«Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου»

[panosgreece]

«Εις δε των κρεμασθέντων κακούργων εβλασφήμει αυτόν, λέγων· Εάν συ ήσαι ο Χριστός, σώσον σεαυτόν και ημάς. Αποκριθείς δε ο άλλος, επέπληττεν αυτόν, λέγων· Ουδέ τον Θεόν δεν φοβείσαι συ, όστις είσαι εν τη αυτή καταδίκη; και ημείς μεν δικαίως· διότι άξια των όσα επράξαμεν απολαμβάνομεν· ούτος όμως ουδέν άτοπον έπραξε. Και έλεγε προς τον Ιησούν· Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου. Και είπε προς αυτόν ο Ιησούς· Αληθώς σοι λέγω σήμερον θέλεις είσθαι μετ’ εμού εν τω παραδείσω.»


ΜΗΠΩς ΑΚΟΜΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ Εάν συ ήσαι ο Χριστός, σώσον σεαυτόν και ημάς ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΟΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου

[dionysisgr]

Πανο αγαπητε μου,
πολυ φοβαμαι, οτι εαν θελησουμε να κανουμε αυτοκριτικη με την ανδρικη σημασια της λεξεως,
και με το χερι στην καρδια, χωρις ταπεινολογιες, και ψευτοευσεβισμους,
δεν ειμαστε ουτε εκει που καταληγεις, αλλα αρκετα παρακατω..

Δηλαδη μαλλον, αν και δεν θελουμε να το ξερουμε, ειμαστε στο:

ἐκραύγασαν οὖν ἐκεῖνοι· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτὸν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος·
τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα.

Κατα Ιωαννην 19, 15.

Γιατι καθε μερα Τον σταυρωνουμε, με τις παραλειψεις, τις κακιες, την απιστια μας, και την εν γενει ραθυμια μας.

Αν λοιπον δεν συγκαταβει, και δεν δειξει το απειρο και απροσμετρητο ελεος Του, δεν υπαρχει κατι ικανο,
που να μπορει να μας σωσει. Ουτε οι "αρετες" μας, ουτε τα εργα μας, ουτε καν οι πενιχρες προσευχες μας.

Και εφοσον δεν Του εχουμε εμπιστοσυνη, ακραδαντη και ανυποκριτη,
για το τι μελλει γενεσθαι με την ζωη μας,
αν και εως αυτης της κατωτατου αβυσσου της απογνωσεως, χρειαστει να παμε,
προς δοκιμασια και τελειωση,
και παντως οπωσδηποτε παραχωρηθεντης υπ'Αυτου,
ευσπλαχνως και παντοκρατορικως, και αναμφιβολα ευεργετικως,
ακομα και ο ομιλων φυσικα δεν εξαιρειται,
οτι και εαν συμβει, οπου και εαν μας οδηγησουν, να Τον ομολογησουμε δηλαδη εαν χρειαστει,
τοτε σιγουρα ειμαστε σε κατασταση χειροτερη ακομα και απο του απωλεσθεντος ληστου.

Δος ημιν, Πιστη Κυριε, και φυλαξε μας εις τελους, να μην Σε απαρνηθουμε.

Αυτο πρεπει να μας, διακατεχει και να μας συνεχει, και απο εκει να αρχιζει και να τελειωνει η ημερα μας.

Απο Θεου αρξεσθε, και εις Θεον καταπαυσατε.

Και μετα βλεπουμε για παραπανω.

[panosgreece]

εχω μεγαλη χαρα να μιλω με αδελφους σε πνευμα και οχι μονο σε σαρκα .........οταν ομως ο αδελφος ειναι και τα ..... [[δυο ]] αδελφος και σε σαρκα και σε πνευμα

τοτε θα πω με χαλαρωτητα ψυχης αγαπητε αδελφε εν χριστω συμφωνω απολυτα οτι ακομα ειμαστε πολυ ακομα απο το [[ μνησθητι ]]

κρινω απο τον εαυτο μου πρωτα και βλεπω ποσο προσπαθεια θελει να ερθουμε στα 2-3 λεπτα του ληστη που σωθηκε ολη η ζωη του με ενα μνησθητι

[dionysisgr]

Κοιταξε, ειναι αληθεια, οτι πολλοι νομιζουν οτι απλα ο Κυριος, συγχωρεσε επι τοπου τον εκ δεξιων ληστη,
με μονη την ομολογια του, και οτι επραξε χωροχρονικα εκεινη την στιγμη.

