημερομηνίες..νομίζω.

[Domna]

Αγγελική, λεβέντισσα μου , αυτές οι ημερομηνίες για τα Ψυχοσάββατα είναι μόνο για φέτος επειδή εξαρτάται το πότε αρχίζει το Τριώδιο .

[aposal]

Τα επίσημα Ψυχοσάββατα της Εκκλησίας είναι δύο:

1. Το Σάββατο πριν απο την Κυριακή της Αποκριάς. Φέτος είναι το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου.
2. Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής. Φέτος είναι το Σάββατο 22 Μαΐου.

Από συνήθεια, ο κόσμος θεωρεί ότι και τα δύο Σάββατα που ακολουθούν το πρώτο Ψυχοσαββατο, δηλαδή,για φέτος, τα Σάββατα στις 13 και 20 Φεβρουαρίου είναι επίσης Ψυχοσάββατα και δίνει στην Εκκλησία πρόσφορα με τα ονόματα των κεκοιμημένων και τρέχει στα κοιμητήρια να κάνει τρισάγιο για την ανάπαυση της ψυχής τους.
Γενικά η μέρα του Σαββάτου είναι αφιερωμένη στις ψυχές των κεκοιμημένων αδελφών μας και είναι μια καλή συνήθεια, όποιο Σάββατο μπορούμε, να κάνουμε κι εμεις τρισάγιο στη μνήμη τους, ή ακόμη καλύτερα, κάποιο μνημόσυνο.
Τα ψυχοσάββατα η Εκκλησία εύχεται για τις ψυχές ΟΛΩΝ των κεκοιμημένων, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν πλέον απογόνους για μνημόσυνα, ή έχουν, οι οποίοι όμως δεν ενδιαφέρονται.

[grigoria-ka]

ειναι οντος το μεγαλυτερο δωρο τα μνημοσυνα για τους νεκρους.
να μη τους ξεχναμε.
να μαθουμε κ στα παιδια μας τι σημασια των μνημοσυνων να τα κανουν κ αυτα,
(σκεφτομαι ρεαλιστικα? )

[Domna]

Γεια σου, λεβέντη μου, και πάλι όπως πάντα πολύ ωραία τα εξηγείς .

[aposal]

Είναι πράγματι το μεγαλύτερο δώρο. Αλλά κι αυτό έχει μεγάλες διακυμάνσεις. Από πολύ μικρή ωφέλεια, όταν οι συγγενείς που κάνουν το μνημόσυνο το κάνουν λόγω υποχρεώσης, γιατί ζουν μια ζωή μακριά από τον Θεό, μέχρι πολύ μεγάλη, εφόσον οι συγγενείς του κεκοιμημένου είναι αγωνιστές της πίστης.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ - ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΛΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ

Πότε όμως πρέπει να τελούνται;
Οι Αποστολικές Διαταγές μας αναφέρουν ότι πρέπει να τελούμε μνημόσυνα την 3η μέρα, την 9η, την 40ή, και στο χρόνο.
Ο αγ. Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης αναφέρει ότι τελούνται την τρίτη ημέρα εις ανάμνηση της τριημέρου Αναστάσεως του Κυρίου. Την 9η ημέρα εις τύπων των αγγελικών δυνάμεων. Την 40ήν σύμφωνα με τον παλαιών τύπων, διότι και οι Ιουδαίοι όταν απέθανεν ό Μωυσής τον πένθησαν για σαράντα μέρες.
Ο Συμεών Θεσσαλονίκης στα τριήμερα και στα εννιάμερα βλέπει άλλο συμβολισμό: «Τα τρίτα τελούνται υπέρ του κεκοιμημένου, διότι ο άνθρωπος δια της αγίας Τριάδος έλαβε το είναι και διότι μεταστάς θέλει αλλοιωθεί και θέλει φανεί εις το αρχαίων καλλώπισμα, εις το οποίον ητο προ της παραβάσεως ή και εις καλλίτερων ίσως. Τα ένατα διά να συνταχθεί το πνεύμα του ως αυλον, και τής ιδίας φύσεως μετά των αγγέλων... Τα δε τεσσαράκοντα δια την του Σωτήρος Άνάληψιν, ήτις έγινε μετά την Ανάστασιν μετά τον αριθμών αυτόν των ημερών, διά να αναληφθεί και αυτός τότε, όταν αναστηθεί... και διά να προϋπάντηση τον Κριτήν...»
Στην Ομολογία Μητροφάνους του Κριτοπούλου αναφέρεται, όπως είπαμε παραπάνω:
«Ευχόμεθα ονομαστικά για εκείνους που εκοιμήθησαν, την Πρώτη ημέρα, την Τρίτη, την ενάτη, την εικοστή, την τεσσαρακοστή, κατόπι μετά τρεις μήνες, μετά έξι μήνες, και τέλος μετά να χρόνο και όσες φορές θέλουν να το κάνουν αυτό οι συγγενείς εκείνου πού έφυγε, δεν εμποδίζονται. Κάθε Σάββατο όμως όλου του χρόνου αναφέρονται προσευχές από την Εκκλησία για όλους τούς νεκρούς πού κοιμήθηκαν με ευσέβεια. Και αυτό γίνεται σε όλους τους ναούς. Και κάθε φορά πού προσφέρεται ή Θεία Λειτουργία, Πάντοτε μνημονεύονται και αυτοί».
Εκτός από αυτά όμως η Εκκλησία μας έχει και δυο Ψυχοσάββατα στα οποία μνημονεύονται όλοι οι χριστιανοί από αρχής του κόσμου μέχρις εσχάτων.
Το πρώτο Ψυχοσάββατο το όρισαν οι Πατέρες την Κυριακή προ της Κρίσεως (Απόκρεω). Αυτή τη μέρα ή Εκκλησία τελεί μνημόσυνα για τα παιδιά της πού πέθαναν σε ξένη γη, είτε στη Θάλασσα, είτε στην έρημο γη αυτούς δεν έχουν γίνει κανονικά μνημόσυνα και έχουν στερηθεί την ωφελεία τους. 0ι Θείοι Πατέρες κινούμενοι από φιλανθρωπία όρισαν να τελούνται μνημόσυνα όπερα όλων «των κεκοιμημένων», για να συμπεριλαμβάνονται και εκείνοι πού δεν τούς έγιναν ειδικά μνημόσυνα.
Για ποιο λόγω όμως διάλεξαν οι Πατέρες αυτό το Σάββατο; Επειδή θα τοποθετούσαν την επόμενη μέρα τη Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού, ταιριαστά μνημονεύουν και τις ψυχές, για να παρακαλέσουν τον φοβερό Κριτή να χρησιμοποίηση τη συνηθισμένη του συμπάθεια και να τις κατάταξη στην απόλαυση πού τις υποσχέθηκε.
Το δεύτερο Ψυχοσάββατο το τελεί η Εκκλησία μας εννέα μέρες μετά την Ανάληψη τού Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, δηλαδή το Σάββατο προ τής Πεντηκοστής.
Στο μνημόσυνο αυτό ή ‘Εκκλησία μας μνημονεύει όλους τούς ευσεβείς κοιμηθέντες από Αδάμ μέχρι σήμερα. Προσεύχεται γι’ αυτούς και ζητά από το Χριστό πού αναλήφθηκε στους ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του Πατρός να τους αξίωση την ώρα τής Κρίσεως να δώσουν καλή απολογία σ’ Αυτόν πού Θα κρίνη όλη τη γη. Να παρασταθούν στα δεξιά Του, στη χαρά, με το μέρος των δικαίων και στην φωτεινή τάξη των αγίων. Να γίνουν άξιοι κληρονόμοι τής Βασιλείας και δεν εύχεται μόνο για τούς Χριστιανούς, διότι δεν ήταν κανένας χριστιανός από Αδάμ μέχρι Χριστού, αλλά για όλους τούς ανθρώπους. Στο σημείο αυτό μπορεί να δη κανείς την αγάπη της Εκκλησίας μας για όλο το ανθρώπινο γένος.

