Πατήρ Δαμασκηνός Κατρακούλης

[vasilisalt]

Ό Σπυρίδων ήδη από την μικρή του ηλικία ήταν

''παιδαριογέρων'' και φιλοσοφούσε την ζωή. Κάθε φορά που

πήγαινε με τους γονείς του στις κηδείες των συγγενών και

φίλων, το μυστήριο του θανάτου συγκλόνιζε την παιδική του

ψυχή και του δημιουργούσε έντονο προβληματισμό.

Ήταν περίπου οκτώ ετών, όταν σε μία κηδεία συνειδητοποιήσε

το αμετάκλητο του θανάτου. Ή ευαίσθητη ψυχή του βυθίστικε

σε απελπισία. Δεν άντεχε να βλέπει την σκηνή της ταφής, τον

θρήνο των συγγενών, τον ενταφιασμό του βασιλικού

πλάσματος στην γη. Του ήταν ανυπόφορη ή διαπίστωση της

φθοράς και τής ματαιότητας του κόσμου. Στο τέλος μιας κηδείας,

στάθηκε μόνος πάνω από τον τάφο και σκέφτηκε: ''Εδώ,

λοιπόν,τελείωσαν όλα;'' Και ή θλίψις σκότισε το νου του.

Να,πως περιγράφει την εμπειρία του ο Παπούς: ''Μικρό

παιδάκι με πήγαιναν στις κηδείες των συγγενών μου. Έίχα

τέτοια λύπη μέσα μου, όταν έβλεπα τον νεκρό να τον σκεπάζουν

με το χώμα! Και σκεπτόμουν:''Μέχρι εδώ είναι; Ύστερα

τελείωνουν όλα; Θα σταματήσει η ζωή; Και είχα μέσα μου ένα

μαρασμό, με τη σκέψη ότι θα πεθάνω και εγώ μια μέρα. Από

μικρά παιδιά, μόλις καταλάβαμε την ζωή,τον εαυτό μας, είχαμε

μία έννοια,έστω και αμυδρά, περί Θεού, περί της Βασιλείας Του

και περί του θανάτου αλλά είχαμε άγνοια τής μετά θάνατον ζωής

και λέγαμε: Άμα τελείωνει η ζωή, τι γίνεται; Που πηγαίνουμε;''

Η έννοια του θανάτου ήταν ασυμβίβαστη με την αδιάφθορη

ψυχή του, που ποθούσε την αιωνιότητα. Ή ανήσυχη σκέψις του

αναζητούσε την αλήθεια. Και ο Θεός, που τον χηραγωγούσε εξ

απαλών ονύχων στην Θεογνωσία,δεν τον άφησε μόνο του να

παραδέρνει με τούς λογισμούς της απελπισίας.

''Αυτή την ανησυχία'' συχεχίζει ο Παπούς,''ειδε ο Θεός και

μας επεσκέφθη διά της Χάριτος Του και μας είπε:

Ορίστε, μη φοβήσθε τον θάνατον. Εγώ είμαι η Ζωή!...Και αυτό

μας ξεκίνησε,,!

Μας προσέφερε την αγάπη Του και αρχίσαμε να γνωριζόμαστε

μαζί Του σιγά-σιγά''

Πράγματι με την πάροδο του χρόνου, ό μικρός Σπυρίδων

γνώρισε ότι ο Αναστάς Χριστός καταπάτησε τον θάνατο και

εξανέστησε τους νεκρούς από τους τάφους. Από τότε ή

αναστάσιμη χαρά πλημμύρισε την ψυχή του, και οσάκις έψαλλε

τον ύμνο του θριάμβου, το: ''Χριστός Ανέστη'' τόνιζε με ιδιαίτερη

αγαλλίαση την φράση''θανάτω θάνατον πατήσας'' Αργότερα

δε διαβεβαίωνε: ''Βαθύτατος ό πόθος της ανθρωπινής ψυχής

διά την Ανάσταση και την αιωνιότητα''

Αυτή η αγάπη της αιωνίου ζωής υπήρξε ή πυξίδα της ζωής του.

Μόλις κατενόησε ότι υπάρχει αιώνιος ζωή ''εν τω Θεώ''

εστράφη όλος προς αυτήν.''Οταν ανακάλυψα ότι υπάρχει

αιωνιότης και ο Αναστάς Χριστός, άρχισαν τα πράγματα να

αλλάζουν. Άρχισα να αναζητώ την αλήθεια και τελευταία

κατέληξα να ζητήσω εξομολόγηση''

ΒΙΒΛΙΟ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.ΕΚΔΟΣΙΣ

ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΜΑΚΡΥΝΟΥ.

ΜΕΓΑΡΑ 2006.

[vasilisalt]

«Ό διάβολος θέλει να κυριεύση την νόησι» ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ

Επειδή ό πατήρ Δαμασκηνός ήταν εκ φύσεως θεωρητικός, αντιμετώπισε και σκληρούς νοητικούς πολέμους. Επί σειράν ετών -κατ' εξοχήν στις ώρες της Θείας λατρείας- ό πειρασμός προσπαθούσε ποικιλοτρόπως να του απόσπαση την σκέψη από την προσευχή και να τον ρίξη σε απόγνωση, θέτοντας του θεολογικά προβλήματα, ακατάληπτα από τον πεπερασμένο ανθρώπινο νου. Ιδιαιτέρως επί ένα χρόνο, ταλαιπωρήθηκε πολύ και κινδύνεψε να απελπισθεί. Ό εχθρός της αληθείας του σκοτείνιαζε τον ορίζοντα της ψυχής, επιζητώντας να κυρίευση την νόησί του.
Ό Γέροντας, βεβαίως, μετά από τις πολυχρόνιες μάχες που είχε δώσει, γνώριζε την τέχνη του αοράτου πολέμου. Μόλις αντιλαμβανόταν από μακριά την έφοδο του πολεμίου, αμέσως κατέφευγε στο κρησφύγετο της προσευχής και από εκεί, με πνευματική δεξιοτεχνία, μάχετο κατά του εχθρού. Ό ίδιος ομολογούσε: «Υπάρχουν στιγμές πυρηνικής προσευχής, όταν ό νους αρπάζεται υπό της Θείας αγάπης και περιπολεύη στον Ουράνιο χώρο. Ό Θεός θέλει να αιχμαλώτιση τον νου και ό διάβολος αντιμάχεται. Γι' αυτό έχομε νοητικό πόλεμο. Αν αρπαγή ό νους από την αγάπη του Θεοί, δεν ευρίσκει χώρο ό διάβολος και αχρηστεύεται. Ή προσευχή είναι μία απόλαυσης της αγάπης του Θεού. Όταν ή καρδία φλέγεται από την Θεία αγάπη, τότε συνακόλουθε! και ή αρπαγή του νοός διά της πυρηνικής προσευχής. Και τότε δεν ημπορεί να πιασθή ό πειρασμός από την σκέψη σου δεν ημπορεί να κάνη τίποτε».

