Ασκητική της αγάπης ή της αγαπολογίας ;

[theodosis79]

...ή μήπως κάποια πράγματα εξηγούνται με την απλή λογική? Πχ το να έχεις στραμμένο το κεφάλι προς την ανατολή σου δημιουργεί ενδόμυχα τη σκέψη πως το ιερό βήμα των ναών είναι στραμμένο προς την ανατολή άρα κοιμάσαι πιο αναπαυμένος έχοντας στο μυαλό σου το ιερό βήμα και την αγάπη Του Κυρίου μας όταν εκεί μέσα τελούνται τα ιερά μυστύρια. Επίσης επειδή τα παλιά τα χρόνια τα περισσότερα κρεβάτια ακουμπούσαν στον τοίχο οι άνθρωποι συνήθιζαν να κοιμούνται αντίθετα προς αυτόν και έτσι δεν "πλάκωναν" την καρδιά τους με το πλευρό τους και κοιμόταν πιο ελαφρά. Επίσης το να αφήνεις ένα παιδί εκτεθημένο σε κάποιον ασθενή, αυτό σαν αντίληψη υπήρχε από παλιά και δεν ξέρω κατα πόσο ευσταθεί. Μήπως επειδή ο ασθενής πολλές φορές είναι πηγή μικροβίων προσβάλλει χωρίς να θέλει τον ευαίσθητο και ασθενικό οργανισμό των παιδιών? Επίσης το να ανοίγει κάποιος παράθυρα σίγουρα επηρεάζει ευχάριστα την ατμόσφαιρά αφού μπαίνει καθαρός και φρέσκος αέρας οξυγονώνεται ο εγκέφαλος και το σώμα και αυτομάτως αυξάνεται το αίσθημα ευφορίας.

[filotas]

Η απλή λογική όμως δεν εξηγεί, γιατί αυτά τα απλά και παραδοσιακά πράγματα πρέπει ν' αποτελούν αντικείμενο της "διδασκαλίας" μιας μοναχής, και μάλιστα σ' ένα βιβλίο με τον τίτλο "Ασκητική της Αγάπης".

Δε λέω ότι είναι λάθος ν' αγαπάς τους ανθρώπους (όπως μπορείς) ή ότι είναι λάθος να τηρείς τις παραδόσεις. Λέω ότι αυτά τα δυο δεν αρκούν για να σε κάνουν καλό Χριστιανό. Κι αν αυτό δεν είναι το αντικείμενο του βιβλίου "Ασκητική της Αγάπης", τότε το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται σε Ορθόδοξους Χριστιανούς.

[ψυχουλα]

Η διαφορά ανάμεσα στην εν Χριστώ Αγάπη και την ανθρώπινη αγάπη είναι λεπτή. Γι αυτό όλοι έχουμε πνευματικό οδηγό, τον Πνευματικό μας, ώστε να μην πορευόμαστε στα σκοτεινά, αλλά να ξεκαθαρίζουμε τις τυχόν αμφιβολίες μας.

Οι περισσότεροι έχουμε την εντύπωση, ότι είμαστε γεμάτοι από ειλικρινή και αληθινή αγάπη. Τις περισσότερες, όμως, φορές αυτή δεν είναι παρά προέκταση του εγωισμού μας.

Μόνο οι Άγιοι είχαν τέλεια Αγάπη σαν αυτή: "12 αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς. 13 μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θή υπέρ των φίλων αυτού."(Ιωαν. 15, 12-13) .

Να παρακαλάμε κάθε μέρα στην προσευχή μας, ο Θεός να μας χαρίσει, πριν τερματίσουμε τη διαδρομή μας σ' αυτό τον κόσμο, την αληθινή τη δική Του Αγάπη. Αμήν.

για να καταλαβω, εννοεις εδω οτι ακομα και ενας πχ αθεος μπορει να αγαπα αλλα η αγαπη του δε μπορει να ειναι τελεια, δηλαδη ενας αθεος δε μπορει να δειξει αυτοθυσια;

[angieholi]

Αν κάνετε τον κόπο και ακολουθήσετε το σύνδεσμο που μας παραπέμπει η Δόμνα, μετά τα προλεγόμενα του π. Σαράντη Σαράντου ακολουθεί λεπτομερής παράθεση των στοιχείων με τις αντίστοιχες σελίδες στις οποίες υπάρχουν οι μη ορθόδοξες θέσεις.

