Μια διδαχτική ιστορία!!!

[fotis]

ΠΟΝΤΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ... (Δίδαγμα)
Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής. Ο λογισμός του απαιτούσε να αφοσιωθεί μέρα νύχτα στη μελέτη και θεωρία του ονόματος του Ιησού Χριστού και μάλιστα στο μυστήριο της Τριαδικότητος του Αγίου Θεού.
Έτσι πίστευε ότι θα μπορούσε μέσα στην ερημιά και στη γαλήνη της ησυχίας να ενωθεί με τον Θεόν χωρίς μέριμνες και χωρίς σκοτούρες.
Ύστερα όμως από δύο τρεις ημέρες, δεν μπορεί κανένας να αντέξει και παραπάνω εδώ που τα λέμε, σε κάποια στιγμή των ιερών του στοχασμών, αισθάνθηκε κοντά του την παρουσία κάποιου;
Τι ήταν; Ένα μικρό ποντίκι.
Είχε ανεβεί στην μπαλωμένη και τρύπια παντούφλα του, και μύριζε το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού του. Έτσι αποσπάσθηκε η προσοχή του και ήταν αδύνατον να κρατήσει αμετακίνητο το νου του, στην ενθύμηση του Θεού και στην προσευχή του.
Το είδε και είπε μέσα του, τι είπε μέσα του τώρα,
«Εγώ άφησα τα πάντα για να επικοινωνώ αμέριμνα και σωστά με τον Θεόν και να έρχεται τώρα να μου την χάλασε ένας ποντικός. Ε, αυτό δα, παρατραβάει το κορδόνι, και λέγει νευριασμένος στο ποντίκι, δυνατά τώρα:
-«Γιατί βρε σιχαμένο μου διακόπτεις την προσευχή μου;»
-«Γιατί πεινάω, απάντησε το ποντίκι».
Και ο ησυχαστής ανταπάντησε με αγανάκτηση, χωρίς να αναρωτηθεί, πως το ποντίκι μίλησε με ανθρώπινη φωνή,
-«Φύγε από δω βρε μαγαρισμένο, εγώ προσπαθώ με χίλιους κόπους να δω πως θα ενωθώ με τον Θεό, και συ ήρθες να μου ζητήσεις να ασχοληθώ με την κοιλιά σου;» και φραπ, τίναξε το πόδι του και πέταξε τον ποντικό στην απέναντι γωνία της σπηλιάς του.
Και τότε το ποντίκι γυρίζει και με πολύ ηρεμία, αφού τον κοίταξε στα μάτια, του απάντησε, με ανθρώπινη γλώσσα:

- «Μάθε το μία για πάντα, πάτερ, αν δεν μπορέσεις με τους γύρω συνασκητάς σου και με τον γέρο Αββακούμ, που ψήνεται στον πυρετό, και πεθαίνει από την πείνα μέσα σε μία διπλανή σου σπηλιά, αλλά και με τον κάθε Αββακούμ, δηλαδή τον πλησίον σου, που πονάει και υποφέρει, που πεινάει και διψάει και κείται γυμνός και πληγιασμένος, και δεν τον συμπονέσεις, και δεν του σταθείς, στα προβλήματά του, τότε, ποτέ, μα ποτέ δεν θα μπορέσεις να ενωθείς με τον Θεόν της αγάπης και του ελέους. »
Και χάθηκε ο ποντικός.

[Domna]

Σ' ένα μικρό χωριό του Πηλίου, ένα ζευγάρι μεσήλικων ήταν αγκαλιασμένοι μπροστά σ' ένα μεγάλο τζάκι, μέσα σ' ένα παλαιό αρχοντικό. Ό Πέτρος και ή Ιωάννα δεν είχαν το ένα εκατομμύριο πού κόστισε αυτό το τζάκι και ή επισκευή του παλιού αρχοντικού και αναγκάσθηκαν να το δανεισθούν από τον πατέρα της Ιωάννας. Έτσι, αγοράζοντας και επισκευάζοντας αυτό το παλιό πηλιορείτικο σπίτι πραγματοποιούσαν ένα μεγάλο όνειρο. Είχαν ζήσει πολλές όμορφες και τρυφερές στιγμές μπροστά σ' αυτό το τζάκι. Καθώς απολάμβαναν τη θαλπωρή της φωτιάς, θυμόντουσαν ανάλογες τρυφερές στιγμές μπροστά στο τζάκι του εξοχικού του πατέρα της Ιωάννας, όταν ήταν ένα παράφορα ερωτευμένο ζευγάρι στα τελευταία λυκειακά τους χρόνια.

