DOMINIQUE έγραψε:Αν ήξερες lovethink πόσα βιβλία έχω με θέμα όπως γιατί να υπάρχει ο ανθρώπινος πόνος...Προσπάθησα μέσα από αυτά να βρω απαντήσεις.Καμμία δε με κάλυψε περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα.
Θα αρκεστώ στα λόγια μιας υπέροχης γερόντισσας"Ο Θεός αγαπά πολύ τον άνθρωπο και τον παίρνει μόνο όταν η ψυχή του είναι έτοιμη για τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ."
Και φυσικά δεν πρέπει να αισθάνεσαι τύψεις,κάποια πράγματα είναι πάνω από μας.Αλλωστε είμαι σίγουρη- με αυτά που έγραψες για τη μαμά σου- οτι τώρα είναι κάποια από τα αγγελάκια του ουρανού,που σε κοιτάζει και χαμογελά. >:D<
Dominique βλέπω είσαι Κέρκυρα ...... ξέρεις τι τρέλλα κουβαλάμε εμείς οπότε οκ μην ανησυχείς . Επιβιώνω ;)
Aπλά το ανέφερα με αφορμή το "αγίασμα που γιατρεύει το καρκίνο" που ανέφερε ο paroikos
lovethink έγραψε:Η απορία μου είναι απλά η εξής
Αν θα πρέπει να νιώθω τύψεις επειδή δεν έψαξα να βρω το κατάλληλο αγίασμα
Αν ναι τότε οκ φταίω
Αν όχι τότε όλα τα αγιάσματα είναι το ίδιο άρα προς τι αυτό που ανέφερε ο Paroikos
Aν είναι θέμα "πίστης" η μητέρα μου πίστευε και με το παραπάνω παρόλα τα όσα πέρασε στη ζωή της απανωτά λες και οι δυστυχίες είχανε βρει κατώφλι να ξεκουράζονται οπότε ούτε κατά διάννοια δεν τίθετε θέμα πίστης
Αυτά για να βάλω τα πράματα στη θέση τους
Αν όντως αυτό το αγίασμα πάντως γιατρεύει τους πονοκεφάλους ........ το θέλω ( ημικρανίες !!!!! )
1.ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ
2.ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ
Αν λοιπόν θεωρήσουμε ότι το σώμα μας είναι τρωτό , άρα οτιδήποτε μας προκαλεί σωματικό πόνο καταστρέφει το αρχικό δημιούργημα μέχρι τον τελικό μας θάνατο.
Αυτο που μένει αύθαρτο είναι η ψυχή μας.
Αρα έτσι απλοικά μπορεί α)η μητέρα σου να γλύτωνε απο τον καρκίνο αλλά να πέθαινε απο κάτι άλλο. β)Η ψυχή της όμως δεν θα πέθαινε σε καμμία περίπτωση.
Εφόσον λοιπόν ήταν καλή χριστιανή και έχει το προνόμιο ο γιός της να προσεύχεται για αυτή σίγουρα "γλύτωσε απο τα επίγεια μαρτύρια" και σίγουρα είναι πολύ καλυτερα κοντά στο Θεό.
Εδώ και λίγα χρόνια είχε εσχηματιστεί κάτω από την μασχάλη μου μια μικρή ελιά.
Δεν με ενοχλούσε, ούτε με πόναγε, αλλά φοβόμουν μήπως καμία ώρα τραβηχτεί κατά λάθος.
Πριν περίπου 15 μέρες την "τράβηξα"κατά λάθος και με πόνεσε, και μάλιστα κοίταγα συνεχώς μήπως έτρεχε αίμα.
Τελικά αποφάσισα να καταφύγω στην βοήθεια των ΑΓίων μας.
Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ σταύρωνα την ελιά με λαδάκι από το κελί του γ. Πορφύριου στο Μήλεσι.
Το αποτέλεσμα;
Μετά από περίπου μια εβδομάδα, καθώς έκανα μπάνιο, συνειδητοποίησα
ότι η ελιά είχε χαθεί!
Ευχαρίστησα τον γέροντα και το Θεό, που ακόμα και για τα ελάχιστα εισακούουν και εκπληρώνουν τις προσευχές μας...