Vivika όντως!!!!!! Ευχαριστούμε πολύ για την επισήμανση. Πράγματι η λεπτομερής παράθεση στοιχείων δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι η συγγραφή του βιβλίου απέχει μακράν της Ορθοδοξίας.

Παραθέτω κάποιους παραγράφους πολύ διαφωτιστικούς κατά την γνώμη μου:

Στή σελ. 42, ὁ “θρασύς συγκρητισμός” ξεπερνάει κατά πολύ τά ὅρια, καθώς , ὅπως διαβάζουμε, ἡ Αὐρηλία, ἡ γερόντισσα ὡς λαϊκή, φεύγοντας γιά τήν Ἰνδία, πῆρε μαζί της μόνο δύο βιβλία. Τό ἕνα ἦταν τό Εὐαγγέλιο καί τό ἄλλο ἕνα βιβλίο τοῦ γκουρού Sivananda[4]. Καί ἐνῷ γιά τό Εὐαγγέλιο οὔτε λόγος γίνεται, τό βιβλίο τοῦ γκουρού τήν ἐνθουσιάζει τόσο πολύ, πού ψάχνει ἀπεγνωσμένα τό συγγραφέα του. Αὐτός μέ τή σειρά του “ὡς ἐκ θαύματος”, τήν ἀκολουθεῖ παντοῦ καί τήν βοηθᾶ πολύ περισσότερο στό ξεκίνημά της στήν Ἰνδία[5], γιά νά μᾶς ἀποδείξει, ἄτυπα ἔστω, πόσες δυνάμεις κρύβονται στόν Ἰνδουϊσμό καί στούς γκουρού, τίς ὁποῖες ἄν καί ἀγνοοῦμε, μποροῦμε ὅμως σταδιακά νά ἀνακαλύψουμε καί νά εὐεργετηθοῦμε ἀπ’ αὐτές.

Παρ’ ὅλα τά παραπάνω, θά μποροῦσε κάποιος νά προβάλει τήν ἔνσταση ὅτι ἡ γερόντισσα, κινούμενη ἀπό ἀγάπη, τή μεγαλύτερη χριστιανική ἀρετή, ἔπραξε ὅ, τι ἔπραξε, ἀφοῦ “ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί”. Ὅπως, ὅμως θά δοῦμε, ἡ ἀγάπη δέν εἶναι ἀποκλειστικό “προνόμιο” τῶν ὀρθοδόξων, ἀλλά ὅλες οἱ κινήσεις τήν τοποθετοῦν πολύ ψηλά στήν κλίμακα τῶν ἀρετῶν. Σημασία ἔχει τό πῶς νοηματοδοτεῖ κανείς τή λέξη ἀγάπη. Ἄν δεχθοῦμε τήν ἑρμηνεία τῆς Γαβριηλίας πού ταυτίζει τήν ἀγάπη μέ τό συγκρητισμό καί τήν ἄρνηση τῆς ἀποκλειστικότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας στήν Ἀλήθεια, τότε οὔτε ὁ Χριστός ἐστίν ἀγάπη, οὔτε ὁ εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης ἔχει ἴχνος ἀπ’ αὐτήν, ἀφοῦ καί οἱ δυό μᾶς προτρέπουν νά ἀποφεύγουμε τίς συναναστροφές τῶν αἱρετικῶν. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἀγάπη, πού ἰσοπεδώνει ὅλες τίς θρησκεῖες καί ὅλα τά πιστεύω, εἶναι ἐφεύρημα τῆς Νέας Ἐποχῆς, οἱ ὀπαδοί τῆς ὁποίας παρουσιάζονται ὡς κατακλυζόμενοι καί κατακλύζοντες τά πάντα μέ ἄπειρη ἀγάπη, καθώς καί ὡς πραότατοι καί ἀτάραχοι ἄνθρωποι. Πρέπει νά ξέρουμε, ὅμως, πώς αὐτή ἡ ἠρεμία δέν εἶναι χάρισμα καί δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά ἀποτέλεσμα ἐπίπονης καί ἐπίμονης προσπάθειας γιά τήν εὔκολη παραπλάνηση τῶν “συναισθηματικῶν” ἀνθρώπων, πολλές φορές δέ καί ἀποτέλεσμα ἀποχαυνώσεως ἔπειτα ἀπό συστηματική πλύση ἐγκεφάλου. Ἡ προβολή αὐτῆς τῆς ἠρεμίας καί ἀταραξίας ἴσως νά εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς κυκλοφορίας κασετῶν μέ τήν πραότατη (;) φωνή τῆς γερόντισσας νά ἀπαντᾶ σέ ἐρωτήσεις πνευματικῆς φύσεως. Ἄς μήν ἐπηρεαζόμαστε ὅμως ἀπό τέτοια ἐξωτερικά στοιχεῖα, πού κάθε ἄλλο, παρά στήν ἀπαιτούμενη ἐγρήγορση μᾶς κρατοῦν. Οἱ Πατέρες μᾶς προειδοποιοῦν ξεκάθαρα ὅτι ἔτσι ἀκριβῶς θά ἔρθει ὁ Ἀντίχριστος : “Θά εἶναι ταπεινός, ἥσυχος, θά μισεῖ τήν ἀδικίαν, θά ἀποστρέφηται τά εἴδωλα, θά προτιμᾶ τήν εὐσέβειαν, ἀγαθός, φιλόπτωχος εὐειδής καθ’ ὑπερβολήν, εὐκατάστατος, ἱλαρός εἰς ὅλους” (ἁγ. Ἐφραίμ ὁ Σῦρος).

