Για μένα όλα άλλαξαν ουσιαστικά όταν είδα την ταινία "Τα πάθη του Ιησού" του Μελ Γκίμπσον.Πήγα να την δω όχι ως θρησκευτική ταινία απλά ως σινεφίλ που βλέπει όσες πιο πολλές ταινίες μπορεί, αλλά εκεί έγινε το γύρισμα του διακόπτη μέσα μου και απλά είδα το αυτονόητο,αυτό που τόσα χρόνια δεν έβλεπα και δεν μπόρεσα να νιώσω μέσα από τα μαθήματα θρησκευτικών κλπ κλπ.
Πάντως απ'ό,τι βλέπω και από τις δικές σας εμπειρίες ο Θεός έχει "περίεργους" τρόπους να αποκαλύπτεται και είναι όλοι δεκτοί :)
Πώς ήλθατε σε επαφή με την ορθόδοξη πίστη;
Συντονιστής: Συντονιστές
Αν δεν σε προβληματίζει θα ήθελα να μάθω για την εμπειρία σου αυτή είτε με δημόσια αναφορά ή με πμ σε μένα. [/quote]eortologio_gr έγραψε:
Ξέρεις, θα προτιμούσα να μην αναφερθώ σε λεπτομέρειες σχετικά με την εμπειρία μου αυτή.Και αυτό γιατί κατά πρώτον δεν μου είναι καθόλου ευχάριστο να τα ξαναθυμάμαι και κατά δεύτερον δεν γνωρίζω τον ακροατή καθόλου και επειδή απόκτησα κάποια εμπειρία στο να λέω την ιστορία σε λάθος άτομα και να δημιουργείται πρόβλημα,είτε γιατί τους δημιουργούνταν φόβος είτε γιατί κατεύθυνα άθελα μου την περιέργια του και το ενδιαφέρον του σε ανούσια και επικίνδυνα περιστατικά με αποτέλεσμα να εντυπωσιάζονται περισσότερο από τις πράξεις του κακού και να μην έχουν το νου τους και το ενδιαφέρον τους στο καλό και στον Χριστό μας.Μετά από συζητήσεις με τον πνευματικό μου (από τότε έψαξα και βρήκα πνευματικό {ένας άγιος άνθρωπος}) μου είπε να μην ασχολούμαι με τον πονηρό που κι αυτός αυτό θέλει και μας μισεί όλους θανάσιμα και θέλει να μας πάρει όλους μαζί του στην κόλαση,αλλά μόνο με τον Χριστό μας που μας αγαπά απεριόριστα και μας θέλει όλους κοντά του στον παράδεισο.Ευχαριστώ τον Κύριο για την κάθε μέρα και κάθε λεπτό παράτασης που μου δίνει στην ζωή μου για να παλέψω για την ψυχή μου και άν μπορέσω και για τις ψυχές όσων ανθρώπων γύρω μου μπορώ(με την ζωή μου και όχι με τα λόγια μου τα οποία είναι γεμάτα λάθη).
Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού μέχρι κι εκεί γύρω στην πρώτη γυμνασίου, δεν πατούσα στην Εκκλησία. Η μητέρα μου είχε συνιδητή σχέση με την εκκλησία αλλά ποτέ δεν έθιξε το ζήτημα του εκκλησιασμού. Με άφηνε εντελώς ελεύθερο. Όμως (κι εδώ θέλει προσοχή από αυτούς που υπηρετούν στην εκκλησία) πριν διακόψω να πηγαίνω, έγινε το εξής συμβάν. Ήταν ανήμερα των Φώτων. Στην ενορία υπήρχε το "τυπικό" από μέρους του νεωκόρου, να δίνει τα λάβαρα και τα εξαπτέρυγα στα παιδιά που θα πήγαιναν πρώτα στην εκκλησία και θα βοηθούσαν στο ξεσκόνισμα των στασιδιών ή σε όποια άλλη εκρεμμότητα υπήρχε. Πρέπει να πω ότι γινόταν κάθε Κυριακή και κάθε Σάββατο "σκοτωμός" για το ποιος θα ντυθεί παπαδάκι και θα βοηθάει στο ιερό. Ενώ τώρα μετα λύπης μου βλέπω ότι τα παρακαλάνε σήμερα να πάνε στο ιερό να βοηθήσουν ή να κρατήσουν τα κεριά και τα εξαπτέρυγα...άλλες εποχές. Τέλος πάντων.