«Πέτρο, τούτα τα Χριστούγεννα θέλω να σου πω πόσο θαυμάσιος άνθρωπος είσαι».
«Έλα, μην υπερβάλλεις», απάντησε εκείνος ελαφρά ντροπιασμένος, αλλά και με ένα χαμόγελο ικανοποιήσεως.

«Σοβαρέψου λιγάκι και άκουσε με. Ή καρδιά σου είναι καλή, τρυφερή, και γεμάτη αγάπη και είσαι τόσο δυνατός». Καθώς μιλούσε τα δάχτυλα της χάιδευαν τα μαλλιά του και το πρόσωπο του, δίνοντας του ένα αιώνιο μήνυμα γεμάτο έρωτα και αγάπη. Ό Πέτρος μεθούσε για δεκαπέντε χρόνια με τον τρόπο πού ή σύζυγος του μιλούσε και τον χάιδευε.

Η Ιωάννα ήταν μεσαία κόρη μιας οικογένειας πού είχε πέντε κορίτσια και είχε τη χάρη και το θέλγητρο πού μαθαίνεται μόνο από αδελφές. Ή προσωπικότητα της έλαμπε και το χαμόγελο της ήταν γοητευτικό. Όταν έμπαινε σε ένα δωμάτιο, δεν μπορούσε να μην την προσέξει κανείς, χωρίς να αισθανθεί μια έκσταση. Ελάχιστες φορές άλλες γυναίκες αισθάνθηκαν ότι ή ομορφιά της Ιωάννας αποτελούσε για αυτές απειλή, γιατί ή Ιωάννα είχε μάθει πώς να καλλιεργεί καλές σχέσεις, καλλιεργώντας καλές σχέσεις με τις μεγαλύτερες και μικρότερες αδελφές της. Ό πατέρας της, πού ήταν καθηγητής Πολυτεχνείου, δεν είχε πει ποτέ στην κόρη του πόσο χαριτωμένη ήταν, παρόλο πού ήταν ένας αφοσιωμένος οικογενειάρχης και είχε καλές σχέσεις με όλα τα κορίτσια του. Ή Ιωάννα μπορούσε να πειράζει τον πατέρα της και να αισθάνεται τη σιγουριά ότι ό τρόπος πού θα αντιδρούσε, θα ήταν τόσο θερμός και καλόκαρδος όσο ό τρόπος πού τον πείραζε. Η Ιωάννα πλησίαζε τούς άλλους με ένα χαρούμενο αυθορμητισμό. Δεν είχε γνωρίσει ποτέ τί σημαίνει απόρριψη.

Ό Πέτρος ήταν καθηγητής σε μία σχολή τέχνης στο Βόλο. Ήταν ό πιο ευτυχισμένος και ό πιο φτωχός καθηγητής μεταξύ Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Δεν υπήρχαν πολλές προοπτικές για το μέλλον στη θέση πού είχε, αλλά αυτό το ήξερε όταν την δέχθηκε. Εξ άλλου, ό Πέτρος και ή Ιωάννα ήθελαν να μείνουν στο Πήλιο και ό Πέτρος ήθελε να διδάξει ζωγραφική. Δεν ενδιαφερόταν τόσο πολύ για προαγωγές, όσο ή Ιωάννα ήταν ευτυχισμένη. Ή Ιωάννα είχε βαθιές ρίζες στο Πήλιο και ήθελε να μείνει εκεί και γι` αυτό ό Πέτρος είχε αρνηθεί μία θέση στη σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Θα μπορούσε να είχε γίνει επιμελητής, αν το είχε δεχθεί, αλλά απ' τον καιρό πού παντρεύτηκε, αντάλλαξε τις φιλοδοξίες του για μια ζωή γεμάτη από αγάπη και έρωτα με την Ιωάννα.

