Ασκητική της αγάπης ή της αγαπολογίας ;

[Domna]

ΠΡΟΣΟΧΗ! Νεοεποχίτικα βιβλία: Ασκητική της αγάπης ή της αγαπολογίας;

Στό βιβλίο πού εὐρέως ἐκυκλοφόρησε, “Ἡ Ἀσκητική τῆς Ἀγάπης”, τῆς Γαβριηλίας μοναχῆς, ἀναφέρεται τό ὄνομά μου ὡς ἕνας ἀπό ἐκείνους πού γνώρισαν τή μοναχή. Πράγματι, εἴχαμε συναντηθεῖ μία φορά καί ἀνταλλάξαμε γιά λίγο κάποιες ἀπόψεις. Τό γεγονός αὐτό δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσει δική μου “ἐγγύηση” γιά τό βιβλίο, πού μεταγενέστερα συνεγράφη ἀπό τήν ὁμώνυμη συγγραφέα.

Δράττομαι, λοιπόν, τῆς εὐκαιρίας νά παρουσιάσω μέ πολλή χαρά τήν κριτική τοῦ παραπάνω βιβλίου, πού ἔχει κάνει ὁ ἱερολογιώτατος Διάκονος π. Βασίλειος Σπηλιόπουλος.

Εἶναι πολύ χρήσιμη ἡ ἀνάγνωση αὐτῆς τῆς κριτικῆς ἀπό τούς ἀναγνῶστες τοῦ ὀγκώδους βιβλίου τῆς Γαβριηλίας, ἀλλά καί ἀπό ὅλο τό χριστεπώνυμο πλήρωμα τῶν ὀρθοδόξων, γιά νά μάθουν νά ξεχωρίζουν τό σιτάρι ἀπό τό ἄχυρο, τό φῶς ἀπό τό σκοτάδι, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψέμα.

Δυστυχῶς, ἡ πληθώρα τῶν μηνυμάτων καί τῶν ἀκαταπαύστων πληροφοριῶν τῆς “Νέας Ἐποχῆς”, ἀμβλύνουν τίς ὀρθόδοξες συνειδήσεις ὅλων μας, ἀκινητοποιοῦν τή δοτή ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό εὐθυκρισία, ἀποσκοπώντας νά παραπλανήσουν, εἰ δυνατόν, καί τούς ἐκλεκτούς καί νά τούς ἐντάξουν στό γοητευτικό πανόραμα τῆς Πανθρησκείας.

Θεσμοί θεανθρώπινοι καί ἀρχές αὐταπόδεικτες μέχρι τώρα, σχετικοποιοῦνται, μέ ὕπουλους τρόπους καί τελικά ἀμφισβητοῦνται ἀπό τούς “ἄρχοντες τοῦ κοσμοκράτορος τοῦ αἰῶνος τούτου”, τόσο μέσα στήν παγκόσμια κοινότητα, ὅσο καί μέσα στή φιλτάτη ὀρθόδοξη πατρίδα μας, τήν Ἑλλάδα, τήν ὁποία ἀγωνιωδῶς πασχίζουν νά ἐκσυγχρονίσουν, ὡς δῆθεν ἀσυγχρόνιστη καί τριτοκοσμική, ξένοι καί ντόπιοι “ἐκσυγχρονιστές”.

Εἶναι πολύ λυπηρό νά ἐμπλέκονται σ’αὐτή τή νοοτροπία καί στή νεοεποχίτικη “ἱεραποστολή”, μέλη τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καί δή μέλη θεσμικά ἀφιερωμένα στό Χριστό, καί μάλιστα νά προσπαθοῦν νά ἐμπλέξουν στήν παναίρεση τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Πανθρησκείας τό πλήρωμα τῶν πιστῶν.