Πριν συνεχίσω, κάντε μια αναδρομή στην παιδική σας ηλικία (8 χρονών περίπου) για να θυμηθήτε πως σκέφτετε και ενεργεί ένα παιδί.
Σημείωσα ήδη ότι Σάββατα στον εσπερινό και Κυριακές όλη η "τσακαλοπαρέα" αφού βοηθούσαμε στην καθαριότητα κρατούσαμε τα εξαπτέρυγα. Την παραμονή, λοιπόν, των Φώτων, η παρέα "συνεδριάζουμε" και αποφασίζουμε να πάμε από τις 4 το πρωί στην εκκλησία, να βοηθήσουμε, να πιάσουμε και θέση για να μας δώσουν εξαπτέρυγα. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα από τη χαρά μου!!! Στη λιτανεία, όλες οι ενορίες συγκεντρωμένες στο ποτάμι, ο Δεσπότης...μ' αυτά χαίρονται οι μικροί.
Πράγματι φτάνουμε 3:45 στην Εκκλησία. Είμασταν πρώτοι. Βοηθήσαμε στις τελευταίες εκρεμμότητες, βάζει ευλογητός ο παπάς και περιμένουμε να μπούμε στο ιερό. Εκείνη την ώρα ήρθε μια κυρία η οποία είχε κολλητούς στην Επιτροπή και στο Φιλόπτωχο, πολύ γνωστή του νεοκώρου και κλείνει τη θέση για τα εξαπτέρυγα στυα παιδιά της, τα οποία φτάσανε πράγματι στον ναό πολύ αργότερα, ενώ εγώ απορούσα γιατί δεν με καλούν να μπω κι εγώ στο Βήμα για να αναλάβω καθήκοντα. Ώσπου αντικρίζω την εικόνα! Δυο φρεσκοξυπνημένα παχουλά αγοράκια πλαι στη μαμά τους, κι ενώ η λειτουργία είχε προχωρήσει αρκετά, να πλησιάζουν τον νεοκώρο ο οποίος τα οδήγησε στο ιερό. Από τη χαραμάδα έκανα ένα "κλικ" το κεφάλι μου και είδα τα δυο παχουλά αγόρια να φοράνε τα άμφια και να πέρνουν θέση στο Βήμα μέσα! Ακόμα θυμάμαι αυτά που ένιωσα! Λύπη, στενοχώρια, θυμός! Κάνω μια στροφή απότομη και βγαίνω από την εκκλησία. Επιστρέφω σπίτι μου,αλλάζω και πέφτω στο κρεββάτι να συνεχίσω τον ύπνο μου. Από τότε μέχρι που μπήκα στην εφηβεία έλεγα "δεν χαλαλίζω αλλη φορά τον ύπνο μου για κανέναν καντηλανάφτη και για κανέναν παπά". Ένας λογισμός που καρφώθηκε στο παιδικό μου μυαλό μέχρι την εφηβεία μου.
Στο διάστημα ομως εκείνο στην ενορία μας, υπηρετούσε ένας πράγματι άγιος ιερέας. Προσέξτε όχι απλώς "καλός και ενσυνείδητος παπάς" αλλά Α Γ Ι Ο Σ, που πραγματικά με ενέπνεε άσχετα αν δεν πατούσα το πόδι μου στο ναό.
Ε! Στην εφηβεία, όπου αρχίζουν οι υπαρξιακές ανησυχίες, αρχιζε να μου αρέσει στην αρχή ο εκκλησιασμός. Εκκλησιαζόμουν κάθε Κυριακή. Δεν ήμουν άνθρωπος που του άρεζαν τα "κηρύγματα", αλλά η ατμόσφαιρα της θείας λειτουργίας που πήγαινα απλώς επειδή μου άρεσε, χωρίς να ξέρω το γιατί, μου άρεσε που άναβα το κεράκι, μου άρεσε που όληξ η γειτονιά συνάζονταν στην εκκλησία. Όλο αυτό αποό μόνο του με οδήγησε στην ανάγκη να αρχίσω την εξομολόγηση, χωρίς να υποδείξει κανείς και τίποτε! Γι' αυτό ας μην αμησυχούν οι ιερείς, ούτε τα ελεγκτικά κηρύγματα χρειάζονται. Από μόνη της η Θ. Λειτουργία και η ατμόσφαιρά της σε οδηγεί εκεί που πρέπει, γιατί ο ϊδιος ο Χριστός είναι και αυτός που θυσιάζεται εκείνη την ώρα και Αυτός που θυσιάζει. Ο Προσφέρων και ο Προσφερόμενος! Αυτός με οδήγησε....Αυτός εξάλειψε το παιδικό μου παράπονο. Αυτός με οδήγησε. Μυστικά, απαλά και ελπίζω το ίδιο μυστικά και απαλά να με αγκαλιάσει όταν παραδώσω την ψυχή μου στα χέρια Του.