Όσο με την προσευχή ερέθιζε τον διάβολο τόσο εκείνος ό μυσαρός επέμενε ασταμάτητα να ρίχνει εναντίον του τα φαρμακερά του βέλη. Μερικές ομολογίες του είναι συγκλονιστικές: «Βαρέθηκα τα σύννεφα που μου εμποδίζουν την συνεχή ενατένιση του Θεού. Τα βαρέθηκα... τα βαρέθηκε ή ψυχή μου. Και σκέφθηκα: Πρέπει να τα ξηλώσω!.. Να τα βγάλω από την μέση. Γι' αυτό, παρακαλώ την αγάπη σας να με βοηθήσετε. Προσευχηθείτε, αδελφές, να σπάσω αυτόν τον πνευματικό φραγμό... Στον νοητικό πόλεμο θέτομε μάχη κατά μέτωπο. Στα χέρια τσακώνομαι με δαύτονε... Πραγματικά κόντεψα κάποτε να σκάσω- με είχε κουράσει αυτός ό αγώνας. Σας παρακαλώ, θέλω να κάνετε για μένα προσευχή. Διότι παλεύω... παλεύω... και κρατάω μόνο άμυνα- κατάλαβες; Και δεν μπορώ να προχωρήσω... να σπάσω αυτόν τον φραγμό. Γι' αυτό, παρακαλώ... ζητώ την προσευχή σας. Αγώνας την ημέρα, αγώνας στο κελί μου, αγώνας στην εκκλησία... Και δεν ημπορώ να σπάσω τον φραγμό και μόνο κρατάω άμυνα. Είναι θεολογικός πόλεμος».

-Γέροντα, τί είναι ό θεολογικός πόλεμος;
-Δεν σας λέω, γιατί φοβάμαι μήπως πολεμηθείτε και σεις. Ό διάβολος θέλει να κυρίευση την νόησι και μετά εύκολα πιάνει την θεραπαινίδα. Θέλει να απόσπαση την νόησί μου από το Φώς του Θεού και να την στρέψη στο σκότος. Πράγματα, που ποτέ δεν είχα φαντασθή, έρχονται στο νου μου. Και διερωτώμαι: Δικά μου είναι αυτά; Τότε λέγω στον Χριστό: Εγώ Εσένα θέλω! Την δόξα Σου θέλω να βλέπω. Όχι την ασχήμια του ανάποδου. Και ανοίγω την σκέψη μου στον Θεό.

Όμως κουράστηκα από τον συνεχή αγώνα. Γι' αυτό ζητώ τις προσευχές σας...
Το ίδιο βράδυ στο κελί του αισθάνθηκε μία λεπτή ευωδία. Όλη ή ατμόσφαιρα ήταν αρωματισμένη και ένιωσε να τον κυκλώνει το έλεος του Θεού, το όποιο τον πλημμύρισε με άρρητη αγαλλίαση. Μετά από αυτή την επίσκεψι της Χάριτος, τα «σύννεφα» διαλύθηκαν, ό «φραγμός» έσπασε και ό πόλεμος κατέπαυσε. Γιατί ή ταπείνωσης του Παππού, να ζήτηση την προσευχή των αδελφών, έτρεψε σε φυγή τον εχθρό και είλκυσε την Θεία Χάρι.

[vasilisalt]

Γι’ αυτό δεν θα πεθάνει ή Ελλάς διότι πιστεύει εις τον Ιησού!

Ελέγε ο γέροντας Δαμασκηνός Κατρακούλης:
Αυτή ήταν ή πίστης του Σπυρίδωνος. Ακράδαντη, όπως την ζητούσε από τον Θεό, αλλά και απλή, φυσική. Σαν παιδί είχε εγκαταλειφθεί στον Πατέρα του και τολμούσε να ζητεί από Αυτόν τα υπέρ λόγο και δύναμιν. Και δεν διεψεύδετο- διότι ό Θεός ακούει τις προσευχές αυτών που υπακούουν στο θέλημα Του.
Από την φλογερή αγάπη του προς τον Θεό τρεφόταν και ή αγάπη του προς την πατρίδα. Ώς αληθινός δε πατριώτης αγαπούσε και θαύμαζε και τον ελληνικό στρατό, όπως φαίνεται σε επιστολή του από τον Γράμμο: «Πρέπει να καμαρώνουμε τον γενναίο στρατό μας, διότι από αυτόν εξαρτάται ή ζωή του έθνους μας και γενικά της φυλής μας».
Πονούσε, όμως, αφάνταστα, διότι ό πόλεμος ήταν εμφύλιος. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι Έλληνες πολεμούν εναντίον της πατρίδος. Γράφει (12-10-48) από την Αγία Κυριακή Καστοριάς: «Τέτοια στενοχώρια δεν είχα ξαναδοκιμάσει. Την ώρα που έλαβα την επιστολή σου, εάν με κάρφωνε κάποιος με μαχαίρι, αίμα δεν θα έβγαζα… Δεν σου λέγω τίποτε, παρά μόνον προσευχή για την Ελλάδα μας,,. Εδώ εμείς βλέπομε πάρα πολλά φοβερά εγκλήματα και πάρα πολλά αδικήματα εναντίον της πατρίδος μας και βουρκώνουν τα μάτια μας κάθε τόσο. Αλλά δόξα τω Θεώ, που δεν θα εγκατάλειψη την Ελλάδα, γιατί είναι αδικία αυτό που γίνεται… Εδώ έχομε άγριες μάχες με τους αντάρτες. Αλλά, τί αντάρτες; Με ολόκληρη Αλβανία και Σερβία έχομε να παλέψουμε και πίσω κρύβεται ολόκληρη ή Ρωσία. Αμάν, βρε αδελφές! Προσευχή!.. Πέστε τίποτε στον Ιησού και σεις…».
Άλλοτε έγραφε από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα (17-6-48): «Χθες το βράδυ, επάνω στο ηλιοβασίλεμα, έδίδετο ή μεγαλύτερη μάχη κατά των αναρχικών, οι όποιοι σκοπό έχουν να βγάλουν μέσα από την καρδιά μας ότι χριστιανικό αίσθημα έχομε κλείσει. Δεν φαντάζεσαι πόσο ευχαριστημένος είμαι, που ή Θεία Πρόνοια με έφερε εδώ στα αγαπητά σύνορα της πατρίδος μας, για να υπερασπισθώ την πίστη του Χριστού και την ελευθερία. Μου φούντωσε ή καρδιά και ήθελα να φωνάξω: “Ναι! Γι’ αυτό δεν θα πεθάνει ή Ελλάς διότι πιστεύει εις τον Ιησού! Ήθελα να φωνάξω δυνατά: Γνωρίστε όλοι τον Χριστόν! Ή Ελλάδα, για να ζήση, έχει ανάγκη από πατριώτες χριστιανούς!,,».

