Ο χριστιανός που δεν αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη είναι μια

[Domna]

Ο χριστιανός που δεν αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη είναι μια μετριότητα

Αν πιστεύουμε στο Χριστό και το Ευαγγέλιό Του, οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική, πολιτική, και οικονομική μας ζωή σύμφωνα με αυτή την πίστη. Πίστη στη βαθειά αξιοπρέπεια του μικρού, του αδύνατου, του φτωχού… Ο χριστιανός που θέλει να είναι συνεπής με την πίστη του οφείλει να στρατευθεί στον αγώνα για την απελευθέρωση των αδελφών του Χριστού, για την απελευθέρωσή τους από την πείνα, την αρρώστια, τη δυστυχία, την καταπίεση… Ο χριστιανός πρέπει να είναι, αν είναι πιστός στο Ευαγγέλιο, άνθρωπος ελπίδας. Ο άνθρωπος της ελπίδας δεν οπισθοχωρεί… Γιατί φοβόμαστε μήπως μας ονομάσουν «ανατρεπτικούς»; Ας φοβόμαστε, αυτό μάλιστα, να μην προδώσουμε το Ευαγγέλιο, να μην προδώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη, να μην προδώσουμε την εμπιστοσύνη των αδελφών μας. Ας μη φοβόμαστε όμως μήπως μας αποκαλέσουν «ανατρεπτικούς», αν η συνείδησή μας μας διαβεβαιώνει πως το μόνο που θέλουμε είναι να ανατρέψουμε την ηθική αταξία της οποίας είμαστε μάρτυρες. Ο χριστιανός που δεν αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη είναι μια μετριότητα ,μια καρικατούρα της εικόνας του Θεού Δημιουργού,της καλοσύνης του Πατέρα και της ευσπλαχνίας του Κυρίου.

http://istologio.org/?p=3741

[filotas]

Ο Χριστιανός, που δεν αγωνίζεται για τη Δικαιοσύνη του Θεού, δεν είναι Χριστιανός. Όμως η δικαιοσύνη κατά την ανθρώπινη έννοια δεν ταυτίζεται με τη Δικαιοσύνη του Θεού. Μάλιστα εν πολλοίς η δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι μια σχετική έννοια. Αυτό που για έναν άνθρωπο είναι δίκαιο για κάποιον άλλο είναι άδικο.

Να σας πω ένα παράδειγμα: "Ένας εργοδότης είναι δυνατόν να θεωρεί ότι, για το κεφάλαιο που έχει επενδύσει στην επιχείρησή του και για το επιχειρηματικό ρίσκο είναι δίκαιο να έχει κάποιο κέρδος από τη δραστηριότητά του. Οι εργαζόμενοι στην επιχείρησή του μπορεί να θεωρούν ότι, είναι άδικο να κερδίζει ο επιχειρηματίας από το προϊόν του κόπου τους περισσότερα απ' ότι οι ίδιοι.

Για ποια δικαιοσύνη επομένως πρέπει ν' αγωνίζεται ο Χριστιανός, αφού η δικαιοσύνη των ανθρώπων δεν είναι αντικειμενική;

Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Χριστιανός πρέπει να εφαρμόζει την εντολή της αγάπης, με διάκριση κατά το μέτρο της πνευματικής του ωριμότητας, και να συμπαρίσταται σε όσους πάσχουν αδιακρίτως, χωρίς κατ' ανάγκην να εμπλέκεται στις διαφορές μεταξύ συνανθρώπων που τυχόν δημιούργησαν το πρόβλημα.

Παράδειγμα 1ο : Ένας συνάνθρωπος μας υφίσταται έξωση από το σπίτι που ζούσε, επειδή δεν είχε να πληρώσει τα ενοίκια. Εμείς σαν Χριστιανοί έχουμε την υποχρέωση να προσπαθήσουμε να βρούμε λύση για το πρόβλημα στέγης που έχει, χωρίς να στραφούμε εναντίον εκείνου που του έκανε έξωση.

Παράδειγμα 2ο : Στη χώρα μας έχουν μαζευτεί πολλοί λαθρομετανάστες, αρκετοί από τους οποίους βρίσκονται σε άθλια κατάσταση και κινδυνεύει η ζωή τους. Η Εκκλησία προσπαθεί να βοηθήσει με φαγητό, ρούχα και ίσως στέγη και εκπαίδευση όσους περισσότερους μπορεί, χωρίς να προσπαθεί κατ' ανάγκην να λύσει το πρόβλημα που τους έφερε σ' αυτή την κατάσταση, κυρίως επειδή αυτό ξεφεύγει από τις δυνατότητές της (εκτός ίσως από το να προσεύχεται για "ειρήνην τω κόσμω").