Να σημειώσω εδώ ότι ήταν δύο τα αγαπημένα μου βιβλία ως έφηβος και μέχρι τώρα: Ο βίος του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ (που θεωρώ προστάτη μου) και η Πονεμένη Ρωμιοσύνη του μπαρμπα Φώτη του Κόιντογλου, συμπατριώτη Μικρασιάτη.
Πριν συνεχίσω, κάντε μια αναδρομή στην παιδική σας ηλικία (8 χρονών περίπου) για να θυμηθήτε πως σκέφτετε και ενεργεί ένα παιδί.
Σημείωσα ήδη ότι Σάββατα στον εσπερινό και Κυριακές όλη η "τσακαλοπαρέα" αφού βοηθούσαμε στην καθαριότητα κρατούσαμε τα εξαπτέρυγα. Την παραμονή, λοιπόν, των Φώτων, η παρέα "συνεδριάζουμε" και αποφασίζουμε να πάμε από τις 4 το πρωί στην εκκλησία, να βοηθήσουμε, να πιάσουμε και θέση για να μας δώσουν εξαπτέρυγα. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα από τη χαρά μου!!! Στη λιτανεία, όλες οι ενορίες συγκεντρωμένες στο ποτάμι, ο Δεσπότης...μ' αυτά χαίρονται οι μικροί.
Πράγματι φτάνουμε 3:45 στην Εκκλησία. Είμασταν πρώτοι. Βοηθήσαμε στις τελευταίες εκρεμμότητες, βάζει ευλογητός ο παπάς και περιμένουμε να μπούμε στο ιερό. Εκείνη την ώρα ήρθε μια κυρία η οποία είχε κολλητούς στην Επιτροπή και στο Φιλόπτωχο, πολύ γνωστή του νεοκώρου και κλείνει τη θέση για τα εξαπτέρυγα στυα παιδιά της, τα οποία φτάσανε πράγματι στον ναό πολύ αργότερα, ενώ εγώ απορούσα γιατί δεν με καλούν να μπω κι εγώ στο Βήμα για να αναλάβω καθήκοντα. Ώσπου αντικρίζω την εικόνα! Δυο φρεσκοξυπνημένα παχουλά αγοράκια πλαι στη μαμά τους, κι ενώ η λειτουργία είχε προχωρήσει αρκετά, να πλησιάζουν τον νεοκώρο ο οποίος τα οδήγησε στο ιερό. Από τη χαραμάδα έκανα ένα "κλικ" το κεφάλι μου και είδα τα δυο παχουλά αγόρια να φοράνε τα άμφια και να πέρνουν θέση στο Βήμα μέσα! Ακόμα θυμάμαι αυτά που ένιωσα! Λύπη, στενοχώρια, θυμός! Κάνω μια στροφή απότομη και βγαίνω από την εκκλησία. Επιστρέφω σπίτι μου,αλλάζω και πέφτω στο κρεββάτι να συνεχίσω τον ύπνο μου. Από τότε μέχρι που μπήκα στην εφηβεία έλεγα "δεν χαλαλίζω αλλη φορά τον ύπνο μου για κανέναν καντηλανάφτη και για κανέναν παπά". Ένας λογισμός που καρφώθηκε στο παιδικό μου μυαλό μέχρι την εφηβεία μου.
Στο διάστημα ομως εκείνο στην ενορία μας, υπηρετούσε ένας πράγματι άγιος ιερέας. Προσέξτε όχι απλώς "καλός και ενσυνείδητος παπάς" αλλά Α Γ Ι Ο Σ, που πραγματικά με ενέπνεε άσχετα αν δεν πατούσα το πόδι μου στο ναό.
