Ασήμαντος διάλογος εν τη απεράντω ερήμω της πόλεως

[Μ.Δ.Κ.]

Μέσα στο λεωφορείο σήμερα συναντώ γέροντα που γνωρίζω απο την εκκλησία της Ενορίας μας.

-Καλημέρα αδελφέ.
- Καλημέρα . ξέρεις έχασα τη γυναίκα μου, είχε παθει εγκεφαλικό πριν λίγους μήνες, και ήταν παράλυτη στο κρεβάτι. Τουλάχιστον δεν πονούσε μου είχε κάνει εντύπωση αυτό. Δόξα τω Θεώ ήταν πιστή σώθηκε, αυτό έχει σημασία. Τώρα περνάω μόνος μου Σταυρό, δεν είχαμε παιδιά βλέπεις, αλλά δεν πειράζει χριστιανός χωρίς Σταυρό δεν γίνεται.
Θαύμασα για το κουράγιο του και το πνευματικό του βάθος.
- Ξέρεις τι έγινε; Ξυπνάω το βράδυ και την ακούω βαρυανάσενε, κοιτάω το οξυγόνο είχε τελειώσει, λέω ........΄΄ήρθε ο Μιχαλάκης΄΄ ( έτσι ακριβώς το είπε).
Αμέσως πέφτω στα γόνατα για προσευχή, δεν πρόλαβα να τελειώσω και είχε φύγει σαν πουλάκι....

[dionysisgr]

Eυχαριστουμε πολυ για αυτο το πολυ ωφελιμο περιστατικο που μας παρεθεσες Κυριακο.

Αφορμη για πολλη και ενδιαφερουσα πνευματικη συζητηση,
διχως αλλο, αποτελει το "ασημαντο" για τον κοινο ορθολογιστη νου της εποχης μας,
αυτο καθημερινο αφιαφορο ισως περιστατικο,
που ομως για τον συνειδητο ανθρωπο του Θεου,
ειναι βαθια αληθινη, αμεσα πρακτικη και υποστατικη θεολογια.

Θεολογια ατοφια, αναδυομενη απο το απροσμετρητο βαθος της ψυχης.
Εκει οπου ο καθε ανθρωπος συναντα το οντολογικο πεπρωμενο του.

Το ζειν ευσεβως, και το αποθανειν, ενθεως.

Τρεις φρασεις κλειδια, μεσα σε ενα τοσο μικρο διαλογο, και τοσο συμπεπυκνωμενα νοηματα ζωης και πορειας,
ενα μικρο ταξιδι αυτοσυνειδησιας, αυτογνωσιας, και μελετης θανατου.

Απο εναν απλο, καθημερινο, αδιαφορο για τους πολλους ανθρωπο. Εναν απο τους "πολλους".

Διχως ακαδημαϊκους τιτλους, εδω διορθωσε με εαν κανω λαθος, αλλα ετσι φαινεται,
διχως περγαμηνες θεωρητικες, και συγγραμματα, μελετες και σπουδες,
συνεδρια και ατελειωτες διαλεκτικες συζητησεις επι θεολογουμενων και μη θεματων.

Η Θεολογια της Καρδιας. Χωρις λαμπακια και στολιδια.

Αυτη που εκπηγαζει, η μαλλον αναβρυει το υδωρ, το αλλομενον εις ζωην αιωνιον,
κρυσταλλινο και ευωδες, μεσα απο την πηγαια την αυθεντικη,
την αφτιασιδωτη σχεση της με τον Θεο.

Την αιωνια αδιαρρηκτη, προσωπικη σχεση, που χτιζουν αργα και σταθερα,
Ο Δημιουργος Πατερας και ο ανθρωπος.

Μια σχεση που οικοδομειται μεσα στην Εκκλησια, και με πρωτογενες και ακατεργαστο υλικο,
την απλη αδολευτη πιστη, την πιστη του λαου, που δεν ζητει αποδειξεις και θεωρησεις.