Πάντως ὅπως καί νά ’χει τό πρᾶγμα, τό βιβλίο αὐτό ἀποτελεῖ ἄριστη εἰσαγωγή στό Γκουρουϊσμό καί ἕνα ὅπλο στά χέρια τῆς Νέας Ἐποχῆς γιά τή διάβρωση τῆς ὀρθοδόξου συνειδήσεως καί τό ἄνοιγμα τοῦ δρόμου γιά τήν ἵδρυση τῆς Πανθρησκείας. Ὅμως, ὅπως πολύ ὄμορφα εἶπε ὁ γέροντας Πορφύριος : “Μόνο ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ ἑνώνει, καί ὅλοι πρέπει νά προσευχόμαστε νά ἔρθουνε σ’ αὐτή τή θρησκεία. Ἔτσι θά γίνει ἡ ἕνωσις, ὄχι μέ τό νά πιστεύετε ὅτι ὅλοι εἴμαστε τό ἴδιο καί ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τό ἴδιο. Δέν εἶναι τό ἴδιο[81]“. Ἐπίσης κατά τόν π. Ἀντώνιο Ἀλεβιζόπουλο “ἐκεῖνος πού θά συγκρίνει τό Ἅγ. Ὄρος μέ τά Ἰμαλάϊα, καί θά σπεύσει νά βγάλει τό συμπέρασμα πώς εἶναι τό ἴδιο πρᾶγμα, ἀγνοεῖ κάτι πολύ βασικό...Δέν ὑπάρχει, λοιπόν, κοινό στοιχεῖο μεταξύ τῆς ἀσκητικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μας καί τῶν ὁμάδων αὐτῶν, ἤ τῶν τεχνικῶν τους. Τό ὅτι συμπερασματικά προβάλλεται μιά τέτοια ἀνύπαρκτη θέση ἀποτελεῖ πλάνη ἤ παγίδα, ἀκόμη καί ἄν γίνεται ἀπό χριστιανούς θεολόγους[82]”ἤ ἱεραποστόλους, θά προσθέταμε ἐμεῖς, ἄν καί ἡ γερόντισσα δέν δικαιοῦται νά φέρει τόν τίτλο αὐτό, ἀφοῦ ἦταν, ὅπως φαίνεται ἀπό τίς κατηγορίες πού τούς προσάπτει, ἐκ πεποιθήσεως ἐναντίον τῶν ἱεραποστόλων καί τοῦ ἔργου τους[83], ταυτίζοντας τήν ἱεραποστολή μέ κοινωνική μόνο προσφορά, ἰνδουϊστικῆς μάλιστα προελεύσεως, ὅπως εἴπαμε, καί δέν κατήχησε κανένα στήν ὀρθόδοξη πίστη ἀλλά ἀντιθέτως “κατηχήθηκε” ἡ ἴδια σέ ἀλλότρια δόγματα χωρίς νά δώσει τήν ὀρθόδοξη μαρτυρία καί ὁμολογία πού θά ὤφειλε ὡς ἱεραπόστολος.