Ε! Στην εφηβεία, όπου αρχίζουν οι υπαρξιακές ανησυχίες, αρχιζε να μου αρέσει στην αρχή ο εκκλησιασμός. Εκκλησιαζόμουν κάθε Κυριακή. Δεν ήμουν άνθρωπος που του άρεζαν τα "κηρύγματα", αλλά η ατμόσφαιρα της θείας λειτουργίας που πήγαινα απλώς επειδή μου άρεσε, χωρίς να ξέρω το γιατί, μου άρεσε που άναβα το κεράκι, μου άρεσε που όληξ η γειτονιά συνάζονταν στην εκκλησία. Όλο αυτό αποό μόνο του με οδήγησε στην ανάγκη να αρχίσω την εξομολόγηση, χωρίς να υποδείξει κανείς και τίποτε! Γι' αυτό ας μην αμησυχούν οι ιερείς, ούτε τα ελεγκτικά κηρύγματα χρειάζονται. Από μόνη της η Θ. Λειτουργία και η ατμόσφαιρά της σε οδηγεί εκεί που πρέπει, γιατί ο ϊδιος ο Χριστός είναι και αυτός που θυσιάζεται εκείνη την ώρα και Αυτός που θυσιάζει. Ο Προσφέρων και ο Προσφερόμενος! Αυτός με οδήγησε....Αυτός εξάλειψε το παιδικό μου παράπονο. Αυτός με οδήγησε. Μυστικά, απαλά και ελπίζω το ίδιο μυστικά και απαλά να με αγκαλιάσει όταν παραδώσω την ψυχή μου στα χέρια Του.
Να σημειώσω εδώ ότι ήταν δύο τα αγαπημένα μου βιβλία ως έφηβος και μέχρι τώρα: Ο βίος του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ (που θεωρώ προστάτη μου) και η Πονεμένη Ρωμιοσύνη του μπαρμπα Φώτη του Κόιντογλου, συμπατριώτη Μικρασιάτη.
Πολύ καλό το θέμα που έθεσες Μisha! Θα θέλαμε και την δική σου εμπειρία.
Για μένα θέλω να αναφέρω πως σημαντικό ρόλο έπαιξε ο πόνος και η αδικία, θέλετε υπήρχαν πράγματα αντικειμενικά που με πλήγωσαν από μικρή, θέλετε ήμουν περισσότερο ευαίσθητη? κάπως έτσι έγινε εσωτερικά, θυμάμαι πως στην εφηβεία όταν διάβασα το χωρίο από τα λόγια του Χριστού: "Μην κάνεις στους άλλους ότι δεν θέλεις να σου κάνουν" ήταν για μένα μεγάλη παρηγοριά και η πρώτη μου ουσιαστικά επαφή μετην γραφή, ακολούθησε μια σύντομη ανάγνωση του Κατά Ματθαίον-να αναφέρω εδώ ότι στο σχολείο είχαμε έναν θεόλογο, οΘεός να τον αναπαύει... που μας είχε υποχρεώσει όλους να αγοράσουμε μία Καινή Διαθήκη, δεν μας εξέταζε ποτέ μας έβαζε βαθμό από 18-20 σε όλους και μας μιλούσε γενικά για την ζωή...- Ευαγγελίου το οποίο με συγκίνησε ιδιαίτερα. Επίσης θυμάμαι ότι κάπου άκουσα από τον βίο του Μακρυγιάννη: κάπως έτσι... "κι ένοιωθα την ψυχή μου να αδειάζει από την κακία των ανθρώπων γύρω μου..." ακριβώς έτσι ένοιωθα...
Αυτά νομίζω ήταν αρκετά για να στραφώ στον εαυτό μου και αναγκαστικά και στον Θεό. Τώρα η εξωτερική προσέγγιση: η θρησκευτική μου παιδεία ήταν ανύπαρκτη, η οικογενειά μου είχε τυπική σχέση, απόμακρη σχέση με την εκκλησία αν εξαιρέσω τον εκκλησιασμό της μητέρας μου. Γύρω στα 14 χρόνια άρχισα τον εκκλησιασμό μόνη μου όχι τόσο τακτικό στην αρχή, έως τώρα που πηγαίνω καθε Κυριακή επίσης πέρασε καιρός μέχρι να αρχίσω να εξομολογούμαι και να έχω επικοινωνία με πνευματικούς ανθώπους της εκκλησίας. Νομίζω πως οι λιγοστές φορές που σαν παιδί είχα εκκλησιαστεί στο χωριό μου και είχα κοινωνήσει... -ο ιερέας μας κοινωνούσε πολύ πρωί πρίν ξεκινήσει η Θ. Λειτουργία επειδή ήμασταν παιδιά και θυμάμαι πως περιμέναμε να ακούσουμε την καμπάνα και να τρέξουμε...!- ήταν πολύ σημαντικές σαν κάτι από εκεί να υπήρχε πάντα ζωντανό μέσα μου... συμφωνώ με τον pariko πως ο Θεός δεν έχει ανάγκη τα κηρύγματα για να έρθει στην ψυχή κάποιου έχει δικούς του τρόπους. Σημαντικό για μένα ήταν
και ένα βιβλίο για τον Π.Παΐσιο που διάβασα από τότε άρχισα την μελέτη.