ακοίμητο καντηλάκι μπροστά στην "εικόνα"-φωτό του π.Πορφυρίου καίει και στο εκκλησάκι του αγιου Γερασιμου της Πολυκλινικής οπου ο γεροντας διακονησε επί 30 συναπτά έτη.
φιλε Σιλο χαιρόμαστε με τη χαρά σου!!!ο Γεροντας που μας μαζευει γυρω του καθε βραδυ,πάλι μας επισκέφθηκε!!!!
Και εγώ η ανάξια μπορώ να μιλίσω για Πρόνοια του Θεού:
Πέρσι κατά τα τέλη Οκτωβρίου , έψαχνα για θαύματα στην σελίδα αναζήτησης στο ίντερνετ και βρήκα τελικά την ιστοσελίδα από ένα παλικάρι. Του είχα στήλει μια ερώτηση σχετικά με μια αμαρτία που αναφέρει στην ιστοσελίδα του σε ένα κατάλογο αμαρτημάτων. Τελικά, μου απάντησε και τότε μου πρότεινε να αλληλογράφουμε για πνευματικά θέματα. Φέτος τον Οκτώβριο, πήγα στην Ελλάδα και συναντηθήκαμε.
Του άρεσα, μου άρεσε και τελικά αρραβωνιαστήκαμε.
Τώρα μπορεί κάποιος να επιμένει ότι ήταν όλα σύμπτωση;
Εγώ είμαι παιδί μεταναστών και μένω στο εξωτερικό και αυτός μένει στην Ελλάδα κα όμως γνωριστήκαμε και τα βρήκαμε.
Μερικές μέρες πριν είχα την ευλογία να επισκεφτώ και πάλι το Άγιο Όρος, δυστυχώς μόνο για μια μέρα μ΄ένα καινούργιο φίλο, που γνωρίζει τους γέροντες στη Ι.Μ. Κωνσταμονίτου. Το βράδυ εξομολογήθηκα και τα χαράματα στη Θ.Λειτουργία κοινώνησα. Ύστερα το πρωί πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μετά από μια άνευ προηγουμένου ταλαιπωρία καταφέραμε να φύγουμε το απόγευμα λίγο πριν νυχτώσει. Λίγο πριν φύγουμε απ΄τη Δάφνη ψωνίσαμε κάτι σ' ενα απ΄τα μαγαζιά κι ο νεαρός που δουλεύει εκεί μας χάρισε από μια εικόνα της Παναγίας, που την έβαλα στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν μου πάνω στην καρδιά μου.
Λίγα χιλιόμετρα μετά την Ουρανούπολη βρέθηκε στο δρόμο μας μια αγελάδα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε για να την αποφύγω γιατί την είδα πολύ αργά, έτσι η σύγκρουση με το βαρύ ζώο ήταν αναπόφευκτη. Κι εδώ ήρθε το θαύμα. Δεν ξέρω γιατί ο Θεός αποφάσισε να με κρατήσει σ΄αυτό τον κόσμο, αλλά όταν χτύπησα την αγελάδα αυτή έπεσε στο καπό της μηχανής, το καπό σηκώθηκε απ΄ τον αέρα και πέταξε την αγελάδα πάνω απ' το παρμπριζ και τον ουρανό του αυτοκινήτου χωρίς να μας πειράξει καθόλου. Επίσης το ζώο έφυγε διαγώνια κι έπεσε έξω απ΄το δρόμο κι έτσι δεν έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο που ερχόταν πίσω μας.
Όταν κατέβηκα λίγα μέτρα πιο πέρα για να δω τις ζημιές του αυτοκινήτου και συνειδητοποίησα από ποιο κίνδυνο είχαμε γλυτώσει, ξέσπασα μέσα μου σε μια δοξολογία στην Παναγία και τον Κύριο, που ευδόκησε μέσα στο έλεός Του να μας σώσει.
Λίγες μέρες αργότερα άκουσα στις ειδήσεις ότι στην ίδια περιοχή ένας νεαρός έπεσε με το αυτοκίνητό πάνω σε μια αγελάδα και σκοτώθηκε. (Ο Θεός να τον αναπαύσει).
)