http://nefthalim.blogspot.gr/2012/05/bl ... _2804.html

[vasilisalt]

http://amethystosbooks.blogspot.gr/2010 ... t_283.html

[vasilisalt]

-Γέροντα, με ποιό τρόπο μπορούμε να δοξάσουμε τον Θεό;

ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.

«Φως ανέτειλε τω δικαίω και τοις ενθέσι τη καρδία ευφροσύνη»'

Μερικοί κληρικοί, που είχαν ένθεο ζήλο, πλησίαζαν τον Γέροντα και προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τα υπερβατικά του βιώματα. Ό π. Θ. επιθυμώντας να εκμαίευση μυστικές εμπειρίες, τον ερώτησε:

-Γέροντα, με ποιό τρόπο μπορούμε να δοξάσουμε τον Θεό;

Έκπληκτος τότε επήρε απάντηση πού δεν την περίμενε.
-Πώς δόξασε ό Υιός τον Πατέρα; Και ποία ήταν ή δόξα του Υιού: Δεν ήταν ό Σταυρός, οι κολαφισμοί, οι εμπτυσμοί, τα ραπίσματα; Έ! Λοιπόν, οι θλίψεις, οι δοκιμασίες, οι πειρασμοί, οι συκοφαντίες, οι περιφρονήσεις, ή έκκοπή των θελημάτων μας, την οποία υπομένουμε ευχαρίστως ανά πασαν στιγμήν για την αγάπη Του, είναι ή καλύτερη δοξολογία πού προσφέρομε στον Θεό. Έτσι δεν είναι;

Με λόγια άπλα ό Πάππους άνοιγε ορίζοντες αιωνίου ζωής και καταμετρούσε το βάθος, το ύψος και το πλάτος της ευαγγελικής οδού: «Τον Χριστό δοξάζει μόνον εκείνος, πού τηρεί τις εντολές Του και μετέχει εις την κοινωνία των παθημάτων αυτού, συμμορφούμενος του θανάτω αυτού" . Κοινωνοί της δόξης του Χριστού, ό Όποιος "εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβοίν" , γίνονται όσοι φέρουν τα τραύματα Του».

Ό Γέροντας είχε εγκύψει σ' όλο το βάθος της κενώσεως του Χριστού, είχε συναναβή στο ύψος της Θείας αγάπης και είχε πλατύνει την καρδία του- απέκτησε έτσι την δυνατότητα να χωρή μέσα του όλο το ποίμνιο του. Με την ανοχή, την υπομονή και την εύστοργία του, φερόταν τόσο φιλάνθρωπο... τόσο πατρικά... Έβίωνε αυτό πού έλεγε: «Τρυφή της αγάπης είναι ή αυτοθυσία». Κυρίως, όμως, με την προσευχή του, ανελάμβανε το βάρος της ενοχής των αδελφών του και προσέφερε μετάνοια εξ ονόματος όλων και καθενός χωριστά. Φέροντας ό ίδιος τα στίγματα του Χριστού, αφαιρούσε από κάθε αμαυρωμένη Θεία εικόνα το κάλυμμα της αμορφίας και την ενέδυε με το κάλλος της εν Χριστώ ομοιώσεις, αναφωνώντας μετά του Αποστόλου: «Εγώ δε ήδιστα δαπανήσω και έκδαπανηθήσομαι υπέρ των ψυχών υμών» .

Πολλές φορές, στην προσπάθεια του να βοηθήση τους νέους κληρικούς, ό Γέροντας με πολλή φυσικότητα απεκάλυπτε τα πνευματικά μυστικά του. Ένας οικογενειάρχης κληρικός τον ερώτησε:

-Γέροντα, έχω πελαγώσει από τα ποικίλα ενοριακά και οικογενειακά προβλήματα. Και δεν ξέρω τί να κάνω.

Και ό Παππούς:

-Όλα να τα λύνης με την υπομονή και την προσευχή. Δεν υπάρχει άλυτο πρόβλημα, όταν προσεύχεσαι με πίστι. Δεν ξέρω πώς το βλέπεις αυτό- αλλά να... όταν εγώ έχω ένα πρόβλημα ή κάποια δυσκολία, αμέσως παίρνω «σβάρνα» τούς Αγίους όλους με τη σειρά. «Μίλα εσύ,... μίλα και σύ,... πες και σύ κάτι... Σε παρακαλώ, εσύ πού έχεις παρρησία, μεσίτευσε και σύ...». Και οι Άγιοι είναι φίλοι αληθινοί" δεν σου χαλάνε ποτέ το χατίρι. "Έτσι δεν είναι; Να κάνουμε, λοιπόν, φίλους τούς Αγίους. Να έχουμε μαζί τους σχέσεις άγαπητικές και φιλικές συνομιλίες! Και τότε όλα τα προβλήματα λύνονται μόνα τους.


ΒΙΒΛΙΟΓ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. ΜΕΓΑΡΑ 2006

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/201 ... _6914.html

[stathis73]

Ευχαριστούμε πολύ Βασίλη.