Αυτό που θα με οδηγήσει ουσιαστικά στον Χριστιανισμό και με έχει απομακρύνει το ίδιο, είναι οι αμαρτίες μου και οι μετάνοια μου γι΄αυτές γιατί όπως είπε ο Π. Παΐσιος σε κάποιον, νομίζω πως ακόμα είμαι πνευματικός τουρίστας... και στις μονές και στα βιβλία που διαβάζω
Για μένα θέλω να αναφέρω πως σημαντικό ρόλο έπαιξε ο πόνος και η αδικία, θέλετε υπήρχαν πράγματα αντικειμενικά που με πλήγωσαν από μικρή, θέλετε ήμουν περισσότερο ευαίσθητη? κάπως έτσι έγινε εσωτερικά, θυμάμαι πως στην εφηβεία όταν διάβασα το χωρίο από τα λόγια του Χριστού: "Μην κάνεις στους άλλους ότι δεν θέλεις να σου κάνουν" ήταν για μένα μεγάλη παρηγοριά και η πρώτη μου ουσιαστικά επαφή μετην γραφή, ακολούθησε μια σύντομη ανάγνωση του Κατά Ματθαίον-να αναφέρω εδώ ότι στο σχολείο είχαμε έναν θεόλογο, οΘεός να τον αναπαύει... που μας είχε υποχρεώσει όλους να αγοράσουμε μία Καινή Διαθήκη, δεν μας εξέταζε ποτέ μας έβαζε βαθμό από 18-20 σε όλους και μας μιλούσε γενικά για την ζωή...- Ευαγγελίου το οποίο με συγκίνησε ιδιαίτερα. Επίσης θυμάμαι ότι κάπου άκουσα από τον βίο του Μακρυγιάννη: κάπως έτσι... "κι ένοιωθα την ψυχή μου να αδειάζει από την κακία των ανθρώπων γύρω μου..." ακριβώς έτσι ένοιωθα...
Αυτά νομίζω ήταν αρκετά για να στραφώ στον εαυτό μου και αναγκαστικά και στον Θεό. Τώρα η εξωτερική προσέγγιση: η θρησκευτική μου παιδεία ήταν ανύπαρκτη, η οικογενειά μου είχε τυπική σχέση, απόμακρη σχέση με την εκκλησία αν εξαιρέσω τον εκκλησιασμό της μητέρας μου. Γύρω στα 14 χρόνια άρχισα τον εκκλησιασμό μόνη μου όχι τόσο τακτικό στην αρχή, έως τώρα που πηγαίνω καθε Κυριακή επίσης πέρασε καιρός μέχρι να αρχίσω να εξομολογούμαι και να έχω επικοινωνία με πνευματικούς ανθώπους της εκκλησίας. Νομίζω πως οι λιγοστές φορές που σαν παιδί είχα εκκλησιαστεί στο χωριό μου και είχα κοινωνήσει... -ο ιερέας μας κοινωνούσε πολύ πρωί πρίν ξεκινήσει η Θ. Λειτουργία επειδή ήμασταν παιδιά και θυμάμαι πως περιμέναμε να ακούσουμε την καμπάνα και να τρέξουμε...!- ήταν πολύ σημαντικές σαν κάτι από εκεί να υπήρχε πάντα ζωντανό μέσα μου... συμφωνώ με τον pariko πως ο Θεός δεν έχει ανάγκη τα κηρύγματα για να έρθει στην ψυχή κάποιου έχει δικούς του τρόπους. Σημαντικό για μένα ήταν
και ένα βιβλίο για τον Π.Παΐσιο που διάβασα από τότε άρχισα την μελέτη.
