Απάντηση σε κάποιον άνεργο που θέλει να αυτοκτονήσει

[Μ.Δ.Κ.]

Πραγματικά κάνει μεγάλη εντύπωση η διαπίστωση ότι προχωρεί σε απονενοημένο διάβημα τόσο μεγάλος αριθμός ανθρώπων.
Όταν σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες όπως αυτές της Γερμανοιταλικοβουλγαρικής κατοχής, δεν ακούστηκε τέτοιου είδους συμπεριφορά. Άρα τα ψυχικά και τα πνευματικά μας αποθέματα μάλλον ευρίσκονται σε πολύ κατώτερη κατάσταση από τότε.
Ο Καταραμένος σημειώνει επιτυχίες, και το βαθύ πνευματικό σκοτάδι που σκεπάζει μεγάλο μέρος του λαού μας ( και όλων των λαών)οδηγεί στην απελπισία πολλούς ανθρώπους στερώντας τους την ελπίδα.
Σε πολλούς πλέον ακούγεταιο ψίθυρος του Σατανά στα αυτιά των ταλαιπωρημένων συνανθρώπων μας, κάτι σαν αξιοπρεπής λύση και μοιραία γενναία πράξη.
Ας υπήρχε μια δυνατή φωνή, να φωνάξει, ε όχι δεν θα σου κάνουμε τη χάρη Διάβολε, ούτε σε εσένα ούτε στα όργανά σου, θα πεινάσουμε θα φτωχύνουμε αλλά δεν θα σου κάνουμε τη χάρη, θα μας έχεις μπροστά σου όσο ο Θεός θέλει ΚΑΙ ΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ.

[ΜΙΧΣ]

[vivika]

Συνήθως τα προσημειώματα αυτοκτονίας είναι κραυγές για βοήθεια και χρειάζονται πολύ προσεκτική, ψύχραιμη, ευαίσθητη και εξειδικευμένη αντιμετώπιση...

Τα άτομα που θα βρεθούν στην πλευρά εκείνου που δέχεται μια τέτοια κραυγή πρέπει να ακούσουν ή να διαβάσουν προσεκτικά τα όσα λέει ή γράφει ο υπό σκέψιν αυτόχειρας, μια και στην πλειοψηφία τους πρόκειται για άτομα έξυπνα που απλά έχουν μπλοκαρισμένο νου και πιστεύω πως κατά μεγάλη πλειοψηφία βρίσκονται εκτός του κόλπου της Εκκλησίας...

Είναι πάρα πολλά πράγματα που παίζουν ρόλο, συνήθως χρειάζεται να τους δοθεί ελπίδα, συζήτηση για εναλλακτικές λύσεις, και να απευθυνθεί κατά προτίμηση σε πνευματικό (ή σε κάποιον ειδικό)

Είναι μεγάλος ο αριθμός εκείνων που καταφεύγουν σε τέτοιες λύσεις, ίσως είναι μεγαλύτερο το σοκ που προκαλεί στους ακροατές και συνεπώς η ακροαματικότητα για αυτές τις περιπτώσεις... Δυστυχώς πολλές φορές στην εποχή μας τα ΜΜΕ χρησιμοποιούνται και για λόγους αποπροσανατολιστικούς. Έχετε ακούσει πολλές συζητήσεις στα ΜΜΕ που να αφορούν το πως βρίσκουν δημιουργικές λύσεις στη δύσκολή καθημερινότητά τους εκείνοι που δεν τους πέρασε καν από το νου αυτή η απονενοημένη σκέψη;

Τον καιρό της κατοχής, δεν είχε προηγηθεί περίοδος υπερκαταναλωτισμού, υπέρμετρου εγωισμού στο πλήθος των ανθρώπων και παντελούς αδιαφορίας για το συνάνθρωπο...

[ΜΙΧΣ]

Πάνω στην τελευταία σου πρόταση Βίβιαν... μιλώντας με μια γνωστή μου γι αυτή τη θλιβερή κατάσταση με τις αυτοκτονίες... η απάντηση ήταν...

Μα δε θέλω να χάσω τον τρόπο που έχω μάθει... μάθαμε με τα πολλά, μου αρέσει έτσι... δε θέλω να γυρίσω πίσω

Αυτός ο υπερκαταναλωτισμός ήταν ένα σχέδιο για την υποδούλωση της ψυχής μας και υποταγής της θέλησης και της επίγειας ύπαρξής μας, εξαρχής. Σαν ναρκωτικό μας έδιναν τα πάντα απλόχερα και μετά το τράβηξαν απότομα και χάσαμε τη γη από τα πόδια μας. Οσοι βέβαια είχαν μπει στο τρυπάκι αυτό γιατί μερικοί μπορεί να μην είχαν μπει καθαρά για λόγους ιδεοντολογικούς, μιας και δεν υπήρχε άλλος λόγος να το αποτρέψει.

[Domna]

Αυτός ο υπερκαταναλωτισμός ήταν ένα σχέδιο για την υποδούλωση της ψυχής μας και υποταγής της θέλησης και της επίγειας ύπαρξής μας, εξαρχής. Σαν ναρκωτικό μας έδιναν τα πάντα απλόχερα και μετά το τράβηξαν απότομα και χάσαμε τη γη από τα πόδια μας.

ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΩΣ !!!

[vivika]

Πάνω στην τελευταία σου πρόταση Βίβιαν... μιλώντας με μια γνωστή μου γι αυτή τη θλιβερή κατάσταση με τις αυτοκτονίες... η απάντηση ήταν...

Μα δε θέλω να χάσω τον τρόπο που έχω μάθει... μάθαμε με τα πολλά, μου αρέσει έτσι... δε θέλω να γυρίσω πίσω

Αυτός ο υπερκαταναλωτισμός ήταν ένα σχέδιο για την υποδούλωση της ψυχής μας και υποταγής της θέλησης και της επίγειας ύπαρξής μας, εξαρχής. Σαν ναρκωτικό μας έδιναν τα πάντα απλόχερα και μετά το τράβηξαν απότομα και χάσαμε τη γη από τα πόδια μας. Οσοι βέβαια είχαν μπει στο τρυπάκι αυτό γιατί μερικοί μπορεί να μην είχαν μπει καθαρά για λόγους ιδεοντολογικούς, μιας και δεν υπήρχε άλλος λόγος να το αποτρέψει.

Μαρία μου όπως και η Δόμνα μας, συμφωνώ με τη σειρά μου απόλυτα μαζί σου...

"

Μα δε θέλω να χάσω τον τρόπο που έχω μάθει... μάθαμε με τα πολλά, μου αρέσει έτσι... δε θέλω να γυρίσω πίσω

"... Το έχω ακούσει κι εγώ κάποιες φορές από πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους κι έχω στενοχωρηθεί πολύ γιατί νιώθω ανίκανη να σπάσω ένα τέτοιο γρανίτη όχι μόνο για τους άλλους αλλά και για μένα που σε κάποιες άλλες περιπτώσεις το λέω κι εγώ...

Και μετά σκέφτομαι πως αναμφίβολα ήταν και είναι σχέδιο, αλλά όπως όλα τα ανθρώπινα σχέδια -ακόμα κι όταν επιδιώκουν το αντίθετο- τελικά εξυπηρετούν το σχέδιο του Θεού

Χρειαζόμαστε προσευχή και μετάνοια, μετάνοια και προσευχή...