Μέσα στίς πεντακόσιες σελίδες τοῦ κρινομένου βιβλίου γίνεται μεθοδική προσπάθεια μέσω ἡρωοποιημένου ἱεραποστολικοῦ προσώπου, τῆς Γαβριηλίας μοναχῆς ἀπό τή Γαβριηλία μοναχή, ὑποτακτική της, νά ἰσοπεδωθεῖ ἡ ὀρθόδοξη ἀδαμάντινη, ἀληθεύουσα διδασκαλία, μέ ὅλες τίς ὑπόλοιπες κακοδοξίες ὅλων τῶν ὁμολογιῶν καί ὅλων τῶν θρησκειῶν.

Ἡ Ἁγία Μοναδικότητα τοῦ Θεανδρικοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀνύπαρκτη. Ἀπό ὀρθόδοξες μοναχές περιμένει ἡ Ἐκκλησία τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία καί τό ὀρθόδοξο ἦθος πού εἶναι ἀποτυπωμένα καί τά δύο στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Κάθε Ἅγιος καί κάθε Ἁγία τῆς Ὀρθοδοξίας μας δέν ὑπολείπονται καθόλου σέ ἡρωϊσμό, σέ κατορθώματα καί σέ θαύματα, τά ὁποῖα ὁ Χριστός ἐπιτελεῖ μέσω αὐτῶν γιά τό καλό, γιά τή σωτηρία, γιά τήν οἰκοδομή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν μυρίων μελῶν της.

Ἀντίθετα, στίς πολυπληθεῖς σελίδες τοῦ βιβλίου, “Ἡ ἀσκητική τῆς Ἀγάπης”, ἀπουσιάζει ἡ ὀρθόδοξη ἄσκηση καί ταυτόχρονα παραποιεῖται ἡ ἐν Χριστῷ Ὀρθόδοξη Θεανθρώπινη Ἀγάπη. Ὁ συγκρητισμός δηλαδή τό ἀνακάτεμα ὅλων τῶν ξεπερασμένων ὁμολογιῶν καί θρησκειῶν, ἀκυρώνουν τό Μοναδικό, Σωτηριολογικό ἔργο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τά θαύματά Του, τή Θυσιαστική Του προσφορά, τήν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του καί τήν εἰς οὐρανούς Ἁγία Ἀνάληψή Του.

Ἡ ἔμμεση προβολή τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καί τοῦ Γκουρουϊσμοῦ, ἡ ὑποτιθέμενη γλωσσολαλιά, ἡ Χορτοφαγία, ἡ ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου, τό Παγκόσμιο ἤ Συμπαντικό Πνεῦμα, τό Yama, ἡ Ἀνυπαρξία καί ἡ Νέκρωση, ὁ Διαλογισμός, ἡ Θετική Σκέψη, οἱ δεισιδαιμονίες, ἡ διαφήμιση τοῦ Ράμα Κρίσνα, τά ψευδοοράματα τῆς Γαβριηλίας μαζί μέ τό “ἰαματικό χάρισμα”, οἱ “ἐναλλακτικές θεραπεῖες”, ὁλοκληρώνουν τόν πολυβολισμό τῆς κατά πάντα δοκιμασμένης μέσα στήν ἑλληνική κοινωνία μας Ὀρθοδόξου, θεανθρωπίνης Παραδόσεώς μας, τῆς μόνης πραγματικά σωζούσης τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα.

Εἶναι ὄντως ἄξιο μεγίστης ἀπορίας τό πῶς εἶναι δυνατόν ὀρθόδοξες μοναχές νά ἀλλοτριώνουν, σέ τέτοιο βαθμό καί τέτοια ἔκταση, τήν ἐν Χριστῷ ζωή! Δέν εἶναι γιά μᾶς ἄξιο ἀπορίας τό πῶς κατάφερε νά κυκλοφορήσει σέ δεκατρεῖς ἐκδόσεις ἀφοῦ τό παραπάνω βιβλίο εἶναι πλημμυρισμένο ἀπό τό μεταπτωτικό σύνδρομο ἑνός διαχύτου συναισθηματισμοῦ, ὁ ὁποῖος παρακινεῖ τό ἀναγνωστικό κοινό στή διακίνησή του.