Αυτός κατά τη γνώμη μου είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστιανός πρέπει ν' αντιμετωπίζει τα προβλήματα που δημιουργεί η αδικία του κόσμου, χωρίς κατ' ανάγκην να σημαίνει ότι, αν μπορεί να συμβάλλει στην οριστική λύση κάποιου προβλήματος που δημιουργεί αδικία, δεν θα το πράξει.

[GeorgiosM]

αγαπητή Δόμνα, πολύ ωραίο το θέμα αλλά δυστυχώς το βλέπω αοριστόλογο....κανένα συγκεκριμένο μέτρο δεν προτείνει...άρα φοβάμαι οτι ειναι " πολύ δύσκολο".
δηλαδή ετσι γράφω και εγώ! προσέξτε...
Ο χριστιανός πρεπει να μοσχοβολά την μεγαλύτερη εντολή...Αγάπη! Ω , ναι! Αγάπη και πάλι αγάπη, νοστιμίζει το πικρό, γινεται το θαύμα!
Ω ναι, και πίστη! Πίστη, πίστη πίστη! Γίνου άνθρωπος αγάπης και πίστεως, στα αστέρια επάνω θα βρεθεις!
κλπ κλπ...

αγαπητέ Νίκο φιλώτα, πολύ ωραία τα γράφεις, συγχαρητήρια, συμφωνώ με αυτα που γραφεις, θα τολμήσω να βαλω κ ενα ακόμη...

εκαστος στο ρόλο του, όπου ετάχθη. δηλαδή. ο αδύναμος θα κοιτάξει να ταίσει και να περιθάλψει τους αδυναμους.

εκείνος όμως που του δόθηκε εξουσία , ειτε ας φορέσει το μαύρο ράσο ή να αρχίσει τις προσευχές και τις δεήσεις υπερ των αδελφών του,

είτε ας πιάσει το αστυνομικό-Κολοκοτρωνέικο ντουφέκι όταν θα έρθει αυτή η ώρα...
αλλιώς ας καταργήσουμε την αστυ-νομία...
ελπίζω να μην παρεξηγούμαι...

[GeorgiosM]

αντί να γκρινιάζω βρήκα το εξής. οπότε το βλέπω πιο ευστοχο απο όσα είπα παραπάνω...
http://www.pentapostagma.gr/2010/04/blo ... z1xTaGRiYP
Του είπα κάποτε:
- «Γέροντα, δεν μπορώ να συνεργασθώ μ’ αυτόν τον αδελφό… είναι γκρινιάρης».
- «Μωρέ εσύ έχεις εγωισμό. Το ξέρεις; Απ’ αυτόν τα παθαίνεις όλα».

- «Το ξέρω, Γέροντα, τον έχω από μικρός. Εύχεσθε να μου δώσει ο Θεός ταπείνωση στην καρδιά μου».
- «Όταν η καρδιά έχει την αγία ταπείνωση, όλα τα βλέπει καλά και ζει στην επίγεια Άκτιστη Εκκλησία του Θεού από τώρα».
Ταπείνωση όχι αυτή που τη λέμε με λόγια, ούτε αυτή που νομίζουμε ότι αποκτήσαμε. Η ταπείνωση η αγία, είναι δώρο Θεού στην ψυχή.
Το δίνει ο Θεός όταν εύρει καθαρή προετοιμασία.
Τότε επιβλέπει με ευχαρίστηση και έλκει την ψυχή αυτή προς Εαυτόν.
Λοιπόν κι εσύ μη λες «αυτός είναι γκρινιάρης, αυτός ζηλιάρης, αυτό θυμώνει» κ.λ.π.
Μη λες «δεν μπορώ να κάνω μαζί του, δεν κάνω ποτέ».
Αυτός δεν είναι τρόπος. Αυτό δεν είναι ορθόδοξο, δεν είναι χριστιανικό.
Έτσι ξεχωρίζεις τον εαυτό σου από τη χάρη του Θεού, διότι τον ξεχώρισες από τους αδελφούς σου.
Αντίθετα, θα παραβλέπεις τις αδυναμίες τους και χωρίς να τις μιμείσαι, θα γίνεσαι ένα με αυτούς στη συνεργασία.
Ότι θέλουν και όπως το θέλουν. Έτσι το θέλουν; Έτσι. Αλλιώς; Αλλιώς.
Με αυτόν τον τρόπο καταστρέφονται τα τείχη που μας χωρίζουν από τους αδελφούς μας. Έτσι συνδεόμεθα με το Χριστό.
Όσο πιο πολύ συνδέεσαι καθημερινά με τους αδελφούς σου, τόσο περισσότερο εισέρχεσαι μυστικά μέσα στην Αγάπη του Χριστού». [Α΄ 59π.]
ΠΗΓΗ: ΒΙΒΛΙΟ: «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ»
γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/04/blo ... z1xTaGRiYP