και ξανά και ξανά και ξανά...

[irida]

Λες ειναι αδελφος μου και ανοιγεις την αγκαλια και την καρδια σου να τον βαλεις μεσα. Και ξερεις οτι οποτε σε πλησιαζει και σου χαμογελαει και γινεται πολυ αγαπητος ειναι για να εξυπηρετησει καποιο συμφερον του και οχι γιατι το κινητρο του ειναι το ενδιαφερον και η αγαπη. Και τοτε παγωνεις, πονας και φευγεις. Και αυτος ξαναρχεται παλι με το ιδιο υποκριτικο υφος κι εσυ ανοιγεις παλι την καρδια σου ελπιζοντας οτι αυτη την φορα κατι θα εχει αλλαξει. Και διαπιστωνεις οτι ερχεται παλι σαν αρπαγας να λεηλατησει την καρδια σου. Και τοτε η καρδια ποναει παλι τοσο πολυ που κλεινει και γινεται σαν πετρα. Και τοτε ειναι που αρχιζει ο αγωνας να ανοιξει παλι η καρδια να αγαπησει ξανα. Να αγαπησει αυτον που την κανει κοματια. Αυτο μας διδαξε ο Χριστος μας και που για Εκεινον ηταν τοσο ευκολο γιατι ηταν Θεος, και τοσο δυσκολο για εμας τος σαρκινους ανθρωπους... Αυτος ειναι ο στοχος ομως να μην σκληρηνει η καρδια παρα να εχει μεσα της αγαπη και μονο...

[filotas]

Η λύση είναι ν' αγαπάς και να δείχνεις την αγάπη σου, χωρίς να περιμένεις τίποτε σε ανταπόδοση.

Από πείρα σου λέω ότι αυτό είναι ευκολότερο στους ξένους και δυσκολότερο στους πολύ κοντινούς σου ανθρώπους, από τους οποίους ενδόμυχα περιμένεις να πάρεις αγάπη. Όμως συνήθως οι περισσότερες απογοητεύσεις προέρχονται ακριβώς από τους κοντινούς μας ανθρώπους.

Μόνο ο Χριστός δε μας απογοητεύει ποτέ. Μας Αγάπα ακόμη κι όταν εμείς Τον αρνούμαστε. Ας αντλήσουμε δύναμη από την Αγάπη Του, για να μπορούμε ν' αγαπάμε χωρίς ανταπόδοση.

[LOCKHEART]

Αυτό που λες το κάνουν οι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την αγάπη του άλλου προς όφελος και συμφέρον, αυτό απο την μερία σου ειναι πραγματική αγάπη ενό απο την μεριά του άλλου ειναι αγάπη απο συμφέρον και εκμετάλλευσης.
Όπως ειπε και ο Διονύσηςgr σε κάποιο άρθρο ο Χριστιανός ουτε καρπαζοεισπράκτορας είναι ούτε θύμα προς φάγωμα και κακομοιρογλου. Αγαπάμε τον αδερφός μας σε τέτοια περίπτωση αλλά δεν προσφέρουμε έδαφος να καταστρέψει εμάς με την συμπεριφορά του ούτε όπως και τον ίδιο του τον εαυτό που αφού βρίσκει έδαφος τότε χειραγωγεί και αναπτύσει αυτό το πάθος του.

Το αγαπάμε πολύ τον συμβουλεύουμε , δείχνουμε την αγκαλιά και την αγάπη μας και προσπαθούμε με όμορφο τρόπο να του δείξουμε ότι η αγάπη δεν ειναι έίδος ανταλλαγής συναλλαγής και συμφέροντος αλλά μια κατάσταση ανευ ορων και ανειδιοτέλειας. Δεν μιλάω για επίθεση κλπ, στην κακία και στο συμφέρον απαντάς με αγάπη με τρόπο που μπορεί ο άλλος να δείξει μεταστροφή.

Πάρε για παράδειγμα τον Κύριο και τους Φαρισαίους δεν έκανε παρέα μαζί τους , τους στην έλεγε πάντα εύστοχα χτυπώντας τον πυρήνα της καρδιάς τους και όπως λέμε λαικα αυτοί απλά το "βούλωναν". Δεν έπαιξε ο Κύριος το σάκο του μποξ μπροστά τους εκεί που ήταν να μιλήσει μίλαγε και μάλιστα έντονα και εύστοχα για να δείξει οτι η αγαπη ειναι και απο μόνη της μια "μαχητική στάση" και όχι στάση εκμετάλλευσης. Η αγάπη ειναι στάση προστασίας αλλά και αλλαγής.