Ο Πέτρος και ή Ιωάννα προέρχονταν από ένα σημαντικά παρόμοιο περιβάλλον. Ήταν και οι δύο τους παιδιά καθηγητών Πανεπιστημίου. Οι μητέρες τους ήταν ζωγράφοι, πού είχαν εκθέσει τα έργα τους σε διάφορες γκαλερί της Αθήνας και είχαν μάθει τα παιδιά τους, από μικρή ηλικία, να εκτιμούν τη ζωγραφική. Ό Πέτρος ήταν ό μικρότερος από τα τρία παιδιά της οικογενείας του και γι' αυτό όλη ή οικογένεια του τον είχε περιβάλλει με πολύ ενδιαφέρον και στοργή. Όταν γεννήθηκε, οι γονείς του είχαν περάσει τα σαράντα τους χρόνια. Ήθελαν κορίτσι, αλλά τον αγαπούσαν πολύ από την πρώτη στιγμή. Ό πατέρας της Ιωάννας ήθελε ένα αγόρι, αλλά τα μαύρα της μαλλιά και το ωραίο της δέρμα έκλεψαν την καρδιά του αμέσως. Οι δύο οικογένειες είχαν μια θρησκευτική προέλευση και είχαν δραστηριοποιηθεί σε χριστιανικές οργανώσεις στα νεανικά τους χρόνια. Επίσης, οι δύο οικογένειες είχαν αυστηρές αρχές όσον άφορα την ανατροφή των παιδιών. Ο πατέρας της Ιωάννας πάντοτε γελούσε όταν ανέφερε ένα περιστατικό σχετικό με την ώρα του ύπνου.
«Μπαμπά, μπορώ να έχω ένα ποτήρι νερό;»
«Όχι, κούκλα μου, ήπιες νερό πριν πάς στο κρεβάτι». Μετά από τριάντα λεπτά:
«Μπαμπά, μπορώ να έχω ένα ποτήρι νερό σε παρακαλώ;»
«Ιωάννα σου είπα όχι! "Αν με ρωτήσεις ξανά θα σηκωθώ και θα σε δείρω.» Μετά από μισή ώρα:
«Μπαμπά, όταν σηκωθείς να με δείρεις, μπορείς να μου φέρεις και ένα ποτήρι νερό;»

Ό Πέτρος και ή Ιωάννα είχαν αγωνισθεί να αποκτήσουν μια ανοικτή και ειλικρινή σχέση μεταξύ τους. Όταν πέθανε ή μητέρα του Πέτρου, ή Ιωάννα του είπε πόσο ένιωθε τον πόνο του και ό Πέτρος αντέδρασε, λέγοντας ότι αυτή δεν μπορούσε να αισθανθεί τον πόνο του, γιατί δεν είχε στενές σχέσεις με τη μητέρα της, όπως είχε αυτός με τη δική του. Όταν πέθανε ό πατέρας του Πέτρου, ή ' Ιωάννα έκανε τρομερές προσπάθειες να αποφύγει τις κοινοτοπίες, πού όλοι οι άλλοι χρησιμοποιούσαν. Το ότι είχαν καλλιεργήσει μια τόσο ειλικρινή σχέση μεταξύ τους, είχε σαν αποτέλεσμα το γεγονός να μπορούν να χαίρονται έντονα ό ένας τη συντροφιά του άλλου. Δεν είχαν όμως καλλιεργήσει στενές σχέσεις με άλλους φίλους. Έβλεπαν τούς φίλους τους σαν επιπόλαιους, επιφανειακούς, ρηχούς και πληκτικούς. Τούς ευχαριστούσε να περνούν τα βράδια τους στο παλιό αρχοντικό τους, διαβάζοντας ποίηση και ακούγοντας κλασική μουσική. Όταν τα γούστα τους διέφεραν στη λογοτεχνία ή τη μουσική, είχαν βρει τον τρόπο να ξεπερνούν τη διαφωνία τους και να φθάνουν τελικά στο σημείο να μπορούν να τα χαίρονται όλα μαζί. Όταν έβγαιναν για κοινωνικές υποχρεώσεις, ήταν καλοδεχούμενοι, αλλά έβγαιναν πολύ σπάνια.