[vasilisalt]

Παραθέτω παρακάτω και μια αναλυτική παρουσίαση της Ι. ΜΟΝΗΣ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΚΡΥΝΟΥ που
αναστείλωσε και εζησε ο π. Δαμασκηνός.
Ενδιαφέρον έχει πως η γερόντισσα Μακρίνα (που ξεκίνησαν την αναστήλωση μαζί με το γέροντα) ζει και είναι υγιέστατη!!!

http://www.romiosini.org.gr/F5694C78.el.aspx

[vasilisalt]

Να επισημάνω πως στην συνάντηση που οργανώνουμε και θα ανακοινωθεί σε λίγες ημέρες, θα πάμε πιθανότατα και
στην Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Μακρυνού, να προσκυνήσουμε τα λείψανα του Αγ. Ιωάννου Προδρόμου και
τον τάφο του γέροντα Δαμασκηνού.
Όσοι θα είναι παρόντες θα εξετασθούν εννοείται σε ερωτήσεις γύρω από τον βίο του γέροντα!!!
Δεν θα υπάρξουν εκπλήξεις. Οι απαντήσεις θα υπάρχουν όλες στο παρόν θέμα.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΚΑΙ ΒΑΚΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ.


Ήδη έχουν αναφερθεί μερικές Θείες αντιλήψεις, που είχε δεχθή ό Πάππους από τους φίλους του άγιους Σέργιο και Βάκχο. Είναι γεγονός ότι οι δυο αυτοί Μάρτυρες ποτέ δεν έπαψαν να τον φρουρούν και να τον σκέπουν. Ό ίδιος, που είχε γευτεί αλλεπάλληλες τις εκδηλώσεις της αγάπης τους, συχνά επιζητούσε την μαρτυρική τους προστασία στους ποικίλους αγώνες του.

Κάποτε ό Γέροντας, με όλη την αδελφότητα, μετέβαινε με λεωφορείο (πούλμαν) στην Κέρκυρα, μέσω Ηγουμενίτσας, για να λειτουργήσει στον άγιο Σπυρίδωνα. Όλη την νύκτα ταξίδευαν για να προλάβουν τον πρωινό φέρρυ-μπώτ. Όμως, μέσα στον σκοτάδι, χάθηκαν και παλινδρομούσαν συνεχώς σε κάποια ακατοίκητη περιοχή, αναζητώντας τον δρόμο. Μπροστά τους έχασκαν απότομοι γκρεμοί, ενώ γύρω τους σωροί από χώματα απέκλειαν κάθε διάβαση. Ευρέθηκαν σε αδιέξοδο... και ή ώρα περνούσε. Άρχισαν να αγωνιούν ότι δεν θα προλάβουν να λειτουργήσουν. Ό οδηγός ρωτούσε τον Γέροντα τί να πράξη.

Ξαφνικά, φάνηκαν πίσω τους προβολείς αυτοκινήτου. Ένα μικρό αυτοκίνητο πλησιάζει και σταματά κάτω από τον παράθυρο του Παππού. Δυο λαμπροί νέοι, ευπρεπείς, ντυμένοι επίσημα, βγαίνουν έξω, στέκονται προσοχή και με πολλή ευγένεια απευθύνονται στον Γέροντα:

-Που πηγαίνετε; Πώς ευρεθήκατε εδώ;

-Πάμε για Ηγουμενίτσα, αλλά χαθήκαμε.

-Ω!.. Είσαστε πολύ μακριά... Ακολουθήστε μας. Θα σας οδηγήσουμε εμείς.

Ανέβηκαν πάλι στον αυτοκίνητο τους και προπορευόμενοι (οδήγησαν τον λεωφορείο, μέσα απότομοι μικρούς χωματόδρομους, στην κεντρική λεωφόρο. Τότε οι δυο νέοι σταμάτησαν, κατέβηκαν απότομοι τον αυτοκίνητο, στάθηκαν πάλι προσοχή και απευθυνόμενοι με σεβασμό στον Γέροντα είπαν:

-Απότομοι 'δώ θα πάτε. Σε 10 λεπτά θα ευρίσκεσθε στην Ηγουμενίτσα. Κατόπιν, κάνοντάς του βαθειά υπόκλιση μειδίασαν με νόημα, σαν να του έδειχναν ότι είναι παλιοί του γνώριμοι. Εισήλθαν πάλι στον αυτοκίνητο τους και -με τον ίδιο παράδοξο τρόπο που παρουσιάσθηκαν εξαφανίσθηκαν. Όλοι θαύμασαν την ευγένεια και την σεμνότητά τους και με απορία ερωτούσαν πώς ευρέθηκαν σ' αυτή την ερημιά και πώς έτσι ξαφνικά έγιναν άφαντοι.

Ένα λεπτό πριν αναχώρηση τον πλοίο, ό Γέροντας με την αδελφότητα έφθασαν στην Ηγουμενίτσα και μόλις που πρόλαβαν να επιβιβασθούν σ' αυτό, για να περάσουν στην Κέρκυρα. Αφού λειτούργησαν στον ιερό Ναό του άγιου Σπυρίδωνος, «θαύμα ηκολούθει τω θαύματι». Την ώρα που ό Γέροντας προσκυνούσε τον άφθαρτο σκήνωμα, ό Άγιος τον χαιρέτησε και τον ευχαρίστησε κινώντας τα χείλη του, σαν να μιλούσε. Τον θαύμα αυτό έγινε αντιληπτό και απότομοι πολλές αδελφές. Αργότερα ό Πάππους, διηγούμενος τον γεγονός, διαβεβαίωνε ότι είδε και την «γλωσσίτσα» του Αγίου να κινείται και ότι αισθάνθηκε μεγάλη αγαλλίαση απότομοι την ολοζώντανη παρουσία του.

Τον απόγευμα της ιδίας ημέρας, ό Πάππους και ή αδελφότης επισκέφθηκαν τον ιερό Ναό των αγίων Μαρτύρων Σεργίου και Βάκχου. Μόλις προσκύνησαν την εφέστιο εικόνα, στα πρόσωπα των αγίων Σεργίου και Βάκχου ανεγνώρισαν με κατάπληξι τους δυο εκείνους ευγενείς νέους, που τους είχαν συμπαρασταθεί στην δύσκολη ώρα, δείχνοντάς τους τον δρόμο! Ή χαρά όλων ήταν απερίγραπτη και δόξασαν τον Θεό για την άμετρη εύνοια Του.