Ἀναρίθμητοι ὅμως ἀναγνῶστες ἀκατάπαυστα, μᾶς “ἐνοχλοῦν” μέ τήν πανομοιότυπη ἐρώτηση γιά τή γνώμη μας γι’αὐτό τό βιβλίο.

Τελικά, φαίνεται ὅτι μετά από μία νηφάλια, ἐσωτερική κριτική τῶν ἀπροκαταλήπτων ἀναγνωστῶν, διαπιστώνεται, ἄτυπα ἤ συνειδητά, τό αἱρετικό περιεχόμενο τῆς “Ἀσκητικῆς τῆς Ἀγάπης”, καί τό βιβλίο τοποθετεῖται στά πιό ψηλά ράφια τῆς βιβλιοθήκης γιά νά μή μεταδίδεται ἡ διάβρωση πού ἀρχικά προκάλεσε.

Χρειάζεται προσεκτική μελέτη τῆς καλοπροαίρετης καί ἀπόλυτα τεκμηριωμένης κριτικῆς τοῦ ἱεροδιακόνου π. Βασιλείου, ὥστε νά ἀποκτήσει ὁ ἀναγνώστης ὀρθά, Θεανθρώπινα κριτήρια, γιά νά μή παραπλανᾶται ἀπό ποταπούς, δαιμονιώδεις συναισθηματισμούς.

Ἀρχιμανδρίτης Σαράντης Σαράντος
Ἐφημέριος Ἱεροῦ Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου


http://www.orthros.org/Greek/Bibliokrisia/GerGavr.htm

[theodora]

Το βιβλίο αυτό περιγράφει την αγάπη μιάς ΧΡΙΣΤΙΑΝΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ μέσα από τις πράξεις μιάς ολόκληρης ζωής, εξ’ ού και η κατάληξη του βίου αυτού (μοναχικό σχήμα).

Όλα τα άλλα και όλους μας, -εκτός από τους βιβλιοκριτικούς……- θα μας κρίνει ο Ένας.
Προσωπικά προτιμώ να αθωώνεται ένας ένοχος (έστω και αιρετικός), παρά να αδικείται και να διασύρεται ένας αθώος και προ πολλού «συγχωρεμένος» άνθρωπος.

Η χριστιανική διαγωγή έχει ΒΑΣΗ, και αυτή είναι η ΑΓΑΠΗ. (είτε μας αρέσει είτε όχι) Πάνω από την βάση αυτή υπάρχουν οι ιδέες μας, τα πιστεύω μας, οι αδυναμίες μας, οι υπερβολές μας ίσως, και η μοναδικότητα του χαρακτήρα του καθενός μας.

Χωρίς την βάση που λέγεται ΑΓΑΠΗ, όχι ορθόδοξος χριστιανός δεν υφίσταται, αλλά ούτε και άνθρωπος.

Το βιβλίο το συγκεκριμένο το προτείνω ανεπιφύλακτα για έφηβες κοπελλές και κυρίες πάσης ηλικίας.

[panagiotisspy]

Προσωπικά προτιμώ να αθωώνεται ένας ένοχος (έστω και αιρετικός), παρά να αδικείται και να διασύρεται ένας αθώος

Η χριστιανική διαγωγή έχει ΒΑΣΗ, και αυτή είναι η ΑΓΑΠΗ. (είτε μας αρέσει είτε όχι) Πάνω από την βάση αυτή υπάρχουν οι ιδέες μας, τα πιστεύω μας, οι αδυναμίες μας, οι υπερβολές μας ίσως, και η μοναδικότητα του χαρακτήρα του καθενός μας.

Χωρίς την βάση που λέγεται ΑΓΑΠΗ, όχι ορθόδοξος χριστιανός δεν υφίσταται, αλλά ούτε και άνθρωπος.

Το βιβλίο δεν το γνωρίζω και δεν το έχω διαβάσει.