Παρόλες τις προσπάθειες πού έκαναν, ή Ιωάννα δεν έμεινε έγκυος.
«Να είμαι ειλικρινής», έλεγε ό Πέτρος, «δε θα ήθελα να σε μοιραστώ με κάποιον άλλο, ούτε ακόμη και με ένα γιό. Ξέρω ότι ακούγομαι εγωιστής, αλλά υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα πού θα μπορούσαμε να κάνουμε μαζί, χωρίς τις φροντίδες και τις υποχρεώσεις πού δημιουργεί ένα παιδί».
Η Ιωάννα συζήτησε με τον Πέτρο τις φυσικές μητρικές της ανάγκες και έφθασε στο σημείο να μην της στοιχίζει το γεγονός ότι ήταν στείρα. Όλες οι αδελφές της είχαν παιδιά και έτσι δεν την πίεζαν οι γονείς της να τούς κάνει εγγόνια. Τελικά, ή Ιωάννα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα επιζούσε με τη ζωγραφική της και ό Πέτρος στήριζε πρόθυμα αυτό το συμπέρασμα.
Ή Ιωάννα διαπίστωσε, για πρώτη φορά, ότι είχε ένα λίπωμα στο στήθος της, όταν έκανε λουτρό. Δεν είπε τίποτα σε κανέναν για δύο εβδομάδες, αλλά μετά άρχισε να ανησυχεί.
«Ιωάννα, τί έχεις; εδώ και μια εβδομάδα φαίνεσαι στενοχωρημένη ».
'Η 'Ιωάννα ξέσπασε σε λυγμούς λέγοντας: «Έχω ένα λίπωμα στο δεξιό μου στήθος και δε θέλω να πάω στο γιατρό».

Την άλλη μέρα ό Πέτρος πήγε μαζί της σ' έναν γιατρό. Μετά από πολλές εξετάσεις, ή διάγνωση έγινε χωρίς να υπάρχει καμιά αμφιβολία. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων ήταν θετικά. Ύστερα από δύο εγχειρήσεις και πέντε μήνες στο νοσοκομείο, ή Ιωάννα πέθανε σε ηλικία σαράντα τριών χρόνων. Ή ζωή του Πέτρου τελείωσε τη στιγμή πού ή γυναίκα του έφυγε. Ένιωθε ότι ή Ιωάννα γλίστρησε απ' τα χέρια του, παρόλο πού κρατούσε το χέρι της σφικτά την ώρα του θανάτου της.
«Σε ικετεύω», έλεγε κλαίγοντας, «μη μου φύγεις. Σε θέλω, σε χρειάζομαι», αλλά στις πέντε και μισή το απόγευμα ή Ιωάννα έφυγε.
Για έξι μήνες μετά το θάνατο της ό Πέτρος έζησε σε μια ζάλη. Περιορίστηκε στο σπίτι και καταδίκασε τον εαυτό του σε ανυπαρξία. Κοιμόταν με πίνακες της Ιωάννας, πού δεν είχε κορνιζάρει και πού, καμιά φορά, τούς τύλιγε με ένα νυχτικό της. Ό θρήνος του για την Ιωάννα είχε γίνει ένα είδος μαγικής τελετουργίας με την οποία προσπαθούσε να την φέρει πίσω, αλλά εκείνη δεν τον άκουγε και δεν επέστρεψε.