[elens]

Συγχωρέστε με για την παρέμβαση.Το βιβλίο το διάβασα κάποια χρόνια πριν, τότε που είχε γίνει πολύ της μόδας και μέσα στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Τότε, σε γενικές γραμμές μου είχε κάνει καλή εντύπωση. Θυμάμαι ωστόσο ότι μου είχαν φανεί περίεργα αυτά που αναφέρει και η angieholi, όπως και η άνεση σύναψης φιλίας με ινδουιστές κλπ και απ'ό,τι διαφαίνεται , η παντελής έλλειψη προσπάθειας διαφωτίσεώς τους.
Πώς δικαιολογείται πχ το να αποδέχεσαι τόσο ολοκληρωτικά έναν ινδουιστή (και να γίνεστε τόσο καλοί φίλοι ώστε να σε φιλοξενεί με χαρά στο σπίτι του) αλλά να μην του απευθύνεις λόγο σωτηρίας, να μην του προσφέρεις τη δυνατότητα να γνωρίσει τον Αληθινό Θεό ώστε να σωθεί? Άρα, είτε δεν έχεις τελικά και τόσο μεγάλη αγάπη είτε θεωρείς ότι μπορεί κάλλιστα να σωθεί και μέσα από το δικό του μονοπάτι, το ινδουιστικό. Αυτό όμως είναι πλάνη και παγίδα.
Η ανάλυση του π.Βασιλείου στο link που παρέθεσε η domna είναι φοβερά κατατοπιστική. Ίσως να φταίει κυρίως η συγγραφέας για αυτήν την συγκρητιστική αίσθηση που αποπνέει το βιβλίο.. Εν πάσει περιπτώσει, δε θα πρέπει να το θεωρούμε και βιβλίο Θεολογίας αλλά απλά αυτό που είναι: η αφήγηση της πορείας μιας ψυχής -και όχι πνευματικής οδηγού μας.

[filotas]

Η διαφορά ανάμεσα στην εν Χριστώ Αγάπη και την ανθρώπινη αγάπη είναι λεπτή. Γι αυτό όλοι έχουμε πνευματικό οδηγό, τον Πνευματικό μας, ώστε να μην πορευόμαστε στα σκοτεινά, αλλά να ξεκαθαρίζουμε τις τυχόν αμφιβολίες μας.

Οι περισσότεροι έχουμε την εντύπωση, ότι είμαστε γεμάτοι από ειλικρινή και αληθινή αγάπη. Τις περισσότερες, όμως, φορές αυτή δεν είναι παρά προέκταση του εγωισμού μας.

Μόνο οι Άγιοι είχαν τέλεια Αγάπη σαν αυτή: "12 αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς. 13 μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θή υπέρ των φίλων αυτού."(Ιωαν. 15, 12-13) .

Να παρακαλάμε κάθε μέρα στην προσευχή μας, ο Θεός να μας χαρίσει, πριν τερματίσουμε τη διαδρομή μας σ' αυτό τον κόσμο, την αληθινή τη δική Του Αγάπη. Αμήν.

για να καταλαβω, εννοεις εδω οτι ακομα και ενας πχ αθεος μπορει να αγαπα αλλα η αγαπη του δε μπορει να ειναι τελεια, δηλαδη ενας αθεος δε μπορει να δειξει αυτοθυσια;

Όλοι μας έχουμε μέσα μας την εικόνα του Θεού, έστω και αμαυρωμένη από την αμαρτία:

"10 δόξα δε και τιμή και ειρήνη παντί τώ εργαζομένω το αγαθόν, Ιουδαίω τε πρώτον και Έλληνι· 11 ου γάρ εστι προσωποληψία παρά τώ Θεώ. 12 όσοι γάρ ανόμως ήμαρτον, ανόμως και απολούνται· και όσοι εν νόμω ήμαρτον, διά νόμου κριθήσονται. 13 ου γάρ οι ακροαταί τού νόμου δίκαιοι παρά τώ Θεώ, αλλ' οι ποιηταί τού νόμου δικαιωθήσονται. 14 όταν γάρ έθνη τα μη νόμον έχοντα φύσει τα τού νόμου ποιή, ούτοι νόμον μη έχοντες εαυτοίς εισι νόμος, 15 οίτινες ενδείκνυνται το έργον τού νόμου γραπτόν εν ταίς καρδίαις αυτών, συμμαρτυρούσης αυτών της συνειδήσεως και μεταξύ αλλήλων των λογισμών κατηγορούντων ή και απολογουμένων, 16 εν ημέρα ότε κρινεί ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων κατά το ευαγγέλιόν μου διά Ιησού Χριστού." (Ρωμαίους 2, 10-16)