Δεν ζητα πηγες και μελετες, τεκμηρια και ιστορικοδογματικες συγκρισεις,
φτηνα ρητορικα φληναφηματα και παραδοξα φιλοσοφικα σαφαρι σε ουτοπιες και οραματα,
διανοητικα και νοησιαρχικα, επιχορηγουμενα και υποπροϊοντα προσμιξεων ξενων στοιχειων με την Ιερα Παραδοση.

Μια σχεση η οποια γινεται γεγονος και τροπος ζωης και σκεψεως, πορειας και μετοχης,
κατ'Ενεργεια Του Πατρος, συνεργεια δε του υιοθετημενου και ελευθερωμενου
πληρως αναγεννημενου εν πνευματι ανθρωπου,
εν χρονω γενομενη, αχρονως δε και εις τον αιωνα διατηρουμενη και επαυξανομενη.

Μεσα στο ιερο περιβαλλον της ενοριακης ζωης, στην φωτοφορο γλυκυτατη ατμοσφαιρα της εκκλησιαστικης συναξεως,
σφυρηλατουνται μυστικες ζωες πνευματικες,
γεννωνται ερημικα, κεκρυμμενα, αλλα παραδοξα μελωδικα και ευλαλα πτηνα,
που μεσα στο ψυχασθενες πολυβουο δασος της μετα-ανθρωπινης, απανθρωπης εποχης μας,
σπανε την ησυχια του θανατου,
του πνευματικου, που ειναι απολυτα σιωπηλος, μεσα στην οχλαγωγια του,
και μας καλουν σε εναν απολογισμο της μεχρι τωρα πορειας μας.

1.Δόξα τω Θεώ ήταν πιστή σώθηκε, αυτό έχει σημασία.

Δοξολογια σε μια τοσο κρισιμη και καθοριστικη στιγμη. Την στιγμη που χανεται για τον κοσμο, ετουτο, αναχωρει,
ο συντροφος και συνοδοιπορος του ανθρωπου αυτου για μια ζωη.

Μεγα παραδειγμα και οδηγος για ολους.

Οταν για πολλους αυτο γινεται αφορμη γογγυσμου και παροξυνσεως στην ηδη τεταμενη και αποσαθρωμμενη σχεση με τον Θεο Πατερα,
αυτος ο Γερων, λαϊκος ων, θυμιζει Γερονται πνευματικο, με την σοφια του και την υπομονη του.

Προσμονη και απολυτη αφοσιωση στον μονο,
τον πραγματικο, τον απολυτα δικαιωτικο, της υπαρξεως του καθενος μας στοχο.

Την σωτηρια ημων δια μεσου, μιας ζωης Χριστοποιημενης.

Την σωτηρια, κατα το ρημα ζωζομαι, που εννοιολογικα παραπεμπει στην ολοτητα,
την διατηρηση ακεραιου και ολοκληρου του ψυχοσωματικου ανθρωπου,
ως δισυποστατου οντος, μεσα στο Φως του Χριστου,
του αρχετυπου Θεανδρικου προτυπου της ατελευτητης τελειωσεως.

Το καινον Πασχα. Το περασμα απο το κρατος της φθορας και του θανατου, στο κρατος της Αγαπης και της Ζωης. Στον Χριστο.

2. Τώρα περνάω μόνος μου Σταυρό, δεν είχαμε παιδιά βλέπεις, αλλά δεν πειράζει χριστιανός χωρίς Σταυρό δεν γίνεται.

Βαθια και εν πληρει ταπεινωσει αποδοχη του Μυστηριου του Σταυρου, ως συμπορευση με τον Εσταυρωμενο και Αναστημενο Χριστο.

Στην πραγματικοτητα, αυτην την σκληρη και αδυσωπητη φαινομενικα, για τον καθενα μας, ο Χριστος εχει στησει εναν σταυρο για τον καθενα μας.