Δυο άλλα γεγονότα, παρόμοια μεταξύ τους, δηλώνουν την φιλική προς τον Γέροντα οικειότητα των δυο Μαρτύρων, οι όποιοι ανύσταχτα παρακολουθούσαν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής του.

Ώς γνωστόν, ό Παππούς αγαπούσε πολύ την βυζαντινή μουσική και επιθυμούσε να ψάλλουν όλες οι αδελφές, πού είχαν αυτήν την δυνατότητα. Σε κάποια ακολουθία ή αδελφή Θ., λόγω κοπώσεως, δεν είχε διάθεση να ψάλλει και στηριζόταν στον στασίδι της, τον όποιο ήταν εφαπτόμενο στον τοίχο, κάτω απότομοι την τοιχογραφία τού αγίου Βάκχου. Ό Γέροντας, πού αντιλήφθη την έλλειψη τού ισοκρατήματος, της ένευσε απότομοι τον Ιερό να ψάλλει. Εκείνη έκανε μία μικρή προσπάθεια και σταμάτησε πάλι. Ό Παππούς δυσαρεστημένος της έκανε πάλι νεύμα- ή αδελφή, όμως, δεν μπορούσε να νικήσει την κόπωση της. Σε λίγο, όπως είχε κλειστά τα μάτια της, δέχεται ένα ηχηρό ράπισμα. Ξαφνιασμένη γυρίζει να δη «απότομοι πού της ήρθε». Και τότε πάνω απότομοι τον κεφάλι της αντίκρισε την εικόνα του αγίου Βάκχου να την κοιτάζει αυστηρά.

Στην ίδια θέση άλλοτε, στεκόταν ή δόκιμος αδελφή Ε., ή οποία δεν έψαλλε λόγω αθυμίας. Ό Γέροντας, την ώρα πού ψαλλόταν ή «Τιμιωτέρα», βγήκε να θυμίαση. Φθάνοντας εμπρός στην αδελφή, την ρώτησε: «Γιατί δεν ψάλλεις;» Εκείνη, επηρεασμένη απότομοι την λύπη της, παρέμενε σιωπηλή. Αλλά, μόλις ανέβηκε στον στασίδι της, αισθάνθηκε ένα αόρατο χέρι να την ραπίζει δυνατά. Φοβήθηκε πολύ και, μετά τον τέλος της Θειας Λειτουργίας, τον ανέφερε στον Γέροντα. Εκείνος χαμογελώντας της είπε: «Αυτό έχει συμβεί και σε άλλη αδελφή, που δεν έψαλλε. Ήταν ό άγιος Βάκχος. Μη φοβάσαι αλλά πρόσεχε να μη τον ξανακάνεις».

ΒΙΒΛΙΟΓ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΜΑΚΡΥΝΟΥ . ΜΕΓΑΡΑ 2006


http://apantaortodoxias.blogspot.gr/201 ... _8918.html

[vasilisalt]

Να επισημάνω πως στην συνάντηση που οργανώνουμε και θα ανακοινωθεί σε λίγες ημέρες, θα πάμε πιθανότατα και
στην Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Μακρυνού, να προσκυνήσουμε τα λείψανα του Αγ. Ιωάννου Προδρόμου και
τον τάφο του γέροντα Δαμασκηνού.
Όσοι θα είναι παρόντες θα εξετασθούν εννοείται σε ερωτήσεις γύρω από τον βίο του γέροντα!!!
Δεν θα υπάρξουν εκπλήξεις. Οι απαντήσεις θα υπάρχουν όλες στο παρόν θέμα.


ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟ. «Πω, πω! Τί γίνεται τώρα στον Μακρυνό! Προσευχηθείτε, προσευχηθείτε!».


Ή αγάπη ήταν συνυφασμένη με το είναι του Γέροντος, όπως φαίνεται από τις αυθόρμητες εκδηλώσεις τής καθημερινής του ζωής. Από το

πρωί έως το βράδυ, φρόντιζε για όλα και εδαπανάτο αδιάκοπα χάριν του Κοινοβίου, το όποιο διακονούσε ως σώμα Χριστού. Δούλευε περισσότερο από' όσο δουλεύει ένας φυσικός πατέρας για την οικογένεια του. Σε κάθε ανάγκη έδινε το «παρών».

Επί πολλά χρόνια το μαγειρείο, το μαγκιπείο και οικογένεια θερμάστρες λειτουργούσαν με καυσόξυλα. Την προμήθεια των ξύλων είχε αναλάβει ό Πάππους. Έψαχνε στο δάσος να βρει τα ξερά και ξεριζωμένα δένδρα, τα έκοβε, τα τεμάχιζε με χειροπρίονο και κοσσόρα και τα συγκέντρωνε σε σωρούς. Κατόπιν τα μετέφερε στην Μονή, με τη βοήθεια των αδελφών, για να τα στοιβάζει εκεί με τάξη.

Κάποια ημέρα, λοιπόν, είχε πάει στο δάσος με τις αδελφές γι' αυτόν τον σκοπό. Μαζί τους ήταν και ή Ί., μία ορθόδοξη φοιτήτρια Θεολογίας από την Ουγκάντα, ή οποία φιλοξενείτε στην Μονή κατά την διάρκεια των σπουδών της. Σε μία κατηφορική πλαγιά του βουνού, ή οποία κατέληγε σε βαθειά απόκρημνη χαράδρα, ή Ί., που ήταν σωματώδης, χάνοντας την ισορροπία της άρχισε να κατρακύλα προς τον γκρεμό. Τίποτε δεν υπήρχε να την αναχαίτιση και κινδύνευε να σκοτωθεί. Οικογένεια αδελφές τάχασαν και, πριν προλάβουν να αντιδράσουν, βλέπουν τον Παππού να πετάγεται σαν αίλουρος προς το μέρος της Ί. Την άρπαξε από τα χέρια και, με κίνδυνο της ζωής του, την έσωσε από το χείλος του γκρεμού, θέτοντας την ψυχή του «υπέρ των φίλων αυτού» .

Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, που ή λογική δεν προλαβαίνει να ενεργήσει, φαινόταν ή αυταπάρνησης και ή δύναμις της αγάπης του. Δεν προλάβαινε να σκεφθή τον εαυτό του. Ή αγάπη κατέκλυζε την ύπαρξη του- γινόταν θυσία... Ό ίδιος, όμως, πράττοντας το κάθε τι μόνο για την αγάπη του Χριστού και πνευματοποιώντας όλες τις εργασίες, πίστευε ότι, ως αχρείος δούλος, εκτελεί μόνο το καθήκον του.

Για τον Γέροντα δεν ίσχυε ή παροιμία του λαού: «Η παπάς-παπάς ή ζευγάς-ζευγάς». Έτσι, εκεί που τον έβλεπε κανείς να δουλεύει κάθιδρος και ρακένδυτος στα χωράφια, την άλλη στιγμή τον απολάμβανε να ιερουργεί ενδακρυς και ήμφιεσμένος την Θεία Χάρι. Ήταν κυρίως πνευματικός γεωργός και καλλιεργούσε το γεώργιον του Χριστού παραλλήλως με τα κτήματα τής Μονής.

«ΤΟΙΣ ΠΑΣΙ ΓΕΓΟΝΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»

Όλα του τα έργα τα εκτελούσε στην εντέλεια, σαν να ήταν το καθένα ή μοναδική του διακονία. Με βαθύ αίσθημα ευθύνης υπουργούσε στο έργο του πνευματικοί, του ιεροκήρυκα, του εφημερίου-λειτουργούσαν και συγχρόνως του συντηρητού και διακονητού της Μονής, χωρίς καμία από αυτές τις ασχολίες να γίνεται εις βάρος τής άλλης.

Είχε λάβει από τον Θεό το χάρισμα να σκορπίζει γύρω του την ειρήνη και την χαρά, ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές. Την 24η Φεβρουαρίου του έτους 1981, ή Μονή του Μακρινού συνεκλονίσθη από τον καταστρεπτικό σεισμό, που είχε επίκεντρο τις πλησιόχωρες Αλκυονίδες νήσους. Και τότε φάνηκε το ανδρείο του φρόνημα και ή πατρική του αγάπη.

Ενώ ακόμη ή Μονή εσείετο, ό Πάππους περιήρχετο τα κελιά, καλώντας τις αδελφές να συγκεντρωθούν όλες στον προαύλιο χώρο. Τις φοβερές εκείνες στιγμές του πανικού, ό Γέροντας στήριζε και ενεθάρρυνε τις ψυχές, που είχαν θορυβηθεί από την διαρκή απειλή των αλλεπάλληλων σεισμικών δονήσεων.

Την ίδια ώρα ό Θεοφώτιστος άγιος Γέρων Πορφύριος, με το διορατικό του χάρισμα, έβλεπε από το Μήλεσι στην πνευματική του τηλεόραση όλα τα συμβαίνοντα και αναφωνούσε: «Πω, πω! Τί γίνεται τώρα στον Μακρυνό! Προσευχηθείτε, προσευχηθείτε!». Και έστειλε μήνυμα στην αδελφότητα να μη στενοχωρείται, διότι ή Μονή θα γίνει ωραιότερη και κατόπιν θα δεχθή μία μεγάλη ευλογία...

Επειδή, λοιπόν, οικογένεια ζημιές ήσαν μεγάλες και όλα τα κτήρια είχαν πληγή από τις πολλαπλές σεισμικές δονήσεις, το πρώτο πρόβλημα που προέκυψε ήταν ή στέγασις τής άδελφότητος. Αμέσως την άλλη ημέρα, ό καλός ποιμήν έσπευσε να εξασφάλιση ένα πρόχειρο κατάλυμα για το ποίμνιο του. Μέσα στο δάσος, κάτω από το πεύκο, που πολλές φορές είχε ακούσει τις ουράνιες συνάξεις του, κατασκεύασε μόνος του μία πραγματική «στρούγκα». Αφού στερέωσε στύλους γύρω από το μεγάλο πεύκο, τους ένωσε μεταξύ τους με σανίδια και σκέπασε αυτόν τον σκελετό με κουρελούδες και νάιλον.

Μετά την ακολουθία του Αποδείπνου, ό φιλόστοργος ταγός οδήγησε τα πρόβατά του στην μάνδρα. Και ενώ ή γη έκλονείτο κάτω από τα πόδια τους, ακούσθηκε ή γαλήνια φωνή του να λέγει: «Έξελθε έκ της γης σου και έκ της συγγενείας σου και έκ του οίκου του πατρός σου και δεύρο εις γήν, ην αν σοι δείξω». Τις ώρες εκείνες τής μεγάλης δοκιμασίας και του πανικού, που είχε επωμισθή όλο το βάρος τής ευθύνης για την ασφάλεια τής αδελφότητος, φάνηκε ή αβραμιαία πίστης του και ή ασυνήθης χάρις που τον επισκίαζε.,. Οι εμπνευσμένοι λόγοι του μετέδωσαν στις αδελφές ειρήνη, παρηγοριά και την πίστης, με την οποία μπορείς να αποδέχεσαι τις βουλές του Θεού με ευχαριστία. Ώμίλησε για εμπιστοσύνη στην πατρική αγάπη του Θεού, για παράδοση στο Θείο Του θέλημα, για ευχαριστία στις δοκιμασίες, για τέλεια άποταγή, ή οποία οδηγεί στην γη της επαγγελίας, για τις πλούσιες ευλογίες του Θεού μετά την καταιγίδα των πειρασμών: «Ανάγκη δεν εγκαταλειφθείς με πίστης στην Θεία Πρόνοια, σηκώνοντας τον σταυρό σου και βαδίζοντας μέσα στην έρημο των πειρασμών και των θλίψεων, δεν θα μπόρεσης να φθάσης στις ουράνιες σκηνές, στην γη τής επαγγελίας, όπου ρέει μέλι και γάλα». Ή θέρμη τής προσευχής του, πού συνόδευε τούς παρακλητικούς λόγους του, διέλυσε κάθε νέφος αθυμίας και σκόρπισε παντού την «λιακάδα» τής αισιοδοξίας. Ή αδελφότης θυμάται τις ήμερες εκείνες, όχι σαν ημέρες θλίψεως και δοκιμασίας, αλλά Θείας παρακλήσεως και ευχαριστίας.