[panagiotisspy]

Λες ειναι αδελφος μου και ανοιγεις την αγκαλια και την καρδια σου να τον βαλεις μεσα. Και ξερεις οτι οποτε σε πλησιαζει και σου χαμογελαει και γινεται πολυ αγαπητος ειναι για να εξυπηρετησει καποιο συμφερον του και οχι γιατι το κινητρο του ειναι το ενδιαφερον και η αγαπη. Και τοτε παγωνεις, πονας και φευγεις. Και αυτος ξαναρχεται παλι με το ιδιο υποκριτικο υφος κι εσυ ανοιγεις παλι την καρδια σου ελπιζοντας οτι αυτη την φορα κατι θα εχει αλλαξει. Και διαπιστωνεις οτι ερχεται παλι σαν αρπαγας να λεηλατησει την καρδια σου. Και τοτε η καρδια ποναει παλι τοσο πολυ που κλεινει και γινεται σαν πετρα. Και τοτε ειναι που αρχιζει ο αγωνας να ανοιξει παλι η καρδια να αγαπησει ξανα. Να αγαπησει αυτον που την κανει κοματια. Αυτο μας διδαξε ο Χριστος μας και που για Εκεινον ηταν τοσο ευκολο γιατι ηταν Θεος, και τοσο δυσκολο για εμας τος σαρκινους ανθρωπους... Αυτος ειναι ο στοχος ομως να μην σκληρηνει η καρδια παρα να εχει μεσα της αγαπη και μονο...

Οσο περισσότερο μας "ενοχλεί" η συμπεριφορά ενός αδελφού μας και νιώθουμε την ανάγκη να απομακρυνθούμε από αυτόν, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη αυτού του ανθρώπου για αγάπη και παρηγοριά.
Και επίσης τόσο τεράστια είναι και η δική μας απόσταση από τις διδαχές του Κυρίου.

Ετσι θάπρεπε και να σκεφτόμαστε, αλλά και να ενεργούμε.
Οχι ότι εγώ το κάνω βέβαια..
Δυστυχώς.....

[ψυχουλα]

irida οφειλουμε να αγαπαμε τους εχθρους μας. ομως ο Χριστος μιλησε και για μετανοια και να συγχωρουμε οταν μας ζητανε συγνωμη οσες φορες κι αν μας ζητησουν συγνωμη. Αν δε μας ζητανε συγνωμη και αντιθετα βλεπουμε να μας πλησιαζουν με υποκριτικη αγαπη τι γινεται;
αυτο που πιστευω σιγουρα ειναι οτι αγαπη ειναι να δινεις απο την καρδια σου, απο τον εαυτο σου οχι απο την τσεπη σου, οχι απλως υλικα πραγματα. Μπορεις λοιπον να φερεσαι με αγαπη στον αδελφο σου αυτο αλλα δεν εισαι υποχρεωμενη στο ονομα αυτης της αγαπης να εξυπηρετεις και τα συμφεροντα του. Η αγαπη μπορει να ειναι και "εκπαιδευτικου" τυπου. Και οι γονεις αγαπουν τα παιδια τους αλλα ακριβως επειδη τα αγαπουν λενε και πολλα οχι.

ας πουμε λοιπον οτι ανοιγεις την αγκαλια σου σε αυτο τον ανθρωπο αλλα δεν του κανεις την εξυπηρετηση που ζητα ως αλλη "μητερα" του προσπαθωντας να τον συνεφερεις. ασε την εξυπηρετηση κατα μερος και ας πιασουμε το καθαρα συναισθηματικο κομματι. Ανοιγεις πραγματικα την αγκαλια σου; ή απλώς επειδή έτσι πρέπει σαν καλη Χριστιανη; εκεινος μηπως νιωθει οτι εσυ το κανεις γιατι πρεπει και οχι γιατι οντως τον αγαπας και γελαει μαζι σου πισω απο την πλατη σου οχι γιατι εισαι ευπιστη αλλα γιατι εισαι δεσμια μιας εντολης για αγαπη που δεν τη νιωθεις; κοιτα ποσοι παραμετροι υπαρχουν!