Το επόμενο φθινόπωρο, ό Πέτρος πίεσε τον εαυτό του να πάει στη δουλειά του. Δίδασκε με ένα μηχανικό τρόπο, σαν ρομπότ και οι παρατηρήσεις πού έκανε στους μαθητές ήταν πάντοτε οι ίδιες: «καλό φαίνεται» ή απλώς «εντάξει», άσχετα αν το έργο του μαθητή ήταν καλό ή κακό. Μερικοί καθηγητές τον κάλεσαν στο σπίτι τους για να περάσουν μαζί μια βραδιά και άλλοι προσπάθησαν να βγουν μαζί του έξω, αλλά ό Πέτρος αρνήθηκε κάθε πρόσκληση ευγενικά και αμετακίνητα. Τα δύο αδέλφια του Πέτρου είχαν εγκατασταθεί στο εξωτερικό και έτσι του ήρθε πιο εύκολο να κόψει κάθε επικοινωνία μαζί τους. Έβγαινε μόνο για να πάει στον τάφο της ' Ιωάννας και στον τάφο των γονέων του. Μετά από δύο χρόνια ανυπαρξίας, ό διευθυντής της σχολής στην οποία δίδασκε ό Πέτρος, τον κάλεσε στο γραφείο του.
«Πέτρο, στενοχωριέμαι πού πρέπει να σου πω αυτό πού θα σου πω, αλλά ή ποιότητα της δουλειάς σου έχει υποβαθμισθεί πολύ και αν αυτό συνεχισθεί θα είναι δύσκολο να διατηρήσεις τη θέση σου. Αν υπάρχει τίποτα πού εγώ και ή γυναίκα μου μπορούμε να κάνουμε για να σε βοηθήσουμε να βγεις από την κατάθλιψη, μη διστάσεις να μάς το πεις».
Αμέσως μετά ό Πέτρος έδωσε την παραίτηση του. Κανένας δεν μπορούσε να αλλάξει τη γνώμη του. Πήγε στο σπίτι για να πεθάνει, και πραγματικά πέθανε ύστερα από οκτώ μήνες. Το πτώμα του βρέθηκε οκτώ μέρες μετά από μία συγκοπή της καρδιάς του. Μερικοί άνθρωποι του χωριού στάθηκαν έξω απ' το παλαιό αρχοντικό όταν οι αρχές ήρθαν να πάρουν το πτώμα. Αισθάνθηκαν κάπως ένοχοι πού δεν έδειξαν περισσότερο ενδιαφέρον.
«Συνήθως κατέβαινε στην πλατεία κάθε τόσο να πάρει μια εφημερίδα», είπε ό περιπτεράς, «αλλά δεν είχε κατεβεί για ένα μήνα τώρα. Νομίζαμε όλοι ότι είχε φύγει». Άλλος έλεγε ότι δεν έβλεπε κανένα φώς αναμμένο στο σπίτι, για να μπορεί να πει αν ήταν εκεί, και ακόμα, άλλος είπε ότι την τελευταία φορά πού τον είδε, είπε ότι θα έφευγε για ένα μακρινό ταξίδι. Όλοι σχολίαζαν το γεγονός, ότι ένας υπάλληλος του ΟΤΕ είχε έλθει να βγάλει το τηλέφωνο του, γιατί είχε μήνες να πληρώσει το λογαριασμό.

«Τί κρίμα», είπε μια κυρία. Κάθε φορά πού σχολίαζαν το φρικτό αυτό γεγονός, ακολουθούσε μια βοερή ησυχία.
«Μήπως ξέρει κανείς τί απόγιναν οι πίνακες πού είχε;», ρώτησε κάποιος και κάποιος άλλος απάντησε ότι δεν υπήρχε κανένας πίνακας στο σπίτι και ότι φαινόταν ότι κάποιος είχε ανάψει μια μεγάλη φωτιά στο τζάκι, πού ήταν καλυμμένο από καπνιά και όπου υπήρχαν μερικές μισοκαμμένες κορνίζες.
«Τί να κάνουμε. Ο Θεός δίνει και ό Θεός παίρνει», είπε μια άλλη κυρία.

Τέσσερα άτομα υπήρχαν στην κηδεία του Πέτρου: ό παπάς, ό νεκροθάφτης, ένας αδελφός και ό διευθυντής της σχολής στην οποία δίδασκε. Μετά την κηδεία, όλοι αποχαιρετίσθηκαν και ό καθένας επέστρεψε στο δικό του στενό και ασφαλή κύκλο.
Ο Πέτρος και ή Ιωάννα νόμισαν ότι θα μπορούσαν να είναι τα πάντα ό ένας για τον άλλο και ότι δε χρειαζόντουσαν ούτε το Θεό ούτε την κοινότητα — την Εκκλησία — αλλά έξω απ' αυτήν δεν υπάρχει σωτηρία, δηλαδή έξω από την κοινότητα, την ' Εκκλησία, δεν υπάρχει ζωή, παρά μόνο θάνατος.


http://apantaortodoxias.blogspot.com/20 ... salus.html

[stathis73]

Πάρα πολύ ωραίο θέμα Δόμνα, νομίζω οτι το εχει αναπτύξει ο Διονύσης αρκετές φορές με τους Γ.Ο.Χ.

