Eγκύκλιος Πατριαρχείου Κων/πόλεως 1920Κοινή Δήλωσις της Α.Α. του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ και της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστόδουλου
14/12/2006
1. Ἡμεῖς, Βενέδικτος ΙΣΤ', Πάπας καί Ἐπίσκοπος Ρώμης καί Χριστόδουλος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος, ἱστάμενοι εἰς τόν διά τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος καί τοῦ μαρτυρίου τῶν πρωτοκορυφαίων τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου λαμπρυνθέντα ἱερόν τοῦτον τόπον τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, βιοῦμεν ἐντονώτερον τήν κοινήν ἀποστολήν ἡμῶν διά τήν αὐθεντικήν συνέχισιν τῆς ἀποστολικῆς μαρτυρίας τῆς πίστεως πρός τούς ἐγγύς καί τούς μακράν, εἰς τούς ὁποίους καί ἀπευθύνομεν χαρμόσυνον μήνυμα διά τῆς ἐπερχομένης κοινῆς δι' Ὀρθοδόξους καί Ρωμαιοκαθολικούς Ἑορτῆς τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
"...Δύναται δε η φιλία αύτη και αγαθόφρων πρός αλλήλους διάθεσις εκφαίνεσθαι και τεκμηριούσθαι ειδικώτερον, κατά την γνώμην ημών, ως εξής:
α΄) δια της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών
...
Εκ της ανωτέρω κοινής ανακοινώσεως ενός ορθοδόξου και ενός ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ Επισκόπου βγαίνουν τα εξής συμπεράσματα:Ὡσαύτως, βιοῦμεν τήν κοινήν εὐθύνην ἡμῶν διά τήν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ ὑπέρβασιν τῶν ποικίλων συγχύσεων καί τραυματικῶν ἐμπειριῶν τοῦ πολυκυμάντου ἱστορικοῦ παρελθόντος πρός δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι ἁγίου Θεοῦ καί τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του.
2. Ἡ συνάντησις αὕτη ἐν τῇ θείᾳ Χάριτι καθιστᾷ ἡμᾶς ἐν πλήρει συνειδήσει κοινωνούς τῆς κοινῆς εὐθύνης, ἵνα βεβαιώσωμεν τήν κοινήν ἀποστολήν ἡμῶν καί διανύσωμεν ἀπό κοινοῦ τήν δύσβατον ἀτραπόν τοῦ διαλόγου τῆς ἀληθείας πρός ἀποκατάστασιν τῆς κοινωνίας τῆς πίστεως ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης. Διό, στοιχοῦντες τῇ θείᾳ ἐντολῇ τοῦ Ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί φωτιζόμενοι ὑπό τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὅπερ πάντα συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας, πορευόμεθα τήν ὁδόν ταύτην κατά τό ἀποστολικόν ὑπόδειγμα ἐν ἀγάπῃ καί ἐν πνεύματι καταλλαγῆς.
3. Ἀναγνωρίζομεν τά σημαντικά βήματα τοῦ διαλόγου τῆς ἀγάπης καί τῶν ἀποφάσεων τῆς Β' Βατικανῆς Συνόδου διά τάς σχέσεις τῶν ἡμετέρων Ἐκκλησιῶν. Ἒχομεν δέ δι' ἐλπίδος ὅτι ὁ διμερής θεολογικός διάλογος δύναται ν' ἀξιοποιήσῃ τά θετικά ταῦτα στοιχεῖα πρός ἀναζήτησιν κοινῇ ἀποδεκτῶν θεολογικῶν προτάσεων ἐν πνεύματι καταλλαγῆς, ὡς προέτεινε καί ὁ ἔνδοξος κοινός Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας Μ. Βασίλειος, τονίσας, ἐν περιόδῳ πολλαπλῶν διασπάσεων τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, «ὅτι τῇ χρονιωτέρᾳ συνδιαγωγῇ καί τῇ ἀφιλονείκῳ συγγυμνασίᾳ καί εἴ τι δέοι πλέον προστεθῆναι εἰς τράνωσιν, δώσει Κύριος ὁ πάντα συνεργῶν εἰς ἀγαθόν τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Ἐπιστ. 113).