Αυτο ειναι η ρηχη αναλυση.

Ο ληστης δεν εσωθη μονο χαριν της στιγμιαιας μετανοιας του, η οποια θα μπορουσε να ειναι και υποκριτικη.

Θα μπορουσε δηλαδη μπροστα στον θανασιμο κινδυνο, να παιξει τα "ρεστα" του, να περισωσει οτι μπορει.

Ομως στην ουσια, ο Κυριος, δεν βλεπει μονο, την προφορικη εξωτερικη μετανοια, που μπορει να στεκεται στα λογια,
και μας διακρινει συνηθως ολους, η εστω τους περισσοτερους.

Βλεπει την βαθια, απολυτη προαιρεση, το γιατι, οχι τοσο το πως και το ποτε,
της καθε πραξης μας, και της καθε σκεψης μας.

Υπαρχει ανθρωπος που κανει το καλο, με κακο σκοπο.
Υπαρχει ανθρωπος που κανει το κακο, γιατι οι περιστασεις, τον εφεραν,
προσωπα και καταστασεις, ενω εαν του δινοταν ευκαιρια θα εκανε οσα καλα, κανουν ολοι οι αλλοι μαζι.

Μπορει ο Θεος να ειναι το Μεγα και Ασυλληπτο μυστηριο, και θα μεινει για παντα,
αλλα και ο ανθρωπος, ειναι ενα αναλογικα, μεγαλο μυστηριο.

Μεσα στην αβυσσο της απογνωσεως του, οταν οι καταστασεις τον φτανουν στα ορια της υπαρξεως του,
τοτε γινωσκει πραγματικα εαυτον, τοτε βλεπει το "μεταλλο" απο το οποιο ειναι φτιαγμενος.

Εαν δηλαδη ειναι επιχρυσωμενος, αλλα απο μεσα μπακιρενιος και φθηνος.
Εαν παλι ειναι βρωμικος και λασπωμενος, εξωτερικα, αλλα απο μεσα καταλαμπει χρυσος ορυκτος πλουτος ψυχης.

Και βλεπουμε οτι επι του ιδιου πραγματος και βιωματος, ποσο διαφορετικη προαιρεση ειχαν και εξεφρασαν οι δυο ληστες.

Τα ιδια ειχαν να αντιμετωπισουν.

Εξευτελισμο. Δικαια τιμωρια. Οδυνη. Θανατο και σχεδον σιγουρη καταδικη και μετα θανατον.

Αλλα και εν τω μεσω τους ειχαν την Λυτρωση. Το ηξεραν; Το ειχαν σιγουρο; Τους το ειχε διασφαλισει καποιος;

Oxι και δεν εχει τοση σημασια.

Σημασια ειχε η καταφαση τους, η, η αρνηση τους.
Τα υπολοιπα τα αναλαμβανει ο Θεος. Ο Χριστος μας. Για τον καθενα.

Ετσι βλεπουμε το φοβερο, ο ενας να χλευαζει, ο αλλος να παρακαλει.

Τι τους αλλαζει, τι τους διαφοροποιει, τοσο καθοριστικα,
αφου εχουν την ιδια ουσια, την ιδια ζωη, την ιδια κραση και εξη, ροπη προς την αμαρτια;

Τους διαφοροποιει η σταση τους, εναντι της αβυσσου.

Οταν εχουν ξεπερασει το οριο των ψευτο βεβαιοτητων, και της επιπλαστης ασφαλειας, που νιωθουμε ολοι σ'αυτην την ζωη.

Οσο ακομα ειμαστε γεροι, και μπορουμε και αδικουμε, προσβαλλουμε, ποναμε, εκδικουμαστε, μνησικακουμε, απιστουμε...

Οσο ακομα την "βολευουμε", και ολοι οι αλλοι να πανε να... "ευλογηθουνε"..