[eirini36]

πολύ ωραίο Δόμνα μου..ευχαριστούμε...

[fotis]

Η αγάπη είναι πάνω από όλα


Η αγάπη προς τον Χριστό δεν έχει όρια, το ίδιο και η αγάπη προς τον πλησίον. Να εκτείνεται παντού, στα πέρατα της γης. Παντού, σε όλους τους ανθρώπους. Εγώ ήθελα να πάω να ζήσω με τους χίπηδες στα Μάταλα χωρίς, βέβαια, αμαρτίες, για να τους δείξω την αγάπη του Χριστού, πόσο είναι μεγάλη και πως μπορεί να τους αλλάξει και να του μεταμορφώσει. Η αγάπη είναι πάνω από όλα. Θα σας το πω με ένα παράδειγμα.

Ήταν ένας ασκητής κι είχε δυο υποτακτικούς. Προσπαθούσε πολύ να τους ωφελήσει και να τους κάνει καλούς. Είχε, όμως, την ανησυχία αν όντως προχωρούν στην πνευματική ζωή, αν προοδεύουν και αν είναι έτοιμοι για την βασιλεία του Θεού. Περίμενε ένα σημάδι για αυτό από τον Θεό, αλλά δεν έπαιρνε καμία απάντηση. Κάποια ημέρα θα γινόταν αγρυπνία στην εκκλησία μιας άλλης σκήτης, που απείχε πολλές ώρες από την δική τους. Έπρεπε να γίνει πορεία μέσα στην έρημο. Έστειλε τους υποτακτικούς από το πρωί, ώστε να φτάσουν νωρίς, για να τακτοποιήσουν την εκκλησία, κι ο Γέροντας θα πήγαινε το απόγευμα. Οι υποτακτικοί είχα προχωρήσει αρκετά, όταν ξαφνικά άκουσαν βογγητά. Ήταν ένας άνθρωπος βαρειά τραυματισμένος και ζητούσα βοήθεια:

- Πάρτε με, σας παρακαλώ, τους έλεγε, γιατί εδώ είναι ερημιά, κανείς δεν περνάει, ποιος θα μπορέσει να με βοηθήσει; Εσείς είστε δυο. Σηκώστε με και οδηγήστε με στο πρώτο χωριό.

- Δεν μπορούμε! Του είπαν. Βιαζόμαστε για την αγρυπνία, έχουμε πάρει εντολή να ετοιμάσουμε.

- Πάρτε με σας παρακαλώ! Αν με αφήσετε, θα πεθάνω, θα με φάνε τα θηρία.

- Δεν μπορούμε! Τι να κάνουμε, πρέπει να πάμε στο καθήκον μας.

Κι έφυγαν.

Τ’ απόγευμα ξεκίνησε ο Γέροντας για την αγρυπνία. Πέρασε από τον ίδιο δρόμο. Έφθασε και στο μέρος που ήταν ο τραυματισμένος. Τον βλέπει τον πλησιάζει και του λέει:

- Τι έπαθες άνθρωπε του Θεού; Τι έχεις; από πότε είσαι εδώ; Δεν σε είδε κανείς;

- Πέρασαν το πρωί δυο μοναχοί και τους παρακάλεσα να με βοηθήσουν, αλλά βιαζόταν να πάνε στην αγρυπνία.

- Θα σε πάρω εγώ μην ανησυχείς του λέει

- Δεν μπορείς εσύ, είσαι γέροντας, δεν μπορείς να με σηκώσεις, αδύνατον!

- Όχι θα σε πάω! Δεν μπορώ να σε αφήσω!

- Μα δεν μπορείς να με σηκώσεις.

- Θα σκύψω, και εσύ πιάσου από πάνω μου και λίγο λίγο θα σε πάω σε κανένα κοντινό χωριό. Λίγο σήμερα, λίγο αύριο θα σε φτάσω.

