ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ
Α΄ μέρος
Καλοί μου φίλοι, εδώ έχουμε έναν Άγιο, με ξεχωριστή χάρι που του εδόθη από τον Θεό. Τα θαύματα του είναι πρωτόγνωρα και μυρίζουν ευωδία.
Ο Άγιος Σπυρίδωνας, της οικουμένης το καύχημα και των πιστών το αγλάϊσμα ζούσε κατά τους χρόνους του βασιλέως και Μ. Κωνσταντίνου (306-337-) και μέχρι του υιού του Κωνσταντίου (337-361)
Καταγόταν από την περίφημο νήσο της Κύπρου. Αυτού την αρετή και του Θεού αγάπη και πίστη, και τα κατορθώματα του, δεν πρέπει να μείνει Χριστιανός που να μην γνωρίσει με κάθε λεπτομέρεια.
Ήταν ο Άγιος ποιμήν των προβάτων και ελεήμων για κάθε άνθρωπο ήταν παντρεμένος με πολύ σεμνή γυναίκα είχαν αποκτήσει και παιδιά σύμφωνα με τους Αγίους νόμους. Μετά τον θάνατο της συζύγου του ζούσε με εγκράτεια άνευ πειρασμών.
Όταν βασίλευσε ο Μέγας Κωνσταντίνος, κατά διαταγή του ήρθαν όλοι οι 318-Άγιοι Πατέρες για να κάνουν την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο γιατί γινόταν πολύ ανησυχία με την αίρεση του Αρείου λέγοντας ότι ο Χριστός είναι κτίσμα. Μαζί με τον Άρειο ήταν ο Νικομηδείας Ευσέβιος, ο Νικαίας Θέογνις και ο Χαλκηδόνος Μακάριος.
Τα πονηρά κτίσματα δογμάτιζαν κτίσμα τον Κτίστην της κτίσεως.
Οι δε της ευσεβείας υπέρμαχοι ήρθαν για να στερεώσουν την πίστη των ορθοδόξων.. μεταξύ δε αυτών διεκρίνετω ο μέγας εν Άγιος Αλέξανδρος, ο οποίος ήταν ακόμη Ιερομόναχος, αλλά είχε την θέση του Πατριάρχου Κων/πολεως, Μητροφάνου ο οποίος ήταν άρρωστος, ο Μέγας Αθανάσιος ο οποίος ήταν Διάκονος ακόμη , ο οποίος είχε την θέση του Πατριάρχου Αλεξανδρείας.
Διαμαρτυρήθηκαν ορισμένοι, ότι δεν είχαν ακόμη το αξίωμα της Αρχιεροσύνης,. Και όμως ήταν πρώτοι στις διαλέξεις. Μαζί με αυτούς ήταν και ο ταπεινός Σπυρίδων του οποίου η Θεία Χάρις ήταν ανώτερη από τους φιλοσόφους.. Ένας των φιλοσόφων ήταν πολύ ανώτερος όλων των άλλων και δεν μπορούσαν να του αντισταθούν εις την τέχνη της φιλοσοφίας και ρητορικής.
Δια να φανεί λοιπόν ότι η νίκη δεν είναι εις τα λόγια των ψευδολογισμών, αλλά εις την αλήθεια του Χριστού, δεν τον νίκησε άλλος από τους εγγραμμάτους Πατέρες αλλά μόνο ο απλός και αγράμματος Σπυρίδων ο οποίος δεν γνώριζε άλλο από τον Ιησού τον Εσταυρωμένον. Όταν λοιπόν είδε τον φιλόσοφο θερμενόμενον πολύ από την διάλεξιν να λέγει βρόμικα λόγια κατά του Χριστού πλησίασε και του λέει:
“Έλα να μιλήσεις και με εμένα φιλόσοφε”.
Τότε οι άλλοι Πατέρες που ήξεραν ότι είναι αγράμματος και με μικρή μάθηση τον εμπόδιζαν και δεν τον άφηναν να μιλήσει με τον φιλόσοφο. Ο δε Άγιος που γνώριζε πόσα μπορεί να κερδίσει με την άνωθεν σοφία, δεν υπάκουσε εις το όνομα του Ιησού Χριστού, δώσε μου λίγο χρόνο και σε εμένα να μιλήσω. Του λέγει ο φιλόσοφος, πες τι έχεις να πεις.
