Πίστη όπως τότε και σήμερα

[spetzouras]

Πίστη όπως τότε και σήμερα.

Συγκλονιστικά τα λόγια του σημερινού Ευαγγελίου που μας ομιλεί για την αιμοροούσα και τον άρχοντα της Συναγωγής Ιάειρο και τη ετοιμοθάνατη μονάκριβη κόρη του.

Βλέπουμε έμπρακτα πως η πίστη δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, τους βγάζει-με τη βοήθεια του Χριστού- από το αδιέξοδό τους. Δύο διαφορετικά προβλήματα στα οποία δεν φαίνεται πουθενά λύση, έρχεται να τα λύσει η αγάπη και η παντοδυναμία του Κυρίου! Μη φοβού, μόνο πίστευε είναι τα παρηγοριτικά λόγια του Κυρίου, που αντηχούν ανα τους αιώνας μέχρι και σήμερα, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας αλλά και καθένας μας ξεχωριστά στη ζωή μας.

Η αίσθηση σήμερα ότι βρισκόμαστε σε ένα τέλμα από το οποίο δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε, η σιγουριά ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν και ότι θα βρεθούμε και εμείς με τη σειρά μας – αν δεν έχουμε ήδη φτάσει σε αυτό το σημείο- σε ένα τραγικό αδιέξοδο για εμάς και τις οικογένειές μας κυριαρχεί σε κάθε συζήτηση και σε κάθε μέσο ενημέρωσης.

Στο Χριστιανισμό όμως δεν υπάρχουν αδιέξοδα! Στο Χριστιανισμό δεν υπάρχει ούτε καν τέλος, ούτε θάνατος, αλλά βεβαιωμένη αιωνιότητα όπου ο άνθρωπος προορίζεται να υπάρχει μαζί με το Δημιουργό και Κύριο Ιησού Χριστό. Η πίστη των ανθρώπων που μας μιλάει το σημερινό Ευαγγέλιο, τους αποδεσμεύει από τη κρίση που διανύουν είτε σαν μεμονομένο πρόσωπο όπως η αιμοροούσα, είτε σαν οικογένεια όπως ο Ιάειρος και οι συγγενείς του. Και οι δύο αντιμετωπίζουν όχι κάποια οικονομική κρίση ή οικονομικό αδιέξοδο, αλλά βέβαιο θάνατο!

Εφόσον λοιπόν ο Κύριος έσωσε και τους δύο από βέβαιο θάνατο, δεν δύνατε να βοηθήσει και στις μέρες μας κάθε πιστό που βρίσκεται σε αδιέξοδο; Ο Χριστός είναι ελπίδα, είναι στήριγμα. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να απλώσουμε το χέρι μας και να πιστεύουμε ότι μπορεί πραγματικά να μας βοηθήσει, γιατί το ότι θέλει να μας βοηθήσει είναι δεδομένο! Το αποδυκνείει η απεριόριστη αγάπη του για τον καθένα από εμάς. Όμως εάν εγώ δεν θέλω, δεν έρχεται με το ζόρι να φωτίσει τη ζωή μου.

Είναι ηλίου φαινότερον ότι η κρίση που διανύουμε είναι προιόν μιας ανθελληνικής και αντιχριστιανικής βιομηχανίας. Μια κρίση που στοχεύει τη πίστη μας, την οικογένεια, τη παιδεία και την ψυχή του καθενός από εμάς. Και εμείς αντί να σταθούμε απέναντί της με πίστη στο Θεό και στην αγάπη του, στεκόμαστε απέναντί της με μιζέρια, με κατηγορίες και συκοφαντίες, με αδιέξοδα οικονομικά, με αβεβαιότητα και με αγανάκτηση πετυχαίνοντας τελικά το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που πρέπει. Αντί με πίστη και μετάνοια να προσέλθουμε στα πόδια του Κυρίου, με αυθάδεια και θράσσος στεκόμαστε απέναντί του και τον κατηγορούμε για όλα. Τα βάζουμε με την Εκκλησία και τους λειτουργούς της, τα βάζουμε με τους Χριστιανούς ακόμα και με το Θεό τον ίδιο.

Αγνοούμε ότι μόνος σίγουρος καπετάνιος σε κάθε φουρτούνα της ζωής είναι ο Χριστός. Το μόνο που έχουμε εμείς να κάνουμε είναι να προσέλθουμε μετανοιωμένοι και ταπεινωμένοι εμπρός του και να δεχθούμε ότι κάναμε λάθος. Ο καιρός για λόγια πλησιάζει στο τέλος του. Έρχεται ο καιρός για έργα και όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε, πριν φτάσει ο καθένας στο προσωπικό του αδιέξοδο, τόσο συντομότερα θα εξέλθουμε και από το οικονομικό αδιέξοδο που μας βασανίζει σαν χώρα. Έργα Χριστιανικά, όπως τα έργα των κατοίκων της Νηνευή. Πρέπει να αποκολληθούμε από το χρήμα που μας έφερε σε αυτό το αδιέξοδο. Τα μόνα “χρήματα” που θα έχουν αξία από εδώ και ύστερα ας είναι αυτά που θα αποθηκεύουμε στο ουράνιο θησαυροφυλάκειο με την ειλικρινή μας μετάνοια, την αγάπη μας προς το συνάνθρωπό και την ακλόνιτη πίστη προς τον Κύριο και Θεό.

Και εάν ακόμα αναρωτιέσται για ποιά έργα μιλάμε, να γίνω πιό συγκεκριμένος. Μιλάω, εκτός από τη μετάνοια, για Θείες Λειτουργίες, για Αγρυπνίες, για καθημερινή προσευχή, για Κοινωνία με τον Κύριο! Μόνο έτσι αδελφοί μου θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα-δοκιμασίες που βρίσκουμε καθημερινά μπροστά μας. Μιλάω για πίστη αληθινή και πίστη στα Ουράνια και αιώνια και όχι στα επίγεια και φθαρτά. Ο καιρός που χωρίς κόπο προχωρούσαμε στη ζωή έχει περάσει. Πλέον, θα πρέπει με κόπο να γκρεμίσουμε όσα τόσο καιρό χτίζαμε πάνω στην άμμο και να ξαναοικοδομήσουμε στη πέτρα, σε στέρεο έδαφος. Και ο Θεός θα είναι μαζί μας!

[pan]

Είναι ηλίου φαινότερον ότι η κρίση που διανύουμε είναι προιόν μιας ανθελληνικής και αντιχριστιανικής βιομηχανίας. Μια κρίση που στοχεύει τη πίστη μας, την οικογένεια, τη παιδεία και την ψυχή του καθενός από εμάς.

Κατα παραχωρηση του Θεου γινονται ολα αδελφε μου, γιατι δεν ειμαστε αξιοι για τιποτα.
Εαν δεν ειχε δοση υποσχεση ο Θεος οτι δεν θα ξανακαταστρέψη το κοσμο' θα το ειχε κανη πολλα χρονια πριν
οσο για το τη πρεπει να κανουμε οι περισσοτεροι τα ξέρουμε, αλλα μας αρεσει και το μαυρο και το ασπρο. ειναι δυνατον ο Θεος να θέλει γρι;