4. Διακηρύσσομεν ἐν μιᾷ φωνῇ τήν ἐπιτακτικήν ἀνάγκην ἐμμονῆς εἰς τήν ὁδόν τοῦ ἐποικοδομητικοῦ θεολογικοῦ διαλόγου. Διότι, παρά τάς διαπιστωμένας δυσχερείας, ἡ ὁδός αὕτη εἶναι ἡ μᾶλλον ἀποτελεσματικωτέρα ὁδός τῆς Ἐκκλησίας διά τε τήν ἀποκατάστασιν τῆς ποθητῆς ἑνότητος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος περί τήν Τράπεζαν τοῦ Κυρίου καί διά τήν ἐνίσχυσιν τῆς ἀξιοπιστίας τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος εἰς μίαν κρίσιμον ἐποχήν ραγδαίων πολιτικῶν μεταβολῶν καί ὀξυτάτων πνευματικῶν συγχύσεων, αἱ ὁποῖαι ἐντείνονται διά τῆς προωθήσεως τῆς παγκοσμιοποιήσεως καί ἀπειλοῦν ενίοτε αὐτήν ταύτην τήν ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν ἐν τῇ σχέσει αὐτῆς μετά τοῦ Θεοῦ καί τοῦ κόσμου.
5. Ὅλως ἰδιαιτέρως ἀνανεοῦμεν ἐν πᾶσῃ ἐπισημότητι τήν κοινήν ἡμῶν ἐπιθυμίαν ὅπως ἀναγγείλωμεν εἰς τόν κόσμον τό Εὐαγγέλιον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί κυρίως εἰς τήν νέαν γενεάν, διότι « ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ συνέχει ἡμᾶς» (Β' Κορ., ε' 14) διά νά ἀποκαλύψῃ εἰς αὐτήν τήν Ἐνανθρώπισιν τοῦ Κυρίου ἵνα πάντες ἐν ἀφθονίᾳ ζωήν ἔχωσιν. Τοῦτο καθίσταται γεγονός ἰδιαιτέρας σημασίας διά τάς κοινωνίας ἡμῶν, ὅπου πολυάριθμα ἰδεολογικά ρεύματα ἀπομακρύνουν τόν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ Θεοῦ καί τοῦ στεροῦν τήν αἴσθησιν τῆς ὑπάρξεως. Ἐπιθυμοῦμεν ὅπως διακηρύξωμεν τό Εὐαγγέλιον τῆς χάριτος καί τῆς ἀγάπης, ἵνα πάντες οἱ ἄνθρωποι ὦσιν ἐν Κοινωνίᾳ μετά τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί ἵνα τελειωθῇ ἡ χαρά αὐτῶν.
Λόγῳ τῶν κοινῶν ἡμῶν πεποιθήσεων, συντασσόμεθα εἰς τήν κοινήν ἡμῶν ἐπιθυμίαν διά περαιτέρω δέσμευσιν διά τήν ἀνάπτυξιν τῆς κοινωνίας, ἐν πνεύματι ἐποικοδομητικῆς συνεργασίας, διά
; τήν διακονίαν τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν λαῶν, δίδοντες τήν μαρτυρίαν τῆς πίστεως καί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος.
- H Ρώμη τελικά έχει επίσκοπο ! Εμείς οι ορθόδοξοι διαβάζοντας του αγίους μας (Γρηγόριο Παλαμά, Νικόδημο Αγιορείτη κ.α.) νομίζαμε ότι εδώ και δέκα αιώνες είχε πάψει να έχει.
- Οι δύο αυτοί επίσκοποι έχουν κοινή ευθύνη και αποστολή για την ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ συνέχιση της πίστεως!!! Υπάρχει αυθεντικότητα αποστολικής πίστεως σε αιρέσεις!!
- Το Εκκλησιαστικό σώμα είναι διασπασμένο και οφείλουν όλοι με κοινή ευθύνη να το επανενώσουν , δηλαδή και οι αίτιοι και οι μη αίτιοι εξισώνονται. Κοινώς δεν υπάρχει Μία Εκκλησία , αλλά τουλάχιστον δύο.
- Η κήρυξη του Ευαγγελίου του Χριστού στον κόσμο είναι ευθύνη εξίσου των Ορθοδόξων και των αιρετικών και απο κοινού οφείλει να δίνεται μαρτυρία πίστεως .
ΠΟΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΑΓΕ, ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Ή ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ "ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ" ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΝ;
Δυστυχώς ο Οικουμενιστικός κατήφορος του κ.Χριστόδουλου δεν έχει σταματημό. Προσπαθεί δυναμικά να συναγωνιστεί τον εκ Φαναρίου ποιμένα.
Άλλωστε προσευχήθηκε στη Ρώμη πάνω στους τάφους των δύο τελευταίων Παπών σαν να επρόκειτο για κανονικούς ορθοδόξους επισκόπους.