Αλλά τα παραπάνω παρατεθέντα, "μιλάνε" στην καρδιά μου και συμφωνώ μαζί τους.

Η Θεοδώρα τα είπε ΟΛΑ, προς όλες τις κατευθύνσεις, για όλα τα θέματα, για όλες τις καρδιές...

Η ωραιότερη και πληρέστερη τοποθέτηση, κατά τη γνώμη μου, όλων των ημερών που είμαι μέλος στο φόρουμ. Επαναλαμβάνω πως για το βιβλίο έχω πλήρη μεσάνυχτα.

Νάσαι πάντα καλά, καλή μου αδελφή Θεοδώρα.....

Καλό απόγευμα σε όλα τα αδέρφια..

[filotas]

Αν κατάλαβα καλά οι βολές της κριτικής στο κείμενο που δημοσίευσε η Domna δεν στρέφονται κατά της μακαριστής μοναχής Γαβριηλίας, αλλά κατά της συγγραφέως του βιβλίου υποτακτικής της μοναχής επίσης με το όνομα Γαβριηλία.

Ο συντάκτης π.Σαράντης λέει ότι έτσι όπως παρουσιάζει τα γεγονότα η συγγραφέας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και σε θρησκευτικό συγκρητισμό, που είναι απαράδεκτος για Ορθοδόξους.

Έχουμε πει πολλές φορές ότι η αγάπη σώζει, αλλά η εν Χριστώ αγάπη. Δηλαδή ο Χριστιανός, όπως είπε ο Χριστός (Ματθ. 22, 37-40) αγαπά πρώτα τον Θεό πάνω απ' όλα και δι Αυτού αγαπά απαθώς και τους ανθρώπους. Αν απλώς αγαπά τους ανθρώπους, αλλά δεν αγαπά το Θεό ή δεν αγαπά τον αληθινό Θεό, αλλά κάποιο ψεύτικο, τότε η αγάπη του δεν είναι τέλεια ούτε απαθής. Σε κάθε περίπτωση όποιος αγαπά τους ανθρώπους, αλλά δεν αγαπά το Χριστό, μπορεί να είναι ανθρωπιστής, αλλά δεν είναι Χριστιανός και πολύ περισσότερο Ορθόδοξος.

Καταλαβαίνω, ότι είναι δύσκολο κάποιος μη Χριστιανός να καταλάβει τη διαφορά της εν Χριστώ αγάπης από την απλή ανθρώπινη αγάπη, αλλά για μας τους Ορθόδοξους Χριστιανούς δεν πρέπει να υπάρχει τέτοια δυσκολία. Είμαστε όλοι εν Χριστώ αδελφοί και μας συνδέει αδελφική αγάπη, επειδή είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, κι αυτό που μας ενώνει και δίνει ουσία στην μεταξύ μας αγάπη είναι ο ίδιος ο Κύριος, στο Σώμα του Οποίου μετέχουμε δια της Θείας Ευχαριστίας. Όταν λήψει αυτός ο μεταξύ μας σύνδεσμος, τότε η αγάπη μεταξύ μας γίνεται κοσμική, φθαρτή και πεπερασμένη και μπορεί να βλάψει εμάς τους ίδιους ή τους αδελφούς μας, αντί να ωφελήσει.

[LOCKHEART]

Παιδιά υπάρχει κάποια απάντηση πλήρης για το θέμα και επίσημη;

Ειναι αιρετικό το βιβλίο "Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ" ή όχι ; Να το διαβάσουμε να το δωρίσουμε; εχει κινδύνους ;
Υπάρχει πλήρης απάντηση για το θέμα. Πχ της Εκκλησίας της Ελλάδος ; ή έχουμε προσωπικές απόψεις απο ιερείς και αρχιμανδρίτες ;

Εμείς σαν πιστοί και αναγνώστες σε ποια κατεύθυνση πρέπει να πάμε ;

Με λίγα λόγια είναι ορθόδοξο ή οχι ;

[angieholi]

Θα συμφωνήσω με τον κ. Νίκο στο ότι (όπως το έχω καταλάβει και εγώ) η κριτική και οι προβληματισμοί που προκύπτουν (κατά καιρούς, διότι το θέμα και εδώ στο φόρουμ μας έχει ξανασυζητηθεί) είναι για το βιβλίο και το περιεχόμενο του και όχι καθεαυτό για το πρόσωπο της Γερόντισσας. (Εκτός βέβαια αν οι απόψεις που προβάλλονται είναι όντως δικές της και όχι της συγγραφέος...)