[aposal]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»

(σελ. 275-276)
-Γέροντα οι υπόδικοι νεκροί μπορούν να προσεύχονται;
-Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη, μόνο ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό : να ζήσουν πέντε λεπτά, για να μετανοήσουν. Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πλέον μόνοι τους να καλυτερεύσουν τη θέση τους, αλλά περιμένουν από εμάς βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας. Μου λέει ο λογισμός μου, ότι μόνο το δέκα τοις εκατό από τους υπόδικους νεκρούς βρίσκονται σε δαιμονική κατάσταση και, εκεί που είναι, βρίζουν τον Θεό, όπως οι δαίμονες. Οι άλλοι όμως υπόδικοι, που έχουν λίγο φιλότιμο, αισθάνονται την ενοχή τους, μετανοούν και υποφέρουν για τις αμαρτίες τους. Ζητούν να βοηθηθούν και βοηθιούνται θετικά με τις προσευχές των πιστών. Τους δίνει δηλαδή ο Θεός μια ευκαιρία, τώρα που είναι υπόδικοι, να βοηθηθούν μέχρι να γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά κλπ που τους πηγαίνουμε, έτσι και τους νεκρούς, τους ανακουφίζουμε με τις προσευχές και τις ελεημοσύνες που κάνουμε για την ψυχή τους. Οι προσευχές των ζώντων για τους κεκοιμημένους και τα μνημόσυνα είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους κεκοιμημένους, να βοηθηθούν, μέχρι να γίνει η τελική Κρίση. Μετά την δίκη δεν θα υπάρχει πλέον η δυνατότητα να βοηθηθούν.

(σελ. 277)
-Γέροντα, οι νεκροί που δεν έχουν ανθρώπους να προσεύχονται γι’ αυτούς, βοηθιούνται από τις προσευχές εκείνων που προσεύχονται γενικά για τους κεκοιμημένους;
-Και βέβαια βοηθιούνται. Εγώ, όταν προσεύχομαι, για όλους τους κεκοιμημένους, βλέπω στον ύπνο μου τους γονείς μου, γιατί αναπαύονται από την προσευχή που κάνω. Κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία, κάνω και γενικό μνημόσυνο για όλους τους κεκοιμημένους και εύχομαι για τους βασιλείς, για τους αρχιερείς, κλπ και στο τέλος λέω «και υπέρ ων τα ονόματα ουκ εμνημονεύθησαν».
Κι εσείς στην Αγία Πρόθεση να μην δίνετε να μνημονευθούν μόνο ονόματα ασθενών, αλλά και κεκοιμημένων, γιατί μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι κεκοιμημένοι.


(σελ. 279)
Το καλύτερο απ’ όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους, είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε τη ψυχή μας. Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγματα και τα ψυχικά πάθη, εκτός από τη δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας. Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό. Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας, ο παππούς μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τι απογόνους κάναμε» λένε και στενοχωριούνται. Αν όμως είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, ευφραίνονται, γιατί και αυτοί έγιναν συνεργοί, να γεννηθούμε και ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται να τους βοηθήσει.