Την επομένη του σεισμού, ό Πάππους με μεγάλη σπουδή, άρχισε να στήνει τις σκηνές, πού είχαν διανεμηθεί στους σεισμοπλήκτους. Όλη την ημέρα κοπίαζε απνευστί. Όχι μόνο τοποθέτησε τα αντίσκηνα, αλλά τα εξασφάλισε και από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Έστρωσε στο δάπεδο κληματόβεργες, για να υπάρχει «μονωτικό», πού θα προστάτευε τις αδελφές από την υγρασία, φρόντιζε' όσον θα έκοιμώντο κατά γης. Στις σκηνές αυτές έμεινε ή αδελφότης αρκετό χρονικό διάστημα, λόγω των αλλεπάλληλων σεισμικών δονήσεων. Εκεί έζησαν όλοι μαζί μία αλησμόνητη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, με ένα ανεπανάληπτο «τριήμερο», βιώνοντας το ψαλμικό: «Ιδού δή τί καλόν ή τί τερπνόν, αλλεπάλληλων' ή το κατοικείν αδελφούς επί το αυτό;» .

Άνύστακτος φρουρός ό Πάππους περιέτρεχε τις σκηνές, μαζί με την Γερόντισσα, και εμψύχωνε τις αδελφές. Συνέσφιγγε δεν τούς δεσμούς τής αδελφικής αγάπης λέγοντας: «Σ' αυτές τις σκηνές ευαρεστείται να κατοικεί ή Χάρις του Θεού. «Ιδού ή σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων» . Εδώ, επειδή ζούμε ό ένας πιο κοντά στον άλλο, έχομε την ευκαιρία να αισθανθούμε την δύναμη τής εν Χριστώ ενότητας και να εναγκαλιστούμε την αδελφότητα με ακόμη περισσότερη αγάπη. Τα άνθη τα ωραία και τα ευώδη τότε μπορείς να τα οσφρανθείς καλύτερα, όταν τα αγκαλιάσεις. Τότε θα απόλαυσης ασφαλώς και το άρωμά τους. Ανάγκη δεν τα πλησίασης, αν δεν τα αγγίσεις, δεν θα μπόρεσης να απόλαυσης την ευωδία τους. Και να, τώρα με την δοκιμασία αυτή απολαμβάνομαι πιο πολύ, μέσα σε αυτές τις σκηνές, την ευωδία τής ανθοδέσμης, πού είναι ή αδελφότης μας. Διότι ή αδελφότης είναι μία αστείρευτη πηγή Θείας Χάριτος, Θείας δόξης και αγιασμού. Ζώντας την αδελφότητα ζούμε όλη την Εκκλησία, ζούμε τον ουρανό! Μη σας φανεί παράξενο αυτό πού σας λέγω. Αν με ευχαριστία δεχθούμε αυτή την δοκιμασία, τότε θα μας έπισκεφθή ή Θεία Χάρις και θα κατέβη ολόκληρος ό Ουράνιος κόσμος προς συνάντηση της ψυχής μας. Θα κατοικήσει μέσα μας ό "Ίδιος ό Θεός, "και σκηνώσει μεθ' ημών" , και οικογένεια 'Άγιοί Του και όλα τα τάγματα των Αγγέλων!». Έτσι ήξερε να παρηγορή και να διακρατή τις ψυχές, ώστε να μην χάνουν τον προσανατολισμό τους στις δύσκολες ώρες.


ΒΙΒΛΙΟΓ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΜΑΚΡΥΝΟΥ . ΜΕΓΑΡΑ 2006.

[vasilisalt]

«Είδα σε μία στιγμή τον ουρανό ολόκληρο»

«Ό Άγιος, διά της Χάριτος, μετέχει στα Θεία ιδιώματα»

Ό Γέροντας, με την πίστη και την ταπεινοφροσύνη, απολάμβανε τις Θείες ελλάμψεις των Αγίων ως ιδικές του. Επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο για τέτοιες δωρεές -παρ' ότι ήδη από λαϊκός είχε βιώσει χαρισματικές καταστάσεις- χρησιμοποιούσε τα βιώματα των Αγίων, για να κατοχυρώνει τις εμπειρίες του: «Εφ' όσον οι Άγιοι με τις Θειες θεωρίες τους αξιώθηκαν να γίνουν Θεόπται, να ζήσουν την Θεία δόξα και να δουν ήδη από τώρα τα αιώνια αγαθά, τα βλέπω και εγώ! Και όλα αυτά είναι και δικά μου! Όσα εκείνοι βλέπουν ανάξιο πασά στιγμήν, είναι πραγματικά και υπάρχουν στην αιωνιότητα, γιατί αποτελούν την δόξα του Θεού. Και είναι σαν να μας λέγουν οι Άγιοι: «Κοίταξε! Γι' αυτή την δόξα αγωνίζεσαι... Αυτήν θα δεις και αυτήν θα χορτάσεις».

Ανάξιο, όμως, καμία φορά τα πνευματικά του παιδιά αναζητούσαν ουράνιες παρηγοριές, διασαφήνιζε ότι ό αγωνιστής, που ευρίσκεται στον στίβο, δεν πρέπει να επιδιώκει Θειες θεωρίες, αλλά να αγωνίζεται ανιδιοτελώς και εν μετάνοια μόνο για την αγάπη του Χριστού. Βεβαίωνε δεν ότι οι θεσπέσιες αυτές καταστάσεις παραχωρούνται από τον Θεό -και μάλιστα εν καιρώ θλίψεων και πειρασμών- στους ταπεινούς τη καρδία, επειδή μόνον αυτοί γνωρίζουν να φυλάττουν τον θησαυρό της αρρήτου δωρεάς και να αποδίδουν την δόξα στον Θεό, ταπεινούμενοι ακόμη περισσότερο.