πως ομως μπορουμε να πετυχουμε να νιωσουμε αγαπη στην καρδια μας για εκεινον που μας πληγωνει και μαλιστα επανειλημμενα; κατ αρχας πιστευω οτι για να καταφερνει καποιος να σε πληγωνει και να σε στενοχωρει αυτο σημαινει οτι οντως τον αγαπας. αν σου ηταν αδιαφορος δε θα ειχε δυναμη να σε πληγωσει. αν σου ηταν μισητος δε θα πληγωνοταν η καρδια σου αλλα ο εγωισμος σου και θα θυμωνες δε θα στενοχωριοσουν. πληγωμενη αγαπη ισον θλιψη, πληγωμενος εγωισμος ισον θυμος. αν ενας ξενος καταφερνει να σε πληγωσει αυτο σημαινει οτι σε νοιαζει η γνωμη των ανθρωπων και δε θες να σε περνουν για κοροιδο αυτο ειναι εγωισμος παλι.

δεν ξερω πως μπορουμε να καταφερουμε να αγαπαμε εκεινον που θελει το κακο μας χωρις παραλληλα να κανουμε κακο στον εαυτο μας. Δυο τροπους εχω βρει ως τωρα.

Το ενα ειναι να θυμασαι αδιαλειπτως οχι οτι ο αλλος ειναι κακος που εκανε εκεινο το αλλο το παραλλο αλλα να θυμασαι αδιαλειπτως τις δικες σου αμαρτιες γιατι καθενας οταν συναισθανεται πραγματι τις δικες του αμαρτιες νιωθει χειροτερος ολων και σταματα οποιαδηποτε κρίση ή κατακριση για τους αλλους στο μυαλο του. Απο τη στιγμη που συναισθανεσαι την αμαρτωλοτητα σου καθολου δε σκεφτεσαι αν σε πικραναν ή όχι, τι σου εκαναν, σε τι σε εβλαψαν κτλ. κι απο τη στιγμη που βλεπεις οτι εισαι κι εσυ σαν τον αλλο δε μπορεις παρα να τον αγαπας και να τον κατανοεις.

το αλλο ειναι να δοξολογεις οποτε μπορεις τον Κυριο ή να φερνεις στο μυαλο σου την ωρα που πηγες εκκλησια και δοξολογησε τον Κυριο γιατι η δοξολογια του Κυριου δινει τετοια χαρα που ολες οι λυπες εξαφανιζονται, η δοξολογια του Κυριου ειναι μια προγευση απο Παραδεισο και της ευτυχιας εκει. Η χαρα που δινει αυτη η κατασταση σε κανει αλωβητο σε ασχημες σκεψεις και συναισθηματα, σε στενοχωρια και σε θυμο, στην κακια των αλλων. τιποτα δε μπορει να σε αγγιξει και να σε πληγωσει. Και αυτη η μεγαλη χαρα σε κανει να αγαπας πολυ δυνατα ολο τον κοσμο ακομα και αυτους που σε βλαπτουν γιατι πια τους βλεπεις ολους σαν αδελφους, αδυναμα σαρκια που αγκομαχουν σε ενα αγωνα επιβιωσης αλλοι ψαχνοντας για την επιβιωση στον κοσμο αλλοι ψαχνοντας για την αιωνια ζωη.

αλλους τροπους δεν ξερω.
και πολυ σωστο ειναι αυτο που ειπε ο filotas οτι αγαπαμε χωρις να περιμενουμε ανταποδοση.
σκεψου ενα δεντρο που δινει τους καρπους του μια μηλια ας πουμε. (μη γελασεις!!) Λεει ποτε η μηλια α θα δωσω μηλα στο Γιωργο και στον Κωστα αλλα στην Αννα με τιποτα γιατι ειναι κακια, δε με ποτιζει, μου χαραζει με σουγια τον κορμο και μου εχει μαδησει τα φυλλα. οχι, η μηλια ειναι εκει και δινει σε ολους, απλως δινει! δεν ξερει να κανει τιποτε αλλο! οπως κι ο ηλιος ξημερωνει για ολους καλους και κακους και ολοι χαιρονται τη μερα και τη νυχτα χωρις διακρισεις. καπως ετσι ειναι η αγαπη.
και φυσικα αν ο Θεος αγαπα ολους μα ολους, και μας δεχεται πισω οσες φορες και αν κανουμε λαθος, ποιοι ειμαστε εμεις που θα κανουμε διακρισεις;

[inaf]

Συμφωνώ με όλους σας εκτός και αν μιλάμε για την παρακάτω περίπτωση οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι προσευχούλα.