Ο άνθρωπος από τη φύση του θέλει να πράττει το αγαθό, επομένως και να συμπεριφέρεται με αγάπη, όμως στο μεταπτωτικό άνθρωπο έχει εισέλθει η φιλαυτία, που αντιμάχεται την αγάπη. Η Θεία Χάρη ενισχύει τους Χριστιανούς να γείρουν την πλάστιγγα προς την πλευρά της αγάπης. Χωρίς τη βοήθεια του Θεού η φιλαυτία και ο εγωισμός πολύ εύκολα υπερισχύουν της φυσικής τάσης του ανθρώπου ν' αγαπά. Δε λέω ότι είναι αδύνατον ν' αγαπά κάποιος χωρίς να είναι Χριστιανός, αλλά είναι αδύνατο να το κάνει χωρίς την βοήθεια του Θεού, έστω κι αν τη ζητά ασυναίσθητα, υπακούοντας στη συνείδησή του. Μην ξεχνάς ότι ο Χριστός είπε: "χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν (αγαθό)"(Ιωαν. 15, 5).

[Captain Yiannis]

Θού Κύριε φυλακήν τω στοματί μου, και την πένα μου θα έλεγα.

Είναι μεγάλη υπόθεση η Διάκριση.

Η θλίψη είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που με καταλαμβάνει, όταν διαβάζω τα γραφόμενα στην παρούσα δημοσίευση .

Δόξα τω Θεώ , Πάντων Ένεκεν.

[ψυχουλα]

filotas σ ευχαριστω για την επεξηγηση να σαι καλα.

δεν ειναι ολα τα βιβλια για ολους αυτο ειναι σιγουρο.

[dionysisgr]

Eχει συζητηθει παλαιοτερα το θεμα, ξανα και αρκετα διεξοδικα,
και εχει καταδειχθει επαρκεστατα οτι περα απο την οποια ωφελεια,
προκυπτει απο την οντως θυσιαστικη ζωη της βιογραφουμενης, που αποτελει παραδειγμα προς ολους,
εν τουτοις προκυπτουν σοβαρα ερωτηματικα και ενστασεις για την εξομαλυνση,
για να μην πω το ισωμα, που γινεται σκοπιμα η οχι δεν μπορω να ξερω,
απο την συγγραφεα, της ορθοδοξιας εναντι της καθε πλανης και αιρεσης στο ονομα και μονο της αγαπης.

Οχι, δεν γινεται ετσι. Εν ονοματι της αγαπης δεν κανουμε μια χαψια την ορθοδοξη αληθεια και πιστη και παραδοση.

Αλλοιμονο.

Εκτος και εαν "αγαπουμε" περισσοτερο εμεις, απο τον Κυριο, και τους Αποστολους, και τους αγιους Πατερες μας.. Απιθανο!

Και γενικα, οταν ακουτε "best seller", να το σκεφτεστε αρκετες φορες πριν το αγορασετε, και να μαζευετε γνωμες υπευθυνες απο την Εκκλησια μας.

Αυτο βεβαια, δεν ειναι κανονας, αλλα τις περισσοτερες φορες τα βιβλια που "σπανε ταμεια",
σπανε και τα κεφαλια αυτων που τα διαβαζουν, και ακρη δεν βρισκουν και μπερδευονται περισσοτερο.

Γιατι φανταστειτε να ανοιξει καποιος αυτο το βιβλιο, που μολις εχει αφησει τις ινδουϊστικες του αναζητησεις, και εχει αρχισει να επιστρεφει στην ορθοδοξια.

Αστα να πανε.. Αντι για καλο, θα παει απο εκει που ηρθε.

Φυσικα την κυρια ευθυνη την εχει η βιογραφος, και οχι η Γεροντισσα, που καλα καλα, δεν μπορουμε να ειμαστε σιγουροι, εαν τα ασπαζοταν και τα επραττε ολα αυτα που της καταμαρτυρουνται, αφου εκοιμηθη, πριν γραφθει το βιβλιο.

Αρα, η συγγραφεας πρεπει να κανει αυτοκριτικη, εαν ειναι σε θεση, θεολογικα, να δει τι ζημια μπορει να προκληθει απο την αναγνωση του. Εχει σαφη ευθυνη.