Προσωπικά, η τοποθέτηση του π. Σαράντη με προβληματίζει και συγχρόνως επιβεβαιώνει την αρχική μου απόφαση να μην διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο το όποιο μου το έκαναν δώρο.

Η γνώμη του με προβληματίζει, διότι θεωρώ ότι είναι ένας από τους αξιόλογους Ιερείς μας, επομένως σέβομαι τις απόψεις του...

Το γιατί, δεν θέλησα να διαβάσω τελικά το βιβλίο, θα σας το εξηγήσω. Την περίοδο που μου το έκαναν δώρο, διάβαζα κάποιο άλλο πνευματικό βιβλίο, οπότε ξεκίνησε να το διαβάζει η μητέρα μου. Από τις πρώτες σελίδες είχε ενθουσιαστεί. Είναι ένα βιβλίο γραμμένο απλά, που σε συνεπαίρνει... Η αγάπη της Γερόντισσας είναι μοναδική... Όμως κάποια στιγμή άρχιζε να μου διαβάζει 1-2 στίχους που με παραξένεψαν...
Της είπα:"Μαμά; Αυτές είναι ορθόδοξες αντιλήψεις; Έλα ντε, μου απάντησε..." Δεν συνέχισε το διάβασμα.

Όταν κάποια στιγμή ρώτησα, πήρα την εξής "πνευματική απάντηση": Μπορούμε να το διαβάσουμε αλλά ας κρατάμε και κάποια επιφύλαξη...

Παρακάτω σας αντιγράφω τους στίχους που με προβλημάτισαν, όπως είναι γραμμένοι στο βιβλίο. Προσωπικά δεν μου φαίνονται Ορθόδοξες... Βέβαια μπορεί να κάνω και λάθος...

Για την Υγεία μερικές Συμβουλές:

- στον ύπνο, το κεφάλι να είναι προς την Ανατολή ή το Νότο. Όχι Βορρά ή Δύση.

- ποτέ μαύρα ρούχα κατάσαρκα. Απορροφούν την ζωτικότητά μας (όπως η ζέστη του ήλιου)

- ν΄αγαπάμε τα ζώα, αλλά να μην τα χαϊδεύουμε, ιδιαίτερα τα γατιά, σκυλιά. Μας "κατεβάζουν". (ιδιαίτερα μετά την προσευχή)

- ποτέ μικρό παιδί δίπλα σε άρρωστο γιατί του παίρνει όλη τη δύναμη, χωρίς να το θέλει.

- αν κάποια στιγμή νοιώσει κανείς κούραση στο δρόμο, αγγίζοντας τον κορμό ενός δέντρου, παίρνει δύναμη και συνεχίζει (τους Αγίους όμως, τα δέντρα τους προσκυνούν)

- για να ελαφρύνει η ατμόσφαιρα μετά από λυπητερή επίσκεψη, ανοίγμα τα παράθυρα του δωματίου.

[aggelikiglafki]

Οντως έχετε δίκιο ,είναι λίγο περίεργα αυτά που γράφετε αγαπητή Αγγελική μου θυμίζουν λίγο το Κινέζικο Φενκ Σούι,πάντως και έμένα μου το έχουν προτείνει να το αγοράσω αλλά μέχρι στιγμής όλο κάτι άλλο έχω στα χέρια μου και δεν το αγοράζω.

