Το απαραίτητο της συμφιλίωσης

[ψυχουλα]

«Εάν λοιπόν προσφέρεις το δώρο σου επί το θυσιαστήριο κι εκεί
θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου, άφησε το δώρο σου μπροστά στο θυσιαστήριο
και πήγαινε πρώτα συμφιλιώσου με τον αδελφό σου και τότε έλα πρόσφερε το δώρο σου..»
Ματθ. 5ε΄/23-24

Η εντολή αυτή δε μιλά ακριβώς για συγνώμη αλλά για συμφιλίωση. Δεν εξετάζει αν φταίξαμε ή όχι για την παρεξήγηση που έχομε με τον αδελφό μας λέει μόνο πήγαινε και συμφιλιώσου! Φταις ή δε φταις! Που πάντα έχουμε μερίδιο ευθύνης για ένα χωρισμό ούτως ή άλλως γιατί καβγάς με έναν δε γίνεται.

Aς εξετάσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, μήπως κάπου υπάρχει κάποιος αδελφός μας που έχουμε πικράνει έστω και άθελά μας, μήπως έχουμε κάνει κάποιον να νιώσει μόνος, ανεπιθύμητος, μήπως έχουμε αδικήσει κάποιον, μήπως υπάρχει κάποια ψυχή κάπου που περιμένει τη συμφιλίωση και την αποδοχή μας;
Ίσως πούμε, «εκείνος δε μου μιλά και έχει πεισμώσει γιατί εγώ να κάνω την πρώτη κίνηση;» Aλήθεια μήπως τα ίδια θα μπορούσε να πει για εμάς ο αδελφός μας; Μα τι σημασία άραγε έχει ποιος πείσμωσε, ποιος έκοψε, ποιος έφυγε; Σημασία έχει ότι δε ταιριάζει σε χριστιανό να διαγράφει από τη ζωή του κανέναν «πλησίον».

Ποιος από εμάς μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει δικαίωμα να κρίνει και να αφήνει έξω από το σπίτι της καρδιάς του, ή της οικογένειάς του ή της οποιαδήποτε κοινωνικής ομάδας κανέναν; Γιατί προσποιούμαστε ότι δεν ακούμε το «γατί» που μας γρατζουνάει την πόρτα για να μπει σπίτι μας;

Μπορεί να σκεφτούμε, «μα τι φταίω εγώ αν ο άλλος είναι μυγιάγγιχτος, δεν του είπα τίποτα, σα παιδί κάνει, δεν υπήρχε λόγος να στενοχωρηθεί, δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά….»

Ώστε κάνει σα παιδί, λοιπόν. Μα αυτό δε ζήτησε ο Κύριος; Να γίνουμε σαν τα παιδιά; Κι αφού κάνει σα παιδί πώς καταφέραμε να κρατήσουμε κακία σε ένα παιδί; Άραγε μήπως κι εμείς δεν είμαστε τόσο πιο ώριμοι; Και ποιοί είμαστε εμείς στο κάτω κάτω που θα κρίνουμε ένα τέτοιο «παιδί» ως ανάξιο συμφιλίωσης; Που θα κρατήσουμε σκληρή και άτεγκτη στάση για να το διδάξουμε, «για να μάθει»;

Ποιοι είμαστε εμείς που θα κρίνουμε ανάξια λόγου τη στενοχώρια ενός παιδιού έστω και αν είναι ένα «μεγάλο παιδί»; Και η λύση λοιπόν είναι να ενηλικιωθούμε; Κι όμως η λύση είναι από παιδιά να γίνουμε…νήπια! Εκείνα μαλώνουν και μετά από ένα δευτερόλεπτο παίζουν φιλιωμένα και ξεχνούν ολότελα την προτινή τους διαφωνία. Και μας βάζουν τα γυαλιά.