Αυτό που θα με οδηγήσει ουσιαστικά στον Χριστιανισμό και με έχει απομακρύνει το ίδιο, είναι οι αμαρτίες μου και οι μετάνοια μου γι΄αυτές γιατί όπως είπε ο Π. Παΐσιος σε κάποιον, νομίζω πως ακόμα είμαι πνευματικός τουρίστας... και στις μονές και στα βιβλία που διαβάζω
Re: Πώς ήλθατε σε επαφή με την ορθόδοξη πίστη;
Χμμμμ, όταν ήμουν παιδί, όπως μου είπε η μητέρα μου, την ρώταγα συνέχεια και επίμονα τι είναι ο Θεός! :) Για 19 χρόνια δεν μπόρεσα να βρω πειστική απάντηση όταν ένα βράδυ άνοιξα την Καινή Διαθήκη για να πάρω κάποιες πληροφορίες που ήθελα για να ένα κείμενο που έγραφα! Τότε άλλαξε η ζωή μου....Misha έγραψε:Λοιπόν ,εσείς αγαπητοι συνταξιδιώτες του φορουμ του "εδώ Αθως" γιατί και πώς ήλθατε σε επαφή με την ορθόδοξη πίστη;
Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το άγιον. Τριάς αγία, δόξα σοι.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, μήτηρ του Θεού, φύλαξον με
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, μήτηρ του Θεού, φύλαξον με
Εκ των πολλών αμαρτιών μου , συνειδητοποίησα πόσο λάθος είμαι , πόσο πολύ είχε αλλοιωθεί η συνείδηση μου και πόσο πολύ διέφερα από αυτό που μου δίδαξε να πράττω η χριστιανική οικογένεια μου όταν ήμουν στους κόλπους της .
Εκτοτε ξεκίνησα μια πνευματική αναζήτηση και το μόνο που παρακαλώ τον Χριστό είναι να μην ξανασβήσει ποτέ αυτή η όρεξη για Αυτόν .
Εκτοτε ξεκίνησα μια πνευματική αναζήτηση και το μόνο που παρακαλώ τον Χριστό είναι να μην ξανασβήσει ποτέ αυτή η όρεξη για Αυτόν .
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Καλησπέρα σε όλους.
Είμαι νέα στο site. Σας "διαβάζω" από το καλοκαίρι. Αλλά τώρα αποφάσισα να γράψω.
Τον Οκτώβριο του 2004 "κοιμήθηκε" ο πατέρας μου, με αιφνίδιο θάνατο (οξύ έμφραγμα) στο γαμήλιο γλέντι της αδερφής μου!!! Από τότε έχω αλλάξει πάρα πολύ και προσπαθώ όσο μπορώ να επιστρέψω στις αρχές και το ήθος που διδάκτηκα από την οικογένειά μου. Αυτές οι αρχές είναι ο τρόπος ζωής,σκέψης και πράξης που συμβαδίζει με την ορθόδοξη διδασκαλία. Ταιριάζει με την ψυχή μου, με την φωνή που έχω μέσα μου, που λένε.
Δεν τα καταφέρνω πάντα. Πολλές αμαρτίες από τα εξωτερικά ερεθίσματα, και πολλοί λογισμοί ενάντια στην πίστη.
Να σας συστηθώ: Ονομάζομαι Κατερίνα, είμαι 35 χρονών,περιβαλλοντολόγος, παντρεμένη με μία πανέμορφη κόρη 2 μηνών.
Είμαι νέα στο site. Σας "διαβάζω" από το καλοκαίρι. Αλλά τώρα αποφάσισα να γράψω.
Τον Οκτώβριο του 2004 "κοιμήθηκε" ο πατέρας μου, με αιφνίδιο θάνατο (οξύ έμφραγμα) στο γαμήλιο γλέντι της αδερφής μου!!! Από τότε έχω αλλάξει πάρα πολύ και προσπαθώ όσο μπορώ να επιστρέψω στις αρχές και το ήθος που διδάκτηκα από την οικογένειά μου. Αυτές οι αρχές είναι ο τρόπος ζωής,σκέψης και πράξης που συμβαδίζει με την ορθόδοξη διδασκαλία. Ταιριάζει με την ψυχή μου, με την φωνή που έχω μέσα μου, που λένε.
Δεν τα καταφέρνω πάντα. Πολλές αμαρτίες από τα εξωτερικά ερεθίσματα, και πολλοί λογισμοί ενάντια στην πίστη.
Να σας συστηθώ: Ονομάζομαι Κατερίνα, είμαι 35 χρονών,περιβαλλοντολόγος, παντρεμένη με μία πανέμορφη κόρη 2 μηνών.