Ο μετριοφρων

[irida]

Η λεξη ειναι ελληνικη συνθετη. Μετρο σημαινει την αναλογια, τη συμετρια, το σωστο. Μετριοφρων ειναι εκεινος που φρονει σωστα για τον εαυτο του, που γνωριζει τα ορια του. Αυτος δεν ειναι ευκολο να φτασει στα ακρα. Δεν παρασυρεται απο τασεις εγωιστικες. Δεν εμφανιζει στην συμπεριφορα του βιαιοτητες, σκληροτητα, ελλειψη κατανοησεως, ταραχη, που ξεσπαει σε θυμους και αλλες παραφορες. Απο την αλλη ομως γνωριζει οτι μπορει, σαν ανθρωπος, καποτε να κανει λαθος απο απειρια, απο κακη πληροφορηση, απο κακια της αμαρτιας. Γι αυτο ειναι ταπεινος για τον εαυτο του. Δεν εμφανιζεται ως παντογνωστης και ικανος για ολα. Συμβουλευεται ετσι και κερδιζει απο την πειρα των αλλων και συμπληρωνει τα κενα του χαρουμενα γιατι ειναι ελευθερος απο φαντασιωσεις και δεν φοβαται "φαντασματα". Στο περιβαλλον του ειναι αγαπητος, επειδη δεν γινεται ανταγωνιστικος. Κι οταν συναγωνιζεται παραμενει ευγενικος. Ολοι κοντα του αισθανονται σιγουρια και ανεση για την απλοτητα του, που "σκλαβωνει". Ο μετριοφρων στη γλωσσα της εκκλησιας μας ειναι ο ταπεινος, ο ανθρωπος που ενω αξιζει, και το ξερει, καταδεχεται να προσφερει σε υπηρεσιες που φαινονται χωρις λαμψη, γιατι τον ενδιαφερει να ειναι δημιουργικος και ευεργετικος, χωρις να διακρινει το υλικο που δουλευει, πηλο η χρυσο. Κι ετσι το οποιοδηποτε εργο του ταπεινου αποκτα αξια γι τον τροπο που το εργαζεται, δηλαδη με την καρδια του, και οχι απο το ονομα του. Ειπαν οτι το πολυτιμο μεταλλο δεν κανει θορυβο οπως ο τενεκες. Το ιδιο συμβαινει και με τον ταπεινο... Κι ας μην ξεχναμε πως ενας ταπεινος τελωνης οπως ο Ζακχαιος, μπορει να γινει Ευαγγελιστης, ενω ενας υπεροπτης Φαρισαιος γινεται σταυρωτης του Χριστου, γιατι " ο Θεος υπερηφανοις αντιτασεται, ταπεινοις δε διδωσι χαριν"...