Ό ίδιος, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι προδίδεται, έλεγε: «Ό Άγιος διά της Χάριτος μετέχει εις τα Θεια ιδιώματα και, με την Θεία έλλαμψι και την υπερφυή ενόραση, αποκτά την δυνατότητα να γνωρίζει τα άγνωστα και να βλέπει τα μακράν και αόρατα. Είναι, λοιπόν, δυνατόν, καμιά φορά, να λάβει αισθητώς σαφή γνώσι του ουρανίου χώρου, καθώς και της λαμπρότητος των αστέρων. Όλος ό αστρικός κόσμος εξαστράπτει και λάμπει από τον φως των μικρών και μεγάλων αστέρων τόσον τηλαυγώς, ώστε κατά την δημιουργία του να προκαλέσει τον θαυμασμό και αυτών των Αγγέλων».

«Είδα σε μία στιγμή τον ουρανό ολόκληρο»
Αυτά τα εξαίσια θεάματα είχε αξιωθεί να απολαύση ό ταπεινός Πάππους με τον τηλεσκόπιο της Χάριτος, όπως αναγκάσθηκε να ομολογήσει κάποτε, που ευρέθηκε σε παροξυσμό δοξολογικής αγάπης:

«Ό μοναχός, όταν έχει τον νου του προσηλωμένο στην ατένισι της δόξης του Θεού, μπορεί ακόμα και μέσα από τον κελί του να γυροφέρνει στον άπειρο και να θαυμάζει την λαμπρότητα του νοητού και αισθητού διαστήματος. Αξιώνεται σε ανύποπτο χρόνο, με θαυμαστό και ανερμήνευτο τρόπο, να δει -με τους αισθητούς οφθαλμούς- τον πανόραμα του αστρικού σύμπαντος και να γίνει γνώστης του Θείου αυτού αριστουργήματος.

»Και θέλω να σας αναφέρω κάτι, για να καταλάβετε ότι ό Θεός έχει να μας παρουσίαση άπειρες πτυχές της δόξης Του. Διότι αυτά, που έχει ετοιμάσει προ καταβολής κόσμου, θα τα προσφέρει, παρακαλώ, ως δώρα στους αγαπητούς Του. Και είμαστε αγαπητοί στον Θεό, παρ' όλη την αμαρτωλότητα που έχομε. Λοιπόν, τα αναφέρω αυτά, για να ενισχυθούμε στον αγώνα -όχι για άλλο λόγο- γιατί ό Θεός ξέρει τί τομάρι είμαι...

»Προχθές, κατά τις 2 με 3 ή ώρα τον πρωί, ήμουν ξύπνιος -όπως συμβαίνει πολλές φορές να είμαι ξύπνιος όλη την νύκτα. Διότι, ξέρετε; Κοιμάμαι λίγο και ξυπνάω- και πάλι λίγο... και ξανά ξυπνάω. Ε, λοιπόν, είδα ένα εξαίσιο θέαμα! Καθώς ευρισκόμουν στον κρεβάτι μου ξύπνιος, είδα σε μια στιγμή τον ουρανό ολόκληρο. Ένα ολόλαμπρο έναστρο ουρανό! Κάτι άστρα!.. Κάτι άστρα!., πολυφωτιζόμενα και πολύφωτα... αναρίθμητα... μικρά και μεγάλα. Και έλαμπε όλος ό ουρανός! Ά!.. Πώς διέτρεχαν οι γαλαξίες τον ουρανό απαστράπτοντες!..

-Βρέ, λέω, τί άστρα είναι αυτά; (Όχι στον ύπνο μου, ήμουν ξύπνιος).

-Βρέ!.. λέω, κοίταξε λαμπρότητα!

»Και θυμήθηκα αυτό πού αναφέρει ό Θεός στον Ιώβ: «Όταν εγενήθησαν άστρα, ηνεσάν με φωνή μεγάλη πάντες άγγελοι μου» . Και είπα: Τί είναι αυτό τον θαύμα! Πω, πω! Δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου τέτοια αστροφεγγιά. Όχι! Ποτέ!.. Αυτό ήταν άλλο πράγμα, υπερκόσμιο... Τί λαμπράδα! Τί άστρα ήταν αυτά! Τα κοίταζα... τα κοίταζα... Έλαμπαν αφάνταστα... εξαίσια... και φώτιζαν όλον τον ουρανό, μικρά και μεγάλα...

»Για μια στιγμή σκέφθηκα: Για στάσου, εγώ είμαι μέσα στον κελί μου... Έχω ταβάνι από πάνω μου... Τί είναι αυτά πού βλέπω;.. Μόλις τον κατάλαβα, αμέσως σταμάτησα την σκέψη μου. Γιατί πρόκειται περί των δωρεών του Θεού... Και τόκλεισα αμέσως τον θέμα. Δεν τον σχολίασα καθόλου ούτε με τον εαυτό μου. Γιατί είναι ή δόξα του Θεού και ή αγάπη του Θεού! Κατάλαβες;

«Άλλοτε πάλι ευρισκόμουν στον εξώστη του κελιού μου και σκεπτόμουν: Τί κρίμα, οι μονοθεϊσταί, ενώ πιστεύουν εις ένα Θεό, να είναι μακριά από την αλήθεια! Και λυπόμουν για τους ανθρώπους αυτούς... Ξαφνικά, όμως, είδα στον ουρανό να σχηματίζεται ένα τεράστιο και ολόφωτο Χ από αστέρια λαμπρότατα!.. Όχι συνηθισμένα άστρα... Μεγάλα και πολύ λαμπερά! Και τότε, μέσα απολάμβανε' αύτη την φωτοχυσία, μου απεκαλύφθη εν δυνάμει ή Θεότης του Χριστού! Και βεβαιώθηκα για άλλη μία φορά ότι ό Χριστός είναι ή Πύλη, είναι ό Ων «και ουκ εστίν ενόραση άλλω ουδενί ή σωτηρία- ουδέ γάρ ονομά έστιν έτερον υπό τον ουρανόν τον δεδομένον ενόραση ανθρώποις, ενόραση ω δει σωθήναι ημάς» . Λοιπόν, καθώς ατένιζα τον ολόλαμπρο Χ, κατενόησα την αλήθεια των λόγων του Αποστόλου και χάρηκε ή ψυχή μου και, δεν ξέρω πώς, γέμισε από τις ακτίνες «της γνώσεως της δόξης του Θεού ενόραση προσώπω Ιησού Χριστού» .

ΒΙΒΛΙΟΓ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΜΑΚΡΥΝΟΥ . ΜΕΓΑΡΑ 2006

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/201 ... _8919.html