spetzouras έγραψε:helen έγραψε:Δεν έχω προσωπική εμπειρία με ιερέα-ψυχίατρο αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτόν τον συνδυασμό! Αν έχει ένας ιερέας ενεργή την θεία χάρη οπότε και την δύναμη να θεραπεύει τι την θέλει την ψυχιατρική?
Συμφωνώ!
Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή δεν μπορούμε να χωνέψουμε ότι στην εξομολόγηση έχουμε να κάνουμε με τον ίδιο το Χριστό...
ο π.Πορφυριος έλεγε στα πνευματικοπαιδια του:οταν έιστε μακρια να εξομολογειστε τις αμαρτίες σας όπου θέλετε,τους λογισμούς σας ομως (δλδ τις βαθιες διεργασιες της ψυχης) να τις λέτε σε μενα.
δεν ειναι ολοι π.Πορφυριοι και π.Παίσιοι να αναλάβουν το βαρυ εργο θεραπείας μιας ψυχής...
ο παπα Εφραιμ ο Κατουνακιωτης ειχε γεροντα,αλλά την πνευματική υγεία την βρηκε οταν συναντηθηκε με αγιο,τον γεροντα Ιωσηφ τον ησυχαστη.
οι ψυχιατροι -ψυχολογοι ειναι απολυτως απαραιτητοι οταν δεν υπάρχει θεούμενος,δλδ θεραπευμενος από την Χαρη του θεού πνευματικός πατέραςς,ο οποίος μπορει να θεραπεύσει και άλλους.
στα Φαρασα της Καππαδοκιας,γραφει ο π.Παίσιος,όταν πηγαινε ενας νέος παπάς τον "τέσταραν"....αν ηταν καποιος άρρωστος και ο παπάς δεν μπορουσε να τον κανει καλα με τα μέσα της Εκκλησιας,τον έστελναν απο κει που ήρθε λέγοντας:"αυτος δεν είναι αληθινός παπάς αφου δε μπορει ουτε έναν αρρωστο να κάνει καλά".
γραφει κάπου ο ο.Βασιλειος Θερμός:"οταν δεν ειμαστε ικανοι να χρησιμοποιησουμε τη θεια Χαρη,χρησιμοποιουμε ταπεινα τα ανθρωπινα μεσα που διαθετουμε"
κι αυτη μου φαινεται πολυ εντιμη και ειλικρινής τοποθέτηση.
ΥΓ.Προσεξτε ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ τι γράφει για οσους εμπιστευονται άκριτα πνευματικους πατερες ο αγιος Ιγνατιος ο Ρώσος:
http://img.pathfinder.gr/clubs/files/46610/20.html
ενα μικρο κομμάτι:
Οι «γέροντες», εκείνοι που παίζουν τον ρόλο (χρησιμοποιούμε αυτή την δυσάρεστη λέξη, που ανήκει στη γλώσσα τού κόσμου, για να δείξωμε σαφέστερα ότι το έργο τέτοιων «γερόντων» στην ουσία του, δεν είναι καθόλου λιγότερο ψυχοφθόρο από μία αξιοθρήνητη κωμωδία), των αρχαίων αγίων Γερόντων, χωρίς να έχουν τα πνευματικά χαρίσματα εκείνων — να το ξέρουν, ότι τόσο η καλή τους διάθεση, όσο και οι καλές τούς σκέψεις και ιδέες για το ιερό έργο της μοναχικής υπακοής είναι λανθασμένες. Και ότι ακόμη και ο τρόπος, με τον οποίον σκέπτονται, και αντιλαμβάνονται τα πράγματα, είναι μία αυταπάτη, μία διαβολική πλάνη, που δεν μπορεί να μη γεννήσει ανάλογο καρπό και σ' εκείνον, που ευρίσκεται στην πνευματική τους καθοδήγηση.
<div><img width="158" height="171" border="0" src="whiteangelap0.jpg" /></div><br />