Οταν ομως φτασει το οριο της υπαρξεως, να ξεπεραστει, να μην θεωρειται πια δεδομενο,
να ανοιγεται μπροστα, και σε ολες τις διαστασεις, γυρω μας, το απολυτο κενο, το σκοταδι, η οντολογικη αβυσσος,
και δεν υπαρχει κανεις και τιποτα, να μας, στηριξει, δεν υπαρχει κανεις να "καταναλωσουμε", για να σταθουμε,
τοτε φανερωνεται ως υστατη σανιδα σωτηριας, η πιο μυχια, η πιο καθαρη, η πιο αγνη και αδολευτη προαιρεση που εχουμε.

Το ιδιο το "πυρηνικο" υλικο, απο το οποιο ειναι φτιαγμενο το φυραμα μας.

Και αυτο, ειχε καθαρο ο εκ δεξιων ληστης, αυτο ειδε, αλλα και προγνωριζε φυσικα ο Κυριος.

Και ετσι το πηρε, το λαμπικαρισε εις τελους, το εκανε αχτιδα φωτος και σημειο αναφορας, και τελικα το εκανε και διαβατηριο αξιοχρεο,
προς την αιωνια ζωην, την μετα του Τριαδικου Θεου, κληρονομια και συμβασιλεια εις τον Αιωνα.

Αντιθετα, του εξ'ευωνυμων, αμαυρωμενο αυτο το υλικο.
Γιατι; Γιατι δεν το κενωσε. Δεν το κοινωνησε με κανεναν.

Το κρατησε για τον εαυτο του.
Και ετσι ενω του πεταχτηκε το σωσιβιο, αυτος το κλωτσησε,
και εμεινε στερεωμενος στην αλαζονεια και τον εγωϊσμο,
της εσχατου απογνωσεως.

Γιατι ξερεις, και η απογνωση και η απελπισια, ειναι ο εσχατος εγωϊσμος,
γιαυτο και κολαζεται με μαθηματικη ακριβεια.

Δεν υπαρχει μεγαλυτερη βλασφημια απο την απολυτη απελπισια και απογνωση,
που γυρναει παντα σε ειρωνια, απιστια και κακια κατα του Θεου.

Ετσι λοιπον το μυνημα, ειναι ακριβο και πολυτιμητο, σαν αγιο μυρο. Ποιο;

Το να μην απελπιζομαστε, ποτε, οτι και να γινει. Ολα ειναι εις χειρας Θεου του Ζωντος. Ολα.

Αλλα αυτο, πρεπει να δωσουμε και αιμα, και πονο και δακρυ, για να το ουσιωθουμε και να το κερδισουμε.

Στο χερι μας ειναι, να παρουμε την θεση του εκ δεξιων ληστη, και να αφησουμε κενη την εξ'ευωνυμων.

Κυριος ο Θεος, βοηθος και υπερασπιστης μας.

[ψυχουλα]

εγω προσωπικα ειμαι στο εξης σημειο

Ακούσας δε ταύτα ο Ιησούς είπεν αυτώ. Ετι εν σοι λείπει. Πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρον ακολούθει μοι. Ο δε ακούσας ταύτα περίλυπος εγένετο.

(δεν αναφερομαι στα πλουτη αλλα στο να ξερεις το σωστο κι ομως να δυσκολευεσαι να το ακολουθησεις και να λυπασαι γι αυτο)

[stathis73]

Γι αυτο εχω πει πολλες φορες οτι ολα στην ζωη αυτη ειναι θεμα ΕΠΙΛΟΓΩΝ ......................το εαν θα κανεις το σωστο κατα τις Γραφες ( και οχι το "σωστο" που νομιζουμε εμεις) ή αν θα γινουμε ενα με το τσουρμο και την αμαρτια.

[Μ.Δ.Κ.]

Τη συγκλονιστική εκείνη ώρα, - από τις συγκλονιστικότερες της Αγίας Γραφής – δίπλα στον Κύριο συμπάσχουν σωματικά κατά τον ίδιο τρόπο δύο ληστές. Η σωματική οδύνη των δύο ληστών και το αναπόφευκτο τέλος τους, ο θάνατος, που σε λίγο πλησιάζει , δεν είναι δυνατόν να μην τους προκαλεί απερίγραπτο ψυχικό πόνο πάντα στα ανθρώπινα μέτρα, διότι το πάθος Του Κυρίου που σταυρούται από το πλάσμα Του, το οποίο αγαπά και για το οποίο θυσιάζεται, δεν είναι περιγραπτέο ούτε μπορεί να γίνει αντιληπτό από τους ανθρώπους.