Τον πήρα με μεγάλη δυσκολία και άρχισε να βαδίζει με το βάρος εκείνο μέσα την άμμο πάρα πολύ δύσκολα. Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι και σκεπτόταν: «Έστω και σε τρεις μέρες θα φτάσω». Καθώς όμως προχωρούσε, άρχισε να νιώθει το φορτίο του πιο ελαφρό, πιο ελαφρό και σε κάποια στιγμή αισθάνθηκε σαν να μην κρατάει τίποτα. Τότε γυρίζει πίσω να δει τι συμβαίνει και βλέπει με έκπληξη πάνω του έναν άγγελο. Ο άγγελος του είπε:

- Με έστειλε ο Θεός να σε πληροφορήσω ότι οι δυο υποτακτικοί σου δεν είναι άξιοι της Βασιλείας του Θεού, γιατί δεν έχουν αγάπη.


Πηγή: Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και λόγο

[angieholi]

«Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.»



Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο. Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.

Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε τον έβαλε να καθίσει κάπου, γνωρίζοντας ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα για να τον δει κάποιος γιατρός. Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη αποφάσισε να δει τη πληγή του. Αφού το εξέτασε προσεκτικά, είδε ότι η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι μίλησε με τους γιατρούς για να αφαιρέσουν τα ράμματα.

Ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα. Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό αλλά έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να φάει πρωινό με τη σύζυγό του. Η νοσοκόμα τον ρώτησε σε τι κατάσταση ήταν η υγεία η σύζυγός του.

Ο ηλικιωμένος απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν θύμα της νόσου Alzheimer. Της είπε ακόμα ότι η γυναίκα του δεν ήξερε ποιος ήταν και ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει τα τελευταία 5 χρόνια.

Η νοσοκόμα έμεινε έκπληκτη, και τον ρώτησε, «Και γιατί συνεχίζεις και πας κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει ποιος είσαι;»

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας και είπε:«Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.»

http://synodoiporia.blogspot.com/2012/0 ... _2690.html

[angieholi]

"Αν σε δουν με τα δικά μου τα μάτια;;;"



Για να συγχωρεις θελει δυναμη... Για να αγαπας θελει ΚΑΡΔΙΑ....
Tα παλιά χρόνια,στα νησιά μας, ξένοι κατακτητές, έκλεβαν τις κοπέλλες και τις έκαναν σκλάβες…

Ένα πρωινό βλέποντας τον εχθρό να πλησιάζει έτρεξαν να τις κρύψουν…
Ένας γεροντάκος, είδε τη γυναίκα του να κοιτάζει έξω από το παράθυρο…

- Γρήγορα… τρέξε να κρυφτείς της είπε…

- Μα εγώ δεν έχω φόβο… του απάντησε αυτή, αν με δούν έτσι γριά και ζαρωμένη που είμαι…

Τότε ο γεροντάκος την κοίταξε στα μάτια όλο τρυφερότητα και της απάντησε:
- Ναι… αλλά, αν σε δουν με τα δικά μου τα μάτια;;;

Ευτυχία δεν είναι να έχεις πάντα αυτό που θέλεις… Μα να θέλεις πάντα αυτό που έχεις… … ΣΠΑΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΑΣ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ…

http://synodoiporia.blogspot.com/2012/0 ... _3592.html

[inaf]

-Ηζούσε, μου λέει ο πατέρας μου, μια γυναίκα, ε θα την ήφτασες εσύ, άσχημη. Που πιο άσχημη εν υπήρχε εκείνα τα χρόνια σ' ούλα τα χωριά μα και σ' ούλο τον κόσμο μου φαίνεται. Άσχημη στη θωριά, στην ομιλία, στο σουλούπι, σ' όλα της.
Ήτονε παντρεμένη με τον τσε Βαγγέλη. Κι αγαπημένοι πολύ. Τον ελέγανε έτσι, γιατί στην αρχή της κάθε φράσης που έλεγε έβαζε κι ένα "τσε".
.....Κείνα τα χρόνια, λοιπόν, παίρνανε το κυπαρίσσι, όσοι ασχολούνταν με την ξυλεία, και το κόβανε με αεροπρίονα. Άκου να μάθεις πως ηγίνουνταν αυτή η δουλειά.
Στεριώνανε τον κορμό στην άκρη του πεζουλιού, έτσι ώστε να εξέχει το μισό μέρος περίπου. Ο ένας στεκότανε στο πάνω πεζούλι και τοποθετούσε το πριόνι, έτσι ώστε να κόψει το ξύλο σε σανίδες και ο άλλος ήτανε στο κάτω πεζούλι και ηζόριζε το πριόνι έτσι ώστε να μπορεί να κόψει.
Μόνο που αυτός που ήτονε από κάτω έτρωγε στα μούτρα όλο το πριονίδι.
Κόβανε λοιπόν μια μέρα έναν κορμό, ο Καπούπουνας, που είχε σταθεί στο πάνω μέρος της πεζούλας και ο τσε Βαγγέλης που βρισκότανε από κάτω. Όπως ηδουλεύανε το πριόνι, ήπεφτε όλο το πριονίδι στο πρόσωπο του κακόμοιρου του τσε Βαγγέλη. Μάλιστα όσο αγωνιζότανε και ίδρωνε τόσο το πριονίδι κόλλαγε εντελώς πάνω του και τον είχε κάμει αγνώριστο.