Τούτον γνωρίζουμε (τον Χριστό) Ομοούσιο με τον Πατέρα, Σύνθρονον, Ομότιμον και Ομόδοξον. Η Αγία Τριάδα αν και είναι τρία Πρόσωπα και τρείς Υποστάσεις, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, όμως και τα τρία αυτά πρόσωπα είναι ένας Θεός και μία Ουσία άρρητος και ακατάληπτος, την οποία ο νούς του ανθρώπου δεν δύναται να χωρέσει και να καταλάβει, δια το άπειρον της Θεότητος.
Διότι καθώς είναι αδύνατον να βάλεις την θάλασσα μέσα σε ένα δοχείο το ίδιο δεν μπορεί ο νους του ανθρώπου να χωρέσει το άπειρον πέλαγος της Θεότητος. Γιαυτό θέλω να σας αποδείξω την αλήθεια με την κεραμίδα αυτήν, καθώς και αυτή είναι τρισύνθετος και μιας ουσίας Αφού είπε αυτά ο Άγιος έκανε το σημείο του Σταυρού με το δεξί χέρι, και με το αριστερό κρατούσε το κεραμίδι, και λέει.
Εις το όνομα του Πατρός, και αυτομάτως του λόγου αυτού, , Χριστέ και Θεέ το πυρ που ευτιάχθει η κεραμίδα πήγε προς τα απάνω. Και πάλι λέγει. Και του Υιού, και αμέσως το νερό πήγε προς τα κάτω. Και πάλι λέγει και του Αγίου πνεύματος. Και ανοίγει το χέρι του και έχει μείνει μόνο το χώμα όπου είχε φτιαχτεί το κεραμίδι.
Το θαύμα αυτό καθώς είδαν όλοι, έμειναν άφωνοι, ιδίως ο φιλόσοφος που έχασε την ακουή μαζί με την φωνή του. Πέρασε αρκετή ώρα να συνέλθει από το σοκ που έπαθε. Όταν συνήλθε, λέγει. Όσα είπες Άγιε άνθρωπε τα δέχουμε και τα ομολογώ. Ο δε Άγιος του λέγει. Επειδή λοιπόν ομολογεί με τον λόγο σου, έλα να το δείξεις κει με το έργο σου. Και τον πήρε και τον πήγε στην Εκκλησία και βαφτίστηκε.
Τότε ο φιλόσοφος πιστεύοντας αληθινά λέγει. Αφού η Θεία δύναμη ήρθε κατά πάνω μου, και με την απλότητα του Αγίου αυτού ανθρώπου ομολογώ ότι νικήθηκα. Δεν ντρέπουμε να το πω. Και πιστεύοντας εις τον Χριστό συμβουλεύω να ακολουθήσετε κι' εσείς την πίστη του Αγίου Γέροντος, (εννοεί τους οπαδούς του Αρείου) του οποίου η μεν γλώσσα είναι ανθρώπινη τα δε λόγια αγγελικά και ουράνια.
Τέτοια ήταν η νίκη των Ορθοδόξων ώστε δεν έμειναν εις την αρειανή πίστη παρά μόνο-6- οι δε λοιποί επέστρεψαν στην Ορθοδοξία
Με μεγάλη χαρά για την νίκη τους οι Ορθόδοξοι αφού τελείωσε η Σύνοδος γύρισαν όλοι στους τόπους τους.
Καθώς γύρισε στην Κύπρο ο Άγιος βρίσκει την κόρη του Ειρήνη το όνομα της πεθαμένη.
Μετά λίγες ημέρες ήρθε κάποια γυναίκα και με δάκρυα στα μάτια του λέει, ότι έδωσε στην κόρη του ένα χρυσό κόσμημα πολύτιμο να το φυλάξει, αλλά δεν πρόλαβε να το πάρει πίσω.
Ο δε Άγιος έψαξε όλο το σπίτι αλλά δεν το βρήκε. Τότε πήγε στον τάφο της κόρης του μαζί με μερικούς άλλους μαζί του, και λέει στην πεθαμένη κόρη του σαν να ζούσε. Ειρήνη Κόρη μου που έχεις βάλει το χρυσό κόσμημα της γυναικός;. η δε νεκρή με φωνή ζωντανή είπε. Στον τόπο τάδε το έχω φυλαγμένο Πάτερ μου.
Ο Κόσμος που ήταν μαζί έφριξε ακούγοντας το παράδοξο τούτο τερατούργημα.
Συνεχίζεται......