Και όμως αυτή την τραγική ώρα για τον ίδιο, ο ένας ληστής βρίσκει χρόνο και βρίσκει διάθεση, να ονειδίσει κάποιον άλλο συσταυρωθέντα μετ΄αυτού ( Τον Κύριο), χωρίς ίχνος μεταμέλειας χωρίς να ελέγξει στο ελάχιστο τον εαυτό του για τις συμφορές που προκάλεσε ληστεύοντας. Δεν είναι σε θέση να κοιτάξει την τραγική του κατάσταση, είναι όμως σε θέση να ελέγξει ποιόν; Τον Ιησού.
Ως που μπορεί να φθάσει η ανθρώπινη σκληροκαρδία και πώρωση, είναι πράγματι κάτι το θαυμαστό……….

Επίσης απορία μου προκαλεί το αίτημα του άλλου ληστή ΄΄Μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου΄΄, ,(και που δεν το συναντήσαμε σαν αίτημα ούτε από τους ίδιους τους μαθητές Του εκείνη την φοβερή ώρα, και οι οποίοι αντιθέτως λίγο νωρίτερα διαπληκτίζονταν για τη θέση που θα κατείχαν στην αναμενόμενη από αυτούς επίγεια βασιλεία των ουρανών όπως δείχνουν να την αντιλαμβάνονταν)

Αίτημα που προϋποθέτει βαθειά γνώση και της αποστολής, και της πνευματικής Βασιλικής ιδιότητος του Κυρίου ως μόνου αληθινού Θεού, και έχει παμμέγιστο πνευματικό βάθος και σημασία.
Δεν σκανδαλίζεται ούτε αμφιβάλει, αναγνωρίζει στον συσταυρωθέντα μετ΄αυτού Τον Κύριο ο οποίος έχει εξουσία των πάντων και τοις πάσι, άραγε γνώριζε από πολύ κοντά τον Κύριο από πρίν και κάποια στιγμή οι δρόμοι τους χώρισαν, για να ξαναβρεθούν στην κορυφή του Γολγοθά;

[dionysisgr]

Κυριακο, δεν αφηνει να εννοηθει η Γραφη οτι "γνωριζονταν" ο ληστης με τον Κυριο, παλαιοθεν.

Επειτα 3 ετη ολα κι ολα διδαξε ο Κυριος,
και χωρις να αντιληφθει κανεις πληρως μεχρι τοτε,
τον πληρη σκοπο και την αιτια της Ενανθρωπησεως του,
και την καθοδο του επι της γης αυτης.

Αυτα αποκαλυφθησαν αργοτερα, κατα την ημερα της Πεντηκοστης, και σε οσους ελαβαν Πνευμα Αγιον.

Υπ'οψιν οτι μεχρι και την Πεντηκοστη, οι μαθητες Του, δεν ηταν ακομα σιγουροι για το Ποιος ακριβως ηταν,
και τι σκοπο καθοριστικο και αποφασιστικο ειχε να επιτελεσει για την σωτηρια μας.

Ο Αποστολος Πετρος μονο, σε εκεινη την συγκλονιστικη ομολογια: "Συ εισαι ο Υιος του Θεου του Ζωντος",
Κατα Ματθαιον 16, 16, και παλι ομως και αυτος, μονον δια Πνευματος Αγιου εμπλησθης,
απεκαλυψε την ορθη, οντολογικη ταυτοτητα, του Χριστου.

Αφου και τις ημερες του Παθους αλλα και μεχρι την Ανασταση, αλλα και επισης εως την Πεντηκοστη,
οι μαθητες ηταν κρυμμενοι δια τον φοβον των Ιουδαιων. Μετα εγιναν οι Αποστολοι των Εθνων.

Ειχαν την προαιρεση μεν, δεν ειχαν την γνωση δε. Και οταν μιλαμε για γνωση εννουμε εξ'υψους,
δηλαδη την εμφανεια του Πνευματος του Αγιου, που καταυγαζει τον νουν, και πνευματοποιει τον ανθρωπο.

Συνεπως, ο ληστης, ειχε την προαιρεση, δεν ειχε την γνωση.

Αλλα επειδη ακριβως την χρησιμοποιησε σωστα, πανω στην αβυσσο του, δικαιωθηκε.