......Όπως ειπε και ο Διονύσηςgr σε κάποιο άρθρο ο Χριστιανός ουτε καρπαζοεισπράκτορας είναι ούτε θύμα προς φάγωμα και κακομοιρογλου. Αγαπάμε τον αδερφός μας σε τέτοια περίπτωση αλλά δεν προσφέρουμε έδαφος να καταστρέψει εμάς με την συμπεριφορά του ούτε όπως και τον ίδιο του τον εαυτό που αφού βρίσκει έδαφος τότε χειραγωγεί και αναπτύσει αυτό το πάθος του.......

[aposal]

Δεν αγαπάμε Χριστιανικά αλλά υστεροβουλικά, γι' αυτό και πληγωνόμαστε. Μπορεί όλοι να θέλουμε να αγαπήσουμε κατά Χριστόν, αλλά δεν είμαστε έτοιμοι, οι περισσότεροι. Έτσι, όλα τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα μας εμπεριέχουν εγωισμό, κι αυτό κουράζει (φθείρει) όταν δεν υπάρχει ανταπόδοση, η οποία θα ξεδιψάσει τον εγωισμό μας και θα απαλύνει (φαινομενικά και προσωρινά) την ψυχή μας. Έτσι υπάρχει ο κίνδυνος να απολεστεί η γαλήνη, ακόμη και η ψυχική ισορροπία, λόγω της έλλειψης της ανταπόδοσης της αγάπης που προσφέρουμε.
Η αγάπη μας πρέπει να πηγαίνει στους αποδέκτες, μέσω Χριστού. Αυτόν λατρεύουμε, αυτός είναι η αιτία της ύπαρξής μας και η πηγή όλων των καλών. Επομένως και τα συναισθήματα πρέπει να περνάνε από Αυτόν για να είναι Χριστιανικά: Λατρεύω τον Χριστό και επειδή Τον λατρεύω, αγαπώ και όλα τα πλάσματά Του.
Ακόμη και αυτοί που με πληγώνουν, το έκαναν γιατί έχουν έχουν παρασυρθεί από τους εχθρούς (δαίμονες), και έχουν απομακρυνθεί από την πηγή του καλού. Πρέπει να λυπούμαστε που συμπεριφέρονται τόσο άσχημα στους άλλους (και σ’ εμάς) και να προσευχόμαστε γι' αυτούς. Κατ' ουσίαν είναι δυστυχισμένα πλάσματα που όσο απομακρύνονται από τον Θεό και την επήρεια Του, από την επήρεια του καλού δηλαδή, τόσο πιο δυστυχισμένοι θα γίνονται και τόσο περισσότερο πόνο θα σκορπούν γύρω τους. Και αν μας πλήγωσαν, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι για να το επιτρέψει ο Πανάγαθος να συμβεί, υπήρχε κάτι άσχημο μέσα μας που έπρεπε να ξεπλυθεί με λίγο πόνο, γι' αυτό και το επέτρεψε. Γιατί βέβαια ούτε εμείς είμαστε σωστοί και είναι πιθανόν να έχουμε προκαλέσει κι εμείς πολύ πόνο σε κάποιους, χωρίς μάλιστα να το έχουμε καταλάβει.
Ας έχουμε εμπιστοσύνη στον Κύριο. Αν το κάνουμε αυτό θα μοιράζουμε απλόχερα την αγάπη, και τον ίδιο τον εαυτό μας, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση (ούτε καν ένα ευχαριστώ), αλλά και χωρίς να κινδυνεύουμε να φθαρούμε. Όπως είπε ο Χριστός μας: "Ο φιλών την ψυχήν αυτού, απολέσει αυτήν και ο μισών την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω, εις ζωήν αιώνιον φυλάξει αυτήν" (Ιω. ιβ΄25).