Κάποια στιγμή ηγανάκτησε, τα βροντάει κάτω και βάζει τις φωνές:
-Τσε, καλά να πάθω, που μου δόθηκε κι εμένα, μια φορά στη ζωή μου η ευκαιρία να ζήσω σαν άνθρωπος και την ηπέταξα....
Το 'λεγε και το ξανάλεγε σχεδόν κλαμένος από την αγανάκτηση.
Ο Καπούπουνας προσπάθησε να τον ηρεμήσει κι όταν ηπέρασε η ώρα και κάπως τα κατάφερε, ανάβουνε ένα τσιγάρο και τον ερωτάει, έτσι για να ξεφύγουν λίγο από την ένταση.
-Και δε μου λες, ποια ήτονε κείνη η ευκαιρία που σου 'χε τύχει παλιά και μας την εκρατάς κρυφή;
Ο τσε Βαγγέλης άλλο που δεν ήθελε. Άρχισε να του διηγείται για μια ιστορία που 'χε σαν ήτανε νεαρός κι είχε πάει να δουλέψει στα κάρβουνα. Του 'χανε κάνει, λέει μια πραξονιά με μια κοπέλα που 'χε μεγάλη προίκα και τον ήθελε πολύ. Θα 'τανε τώρα μέγας και τρανός κι ούτε που θα 'χε ανάγκη να δουλέψει ποτέ του.
- Βρε, και γιατί είπες όχι; Λένε όχι σε τέτοιες προτάσεις; τον ερωτά ο Καπούπουνας με γνήσια απορία.
Ο τσε Βαγγέλης σκύβει συνωμοτικά στο αυτί του Καπούπουνα και του λέει χαμηλόφωνα:
-Τσε, ήτονε λίγο ασκημούτσικη....

Αμάν! έλεγε ο Καπούπουνας αργότερα στους φίλους του, ο οποίος ήξερε πολύ καλά ποια γυναίκα είχε παντρευτεί τελικά ο τσε Βαγγέλης. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δεν είπα τίποτα. Εκοίταζα μονάχα γύρω μου να δω αν ήτανε κι άλλος άνθρωπος που 'χε ακούσει αυτή τη κουβέντα , γιατί α τό λεγα και ε θα με πίστευε κανείς.

Ο πατέρας μου, ως γνήσιος Ικάριος γέροντας, σταματά την αφήγηση και στρέφει τα μάτια χάμω. Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα έχει την κατακλείδα έτοιμη.

-Σκέψου, παιδί μου, πόσο όμορφη θα φαίνονταν στα μάτια του τσε Βαγγέλη η γυναίκα του, που για χάρη της αρνήθηκε την άνετη ζωή για να ζει στερημένος και ταλαίπωρος, αλλά κι ευτυχισμένος πλάι στη γυναίκα που αγάπησε. Κι ας ήτονε για μας η ασχημότερη που υπήρχε.

[stathis73]

Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.

Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να...

βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Οι άντρες κατέληξαν να μιλάν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.

Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.

Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα του να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο . Άρχισε να αποστρέφεται στον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.

Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο .Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.

Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;

Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.


Εαν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι ,πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν."

[ΜΙΧΣ]

Τόοοση αγάπη για τον συνάνθρωπο από κάποιον που έβλεπε μόνο με τα μάτια της ψυχής του... υπέροχη ιστορία! Ευχαριστώ, το χρειαζόμουν αυτό.