Δικαιωθηκε πως; Οχι νομικα, η ηθικα, αλλα Οντολογικα και αιωνια.

Δεν ειχε κατι για να τον δικαιωσει κατα το ανθρωπινο. Τιποτα.
Για "πεταμα" ηταν. Δικαια τιμωρηθηκε ακομα και κατ'ομολογιαν του.

Ομως οταν μιλαμε για την εν Θεω Δικαιωση,
μιλαμε για την εκτιμηση, την αποδοχη, την υιοθεσια εκ μερους του Θεου και Πατρος,
που δεν εχει σχεση με κανενα ειδους "δικαιο", των ανθρωπων.

Γιατι αλλο ειναι να σε αφηνει απλα να υπαρχεις ο Θεος, να σε αγαπα, ως δημιουργημα,
ετσι κι αλλιως, αφου εχει την Αγαπη Του, ως Υποστατικο ιδιωμα, και αγαπαει τους παντες,

και εντελως αλλο, να σε εκτιμα ο Θεος, ως υιον και φιλο Του.

Ειναι αβυσσαλεα η διαφορα.

Γιατι η αγαπη του Θεου, δεν σωζει υποχρεωτικα τον ανθρωπο, εαν αυτος δεν θελει,
οχι εξαιτιας καποιου λογου απο την πλευρα του Θεου, αυτο θα ηταν βλασφημια,
και μονο να το σκεφτει κανεις,
αλλα επειδη δεν εκβιαζει.

Αλλα αυτο που σωζει στην πραγματικοτητα, ειναι: H Κινηση του ανθρωπου, εργω και λογω,
απο την δεδομενη αγαπη του Θεου, προς την εκτιμηση, την αποδοχη, και εν τελει την υιοθεσια του Θεου,
και τοτε και μονο τοτε αξιζει να σωθει αυτος εν Χαριτι, και να ζησει αιωνια κοντα Του, και μεσα στο Ακτιστο φως Του.

Ολους τους αγαπα ο Θεος, αλλα δεν θα σωθουν ολοι. Αρα;

Δεν αρκει η αγαπη του Θεου, εαν εμεις δεν θελουμε να σωθουμε.

Αυτο αψηφησε ο απωλεσθεις ληστης και αυτο ενεργοποιησε ο σωθεις ληστης,
αφου κινηθηκε, εκανε κατι, ομολογησε, παραδεχτηκε, ταπεινωθηκε, εξουδενωθηκε,
παντως εκανε κινηση επραξε, εδειξε προαιρεση, οποτε ελυσε τροπον τινα τα χερια του Θεου,
να τον σωσει και να τον λυτρωσει απο το κρατος του διαβολου, της φθορας και του αιωνιου θανατου του πνευματικου..

[aposal]

εγω προσωπικα ειμαι στο εξης σημειο

Ακούσας δε ταύτα ο Ιησούς είπεν αυτώ. Ετι εν σοι λείπει. Πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρον ακολούθει μοι. Ο δε ακούσας ταύτα περίλυπος εγένετο.

(δεν αναφερομαι στα πλουτη αλλα στο να ξερεις το σωστο κι ομως να δυσκολευεσαι να το ακολουθησεις και να λυπασαι γι αυτο)

Υπ' όψιν ότι αυτό που είπε ο Χριστός στον πλούσιο δεν ήταν προϋπόθεση για να σωθεί, αλλά για να γίνει τέλειος!

[ψυχουλα]

εγω προσωπικα ειμαι στο εξης σημειο

Ακούσας δε ταύτα ο Ιησούς είπεν αυτώ. Ετι εν σοι λείπει. Πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρον ακολούθει μοι. Ο δε ακούσας ταύτα περίλυπος εγένετο.

(δεν αναφερομαι στα πλουτη αλλα στο να ξερεις το σωστο κι ομως να δυσκολευεσαι να το ακολουθησεις και να λυπασαι γι αυτο)

Υπ' όψιν ότι αυτό που είπε ο Χριστός στον πλούσιο δεν ήταν προϋπόθεση για να σωθεί, αλλά για να γίνει τέλειος!

καλα δεν εννοούσα κατι τετοιο αλλα αυτο που γραφω στην παρενθεση!!