[ψυχουλα]

Θα συμφωνήσω με τον κ. Νίκο στο ότι (όπως το έχω καταλάβει και εγώ) η κριτική και οι προβληματισμοί που προκύπτουν (κατά καιρούς, διότι το θέμα και εδώ στο φόρουμ μας έχει ξανασυζητηθεί) είναι για το βιβλίο και το περιεχόμενο του και όχι καθεαυτό για το πρόσωπο της Γερόντισσας. (Εκτός βέβαια αν οι απόψεις που προβάλλονται είναι όντως δικές της και όχι της συγγραφέος...)

Προσωπικά, η τοποθέτηση του π. Σαράντη με προβληματίζει και συγχρόνως επιβεβαιώνει την αρχική μου απόφαση να μην διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο το όποιο μου το έκαναν δώρο.

Η γνώμη του με προβληματίζει, διότι θεωρώ ότι είναι ένας από τους αξιόλογους Ιερείς μας, επομένως σέβομαι τις απόψεις του...

Το γιατί, δεν θέλησα να διαβάσω τελικά το βιβλίο, θα σας το εξηγήσω. Την περίοδο που μου το έκαναν δώρο, διάβαζα κάποιο άλλο πνευματικό βιβλίο, οπότε ξεκίνησε να το διαβάζει η μητέρα μου. Από τις πρώτες σελίδες είχε ενθουσιαστεί. Είναι ένα βιβλίο γραμμένο απλά, που σε συνεπαίρνει... Η αγάπη της Γερόντισσας είναι μοναδική... Όμως κάποια στιγμή άρχιζε να μου διαβάζει 1-2 στίχους που με παραξένεψαν...
Της είπα:"Μαμά; Αυτές είναι ορθόδοξες αντιλήψεις; Έλα ντε, μου απάντησε..." Δεν συνέχισε το διάβασμα.

Όταν κάποια στιγμή ρώτησα, πήρα την εξής "πνευματική απάντηση": Μπορούμε να το διαβάσουμε αλλά ας κρατάμε και κάποια επιφύλαξη...

Παρακάτω σας αντιγράφω τους στίχους που με προβλημάτισαν, όπως είναι γραμμένοι στο βιβλίο. Προσωπικά δεν μου φαίνονται Ορθόδοξες... Βέβαια μπορεί να κάνω και λάθος...

Για την Υγεία μερικές Συμβουλές:

- στον ύπνο, το κεφάλι να είναι προς την Ανατολή ή το Νότο. Όχι Βορρά ή Δύση.

- ποτέ μαύρα ρούχα κατάσαρκα. Απορροφούν την ζωτικότητά μας (όπως η ζέστη του ήλιου)

- ν΄αγαπάμε τα ζώα, αλλά να μην τα χαϊδεύουμε, ιδιαίτερα τα γατιά, σκυλιά. Μας "κατεβάζουν". (ιδιαίτερα μετά την προσευχή)

- ποτέ μικρό παιδί δίπλα σε άρρωστο γιατί του παίρνει όλη τη δύναμη, χωρίς να το θέλει.

- αν κάποια στιγμή νοιώσει κανείς κούραση στο δρόμο, αγγίζοντας τον κορμό ενός δέντρου, παίρνει δύναμη και συνεχίζει (τους Αγίους όμως, τα δέντρα τους προσκυνούν)

- για να ελαφρύνει η ατμόσφαιρα μετά από λυπητερή επίσκεψη, ανοίγμα τα παράθυρα του δωματίου.