Θα σκεφτούμε ότι τα νήπια δεν εχουν σοβαρούς λόγους να μαλώσουν. Σημασία όμως δεν εχει αν είναι σοβαρός ένας λόγος αλλά αρκεί να φαίνεται σοβαρός σε εκείνον που τον έχει! Προσπαθείστε λοιπόν να πείσετε ένα νήπιο ότι κακώς τσαντίστηκε τόσο που του πήρε ο φίλος του ένα παιχνιδάκι και θα δείτε τι έχει να γίνει!!!

Και αλήθεια οι δικοί μας λόγοι των ενηλίκων είναι τόσο σοβαροί; Μήπως η σοβαρότητά τους μετριέται με το μέγεθος της ιδέας που έχουμε για τον εαυτό μας;

Λέμε πως αρκεί που μετανοήσαμε και στην Εξομολόγηση θα συγχωρεθούμε. Μα ψευδόμαστε την ίδια στιγμή γιατί ενώ λέμε μετανοήσαμε που πικράναμε τον αδελφό μας δεν πήγαμε να τον αγκαλιάσουμε και να γιατρέψουμε την πληγή που του κάναμε. Άρα η αμαρτία μας και η συνέπεια αυτής παραμένει. Και η μετάνοια μας είναι στα χείλη μας μόνο όχι έμπρακτη. Και φτάνουμε ουσιαστικά στο σημείο να κάνουμε δεύτερη αμαρτία ψευδόμενοι στο ιερό μυστήριο της Εξομολόγησης ερχόμενοι σε αυτό ως μετανοούντες αλλά χωρίς να επανορθώνουμε, άρα ως ψευτομετανοούντες!

«Μα», θα σκεφτoύμε ακόμη, «ό, τι έγινε έγινε, περασμένα ξεχασμένα, εγώ δεν κρατώ κακία, αλήθεια, απλώς δεν έτυχε να τον ξαναδώ, αν τον δω θα τον χαιρετήσω φυσικά, αν ξαναπέσω πάνω του θα του μιλήσω. Δε σημαίνει τίποτα που δεν κάνουμε πια παρέα, εγώ κακία δεν έχω.»

Αλήθεια έχουμε κάποια συμφωνία συνάψει με τον Κύριο για τις μέρες της ζωής μας, και ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε μπροστά μας; Αλλά γιατί να περάσει ο αδελφός μας ακόμη μία ώρα με την καρδιά πικραμένη εξαιτίας της αδιαφορίας μας και να μεγαλώνουμε την αμαρτία μας; Και αφού δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί «δεν κάνουμε πια παρέα» ; Άρα κάποια κακία, κάποια πικρία που γέννησε ο εγωισμός μας έχει μείνει.

Tόσες δικαιολογίες να βάζουν σε κίνδυνο την καθαρότητα της ψυχής μας! Γιατί άραγε μπορούμε να ομολογήσουμε και το πιο φρικτό μας παράπτωμα στον ιερέα αλλά μας είναι τόσο δύσκολη η κίνηση της συμφιλίωσης; Εδώ λοιπόν φαίνεται πόσο δύσκολο είναι να ξεριζωθεί το ζιζάνιο του εγωισμού. Εδώ φαίνεται και το πόσο επικίνδυνο ζιζάνιο είναι. Ποιος χριστιανός μπορεί αλήθεια να κοιμάται αναπαυμένος έχοντας μέσα στην καρδιά του αντί για αγάπη και μετάνοια το τέρας του εγωισμού που γεννά άλλα τέρατα όπως η μνησικακία, η οργή, η ψυχρότητα, η αντιπάθεια ;

Μιλούμε για ταπείνωση. Εξάρουμε την ταπείνωση ανθρώπων που υπέμειναν προσβολές ακόμη και βία. Προσπαθούμε κι εμείς να μην έχουμε την τελευταία λέξη, υποχωρούμε, δεν ανταπαντούμε, χαμογελάμε στον κακότροπο πλησίον μας και άλλα πολλά. Όμως όταν έρχεται η στιγμή που πρέπει να πάμε να βρούμε τον αδελφό μας και να κοιτάξουμε να τα βρούμε πόσες δικαιολογίες βρίσκουμε για να το αναβάλλουμε ή και να το ξεχάσουμε παντελώς!