Μα πως θα πει καποιος; Πως στηνει σταυρο Καποιος που Αγαπα; Καποιος που ειναι η Αγαπη απολυτως.
Γιατι; Δεν κατανοειται αυτο με τον κοσμικο νου και την λογικη. Σκανδαλο και απορριψη εγκλωβιζουν τον νου, που δεν εχει πνευματικη ριζα.

Γιατι για να σωθει ο κοσμος, για να περασει απεναντι, πανω απο την θανασιμη παγιδα της πτωσης και του προαιωνιου εχθρου, του ανθρωπου,
υπαρχει μονο μια γεφυρα.

Δεν ειναι τοξωτη, δεν ειναι περιτεχνη και πετρινη, ουτε καν σαν τις μοντερνες αλουμινενιες πανακριβες κατασκευες.

Ειναι Σταυρικη. Για υλικο εχει εναν δισχιλιετη ξυλινο, αιματοβαμμενο, κορμο, ποτισμενο με το δακρυ της ανθρωποτητος,
με βαρος οσο και το βαρος των αμαρτιων οσων εζησαν, ζουν και μενει να ζησουν ακομη.

Και αντεχει αυτη η γεφυρα, οσοι και να περασουν πανω της. Αλλωστε γιαυτο στηθηκε με τοση ταπεινωση, αγαπη και πονο Θεανθρωπινο.

Σωζει ασφαλεστατα, οποιον επιθυμει απλα, εν ταπεινωτητι, χωρις πολυπραγμοσυνη και περιεργεια, να την διαβει εις τελους.

Αλλωστε το ειπε. Το ειπε ο Κυριος: "Ο υπομεινας εις τελους ουτος σωθησεται." Κατα Μαρκον 13,13

3.΄΄ήρθε ο Μιχαλάκης΄΄

Βαθια πιστη στην Ιερα Παραδοση, και γνησια ευλαβεια. Για τον Αρχαγγελο Μιχαηλ, που συμφωνα με την παραδοση απο γενεα σε γενεα,
λαμβανει και περικρατει στις αγιες και αρχαγγελικες του χειρες, τις κραταιες και πανσθενουργες, την ψυχη ενος εκαστου ορθοδοξου,
και την παει ως το Φοβερο Βημα του Κριτου, του Παντεποπτη και Σωτηρα Κυριου των κυριευοντων και Βασιλεα των βασιλευοντων.

Και ειναι αυτη η απροσπαθεια και η απεριεργη, σταση των απλων αυτων,
πλην σοφοτατων νοων, του λαου, και της καταφορτης με εμπειριες τριτης ηλικιας,
που με την τριβη και την διατριβη του μοχθου της ζωης, ειναι βαρυτιμη και σεβαστη απο Θεο και ανθρωπους.

Ας ευχαριστησουμε λοιπον τον γεροντα αυτον, που μας εδιδαξε τοσα πολλα, με τοσα λιγα.

Και ας ευχηθουμε καλο παραδεισο μεν, νυν και αει στην αγαπημενη του εν Χριστω συζυγο,
αλλα και στο ιδιο, οταν αποφασισει ο Κυριος, οτι ολοκληρωθηκε η μετανοια του,
να τον παρει κοντα Του,
καλη ανταμωση, και την αιωνια συνευφροσυνη τους, στην πνευματικη συναξη μετα παντων των αγιων,
μεσα στο Φως του Χριστου και της Παναγαπης Του.

Αμην.

[ψυχουλα]

Αμήν.

[Μ.Δ.Κ.]

Είναι Διονύση απλός καθημερινός άνθρωπος, όμως φιλακόλουθος και πνευματικός ζηλωτής, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η αντίδρασή του όταν κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά, αμέσως γονάτισε για προσευχή, δεν πανικοβλήθηκε ούτε έτρεξε για...νεράκι, ούτε να πάρει τηλέφωνο το..166, την πιό μεγάλη ώρα ήταν γονατιστός και προσευχόμενος....

[theodosis79]

Ευχαριστούμε πολύ Κυριάκο! Οτι να πούμε λίγο είναι!