δεν ξερω κατα ποσο αυτα τα λογια ειναι...αιρετικα γιατι σιγουρα δεν εχουν να κανουν με δογμα ή δεισιδαιμονιες. νομιζω οτι ασχολουνται με το θεμα της αυρας και οτι γενικα παραπεμπουν σε καποιες ξενες θρησκευτικες φιλοσοφιες αρα εκει μαλλον εντοπιζεται το προβλημα.
προσωπικα πιστευω οτι οταν ακουμε να γινεται λογος για αυρα κτλ δε θα πρεπει να το συνδεουμε σωνει και καλα με φενγκ σουι και ετεροδοξιες γιατι αυρα μπορει οντως να υπαρχει οπως και οντως ο εγκεφαλος μας εχει δυνατοτητες που δε γνωριζουμε και τον εγκεφαλο μας ο Θεός τον δημιούργησε. το οτι εχουμε καποιες δυνατοτητες που δεν ξερουμε δε σημαινει οτι η οποια αναφορα σε αυτες συνδεεται με αλλα δογματα.
Οι δυνατοτητες αυτες ειναι αυθυπαρκτες υπαρχουν ουτως ή άλλως και ειναι Θεού έργο, τωρα αν καθε θρησκεια θελει να τις υιοθετησει αυτο δεν κανει τις δυνατοτητες κακες και δαιμονικες.
θα σας δωσω ενα παραδειγμα για να γινω κατανοητη. οταν ημουν 15 χρονων υπηρχε ενα προσωπο που αγαπουσα σε σημειο που να νομιζω οτι ειμαι αλλου. μιλαω για αγνη αγαπη προς αποφυγην παρεξηγησεων. ηταν τοσο δυνατη αγαπη που πραγματικα ηταν σα να εχανα τη συνειδηση μου για καποια λεπτα δεν ξερω πως γινοταν αυτο. τελος παντων δε θα ξεχασω ποτε μια μερα οπως ημασταν αγκαλια και δεν πολυμιλουσαμε γιατι ως συνηθως ημουν μεταξυ εκτου και εβδομου ουρανου (για εκεινον δεν ξερω πως ηταν) μου ειπε οτι εχει πονοκεφαλο, αυτο με στενοχωρεσε και σαν μια κινηση αγαπης σηκωσα το χερι μου και το περασα απο το μετωπο του. μετα απο δυο δευτερολεπτα με κοιταξε εκπληκτος και μου ειπε οτι δε νιωθει κανενα πονο πια! δεν το συζητησαμε αλλο ουτε το ξανασκεφτηκα ουτε εδωσα σημασια μεχρι που ακουσα για αναλογες περιπτωσεις που γινονται τετοιες θεραπειες απο καποιους που εχουν ασχοληθει με τετοιες τεχνικες αλλα και παλι δεν ασχοληθηκα πολυ απλως καταλαβα οτι εχουμε δυνατοτητες που δε γνωριζουμε και η αγαπη παιζει σιγουρα πολυ μεγαλο ρολο, ισως δινει καποια ενεργεια που εμεις λεμε χαρισμα, ισως εμφανιζεται οταν δινεσαι εντελως στην αγαπη ποιος ξερει τι δυναμεις αλληλεπιδρουν μεταξυ ψυχη και σωματος. Παντως νομιζω οτι ο Χριστος αυτο ζητα την απολυτη αγαπη και πιστη με την οποια μπορεις να καταφερεις τα παντα. Ίσως καποια στιγμη καταφερνουμε να τη βιωσουμε εστω για λιγα λεπτα, σκοπος ειναι να μας κυριευσει για παντα και αυτο καταφεραν οι Αγιοι. Ο αποστολος Πετρος καταφερε για λιγο να περπατησει πανω στη θαλασσα μολις ολιγοπιστησε αρχισε να βουλιαζει.
παρολαυτα πιστευω οτι οι αναφορες αυτες σε ενα βιβλιο ειναι επικινδυνες γιατι μπορει να οδηγησουν καποιον να κανει συνειρμους με διαφορα που εχει ακουσει κατα καιρους για γιογκα κτλ και να μπλεξει με αλλες δοξασιες.