Και ξεχνούμε τη πιο δύσκολη ίσως ταπείνωση να καταπιούμε τον εγωισμό μας και να πλησιάσουμε να αγκαλιάσουμε τον άνθρωπο που ανταλλάξαμε μια σκληρή κουβέντα κι ίσως μάλιστα για ένα ανόητο ζήτημα. Και ξεχνούμε ότι ξεχάσαμε το πιο σημαντικό: τον πλησίον μας, δηλαδή τον Κύριο! Αυτόν που φωνάζουμε ότι αγαπάμε και λατρεύουμε!

Να λοιπόν η ύψιστη ταπείνωση! Αυτή που φαίνεται πιο εύκολη από όλες, αυτή που όλοι θέλουμε να ξεχνούμε!
Ας ελέγξουμε λοιπόν τους εαυτούς μας, είμαστε εν τάξει με όλους; Μήπως έχουμε κάπου ξεχάσει κάποιον που μας περιμένει;
Ας μη ξεχνούμε τον αδελφό μας! Ας μη περιμένουμε από εκείνον την πρώτη κίνηση. Ας μη προσποιούμαστε ότι δεν υπήρχε ποτέ στη ζωή μας. Ας μη επιρρίπτουμε ευθύνες στα παιχνίδια της ζωής, στην απόσταση, στις..καιρικές συνθήκες! Ας μη δικαιολογούμαστε. Ας μη κοροϊδεύουμε εαυτούς και Κύριον!
Ας στείλουμε το προσκλητήριο μήνυμα για την πόρτα του σπιτιού μας. Ας καταφέρουμε να σχηματίσουμε τον αριθμό του τηλεφώνου. Ας καταφέρουμε να στείλουμε εκείνο το συμφιλιωτικό mail. Ας πάρουμε τα πόδια μας να πάμε μέχρι την πόρτα του σπιτιού του αδελφού μας!

[filotas]

+1

[eleimon]

Μεγαλο θεμα......που αν τοποθετηθω θα παει στα κλειδωμενα μη πω στα αζητητα .....οπως και να χει ειναι ψιλα γραμματα για πολλους και πρωτα απ ολα για μενα....μακαρι να χαμε ιχνος ταπεινωσης αλλα που???

[aposal]

Αχ αυτός ο εγωισμός...
Αγώνας μέχρι τέλους. Ούτε ένα δευτερόλεπτο ανάπαυσης, γιατί ανάπαυση = ήττα.
Είναι ο πιο δύσκολος αγώνας, γιατί ο αντίπαλος είναι ο άλλος μας εαυτός, αλλά συνάμα είναι και ο πιο όμορφος, γιατί έχουμε ως σύμμαχο τον Ίδιο τον Δημιουργό.

[vivika]

Και κάτι ακόμα...

Ακόμα κι αν πρότασή μας για συμφιλίωση δε γίνει αποδεκτή από εκείνον προς τον οποίον απευθύνεται... νομίζω (αν κάνω λάθος διορθώστε με) πως θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την άρνηση αυτή με αγάπη, ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια από μέρους μας, εντονότερη και θερμότερη προσευχή, μεγαλύτερη ταπείνωση και ας αφεθούμε στο θέλημά Του...

[ψυχουλα]

Συμφωνω απολυτα. Αλλωστε οταν πλησιαζεις για συμφιλιωση με ειλικρινη μετανοια δε νοειται να απαιτεις τη συγχωρεση απο τον αλλο!
γιατι το εχω δει και αυτο το εργο να ζητα καποιος συγνωμη ο αλλος να μη τη δινει και ο πρωτος να τσαντιζεται αυτο δειχνει οτι η συγνωμη δεν ηταν ειλικρινής.

Παντως θα ηθελα και τη γνωμη της eleimon ασχετως αν πιστευει οτι θα δωσει αφορμη να κλειδωθει το θεμα. Εμενα με ενδιαφερουν οι αποψεις σας.