Ακομα να πω οτι καποια απο αυτα τα κανει ο απλος κοσμος σα προφορικα εθιμα απο παππου προς παππου, ειναι καποιες συνηθειες που εχουν ωφελησει, οι παππουδες μας δεν ξερουν πως να το εξηγησουν επιστημονικα το μονο που ξερουν ειναι οτι τους βγαινει σε καλο και αυτο αρκει.
Γενικοτερα εχω παρατηρησει οτι καποια πραγματα που λενε οι λαοι διαμεσου των αιωνων, καποιες ρησεις τελικα αν το ψαξεις ειναι σωστες και η ορθοτητα αυτη αποδεικνύεται εμπειρικά όχι επιστημονικά, καμια φορα ομως και η επιστημη ερχεται και δινει εγκυροτητα σε πραγματα που πιστευονταν για χρονια χωρις καμια επιστημονικη βαση. και μαλιστα βλεπεις οτι αυτες οι δοξασιες ηταν κοινες σε πολλους και διαφορετικους λαους γιατι βεβαια η ζωη κατουσιαν ειναι ιδια παντου ανεξαρτητως χρωματος δερματος και καιρικων συνθηκων.
οσο για την ενεργεια και τη χαρη κτλ το μονο συμπερασμα που εβγαλα απο αυτο που εζησα ειναι οτι σκοπος ειναι η απολυτη αγαπη, εν Χριστω οπως ειπε ο αδελφος filotas, η αγαπη αυτη που δεν εμπεριεχει ιχνος εγωισμου, που σε κυριευει σε απολυτο βαθμο, αυτη που δε μπορω δυστυχως να την περιγραψω τα λογια ειναι φτωχα αρκει να θυμηθουμε οτι Αγαπη=Θεος, ειναι το ιδιο ακριβως. Ολοι την εχουμε απλως δε βρισκουμε τροπο πως να μας κυριεψει πως να τη βγαλουμε εξω και να γινει μονιμος Βασιλιας στις καρδιες μας η Αγαπη, ο Χριστός, η Αγάπη.

[vivika]

Αν κάνετε τον κόπο και ακολουθήσετε το σύνδεσμο που μας παραπέμπει η Δόμνα, μετά τα προλεγόμενα του π. Σαράντη Σαράντου ακολουθεί λεπτομερής παράθεση των στοιχείων με τις αντίστοιχες σελίδες στις οποίες υπάρχουν οι μη ορθόδοξες θέσεις.
Η βιβλιογραφία που παρατείθεται στο τέλος και αφορά την 'τεκμηρίωση' των μη ορθοδόξων θέσεων είναι από βιβλία του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου.

Στην αρχή όλης της σελίδας υπάρχει επίσης σύνδεσμος για τη συνολική απάντηση στις επικρίσεις.

Είναι πραγματικά πολύ μεγάλα τα κείμενα αλλά νομίζω πως ο κόπος αξίζει για να τα διαβάσουμε με μεγάλη προσοχή. Νομίζω πως δίνουν απαντήσεις και για όσα άλλα βιβλία περιέχουν στοιχεία παρόμοια με το συγκεκριμένο...

[filotas]

Η διαφορά ανάμεσα στην εν Χριστώ Αγάπη και την ανθρώπινη αγάπη είναι λεπτή. Γι αυτό όλοι έχουμε πνευματικό οδηγό, τον Πνευματικό μας, ώστε να μην πορευόμαστε στα σκοτεινά, αλλά να ξεκαθαρίζουμε τις τυχόν αμφιβολίες μας.

Οι περισσότεροι έχουμε την εντύπωση, ότι είμαστε γεμάτοι από ειλικρινή και αληθινή αγάπη. Τις περισσότερες, όμως, φορές αυτή δεν είναι παρά προέκταση του εγωισμού μας.

Μόνο οι Άγιοι είχαν τέλεια Αγάπη σαν αυτή: "12 αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς. 13 μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θή υπέρ των φίλων αυτού."(Ιωαν. 15, 12-13) .

Να παρακαλάμε κάθε μέρα στην προσευχή μας, ο Θεός να μας χαρίσει, πριν τερματίσουμε τη διαδρομή μας σ' αυτό τον κόσμο, την αληθινή τη δική Του Αγάπη. Αμήν.